Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Το ψωμί της μάνας μου.

Μου λείπει το ψωμί της μάνας μου
Ο καφές της μάνας μου
Το άγγιγμά της
Φουσκώνουν μέσα μου οι παιδικές μου αναμνήσεις
Μέρα τη μέρα
Πρέπει να δώσω αξία στη ζωή μου
Την ώρα του θανάτου μου
Πρέπει να αξίζω τα δάκρυα της μάνας μου
Και αν έρθω πίσω κάποια μέρα
Βάλε με σα μαντήλι στα βλέφαρά σου
Τα κόκαλά μου σκέπασε με χλόη
Που την αγίασαν τα βήματά σου
Δέσε μας μαζί
Με μια μπούκλα απ’ τα μαλλιά σου
Με μια κλωστή που κρέμεται από το φόρεμά σου
Μπορεί να γίνω αθάνατος
Μπορεί να γίνω Θεός
Εάν αγγίξω τα βάθη της καρδιάς σου
Αν καταφέρω και γυρίσω
Κάνε με ξύλα να ανάψεις τη φωτιά σου
Σκοινί για να απλώνεις τα ρούχα σου στην ταράτσα του σπιτιού σου
Δίχως την ευχή σου
Είμαι πολύ αδύναμος για να σταθώ
Μεγάλωσα πολύ
Δώσε μου πίσω τους χάρτες των αστεριών που είχα παιδί
Για να βρω με τα χελιδόνια
Το δρόμο πίσω
Στην άδεια σου αγκαλιά.

Του Mαχμούτ Νταρουίς

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Σὲ μιὰ γυναῖκα.

Θυμᾶσαι τὶς νύχτες; 
Γιὰ νὰ σὲ κάνω νὰ γελάσεις περπατοῦσα πάνω..... 
......στὸ γυαλὶ τῆς λάμπας.

«Πῶς γίνεται αὐτό;» ρώταγες.

Μὰ ἦταν τόσο ἁπλὸ, ἀφοῦ μ᾿ ἀγαποῦσες....

 
Τάσος Λειβαδίτης

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

Νεάπολη.

Το χωριό μου βρίσκεται 5 χμ ΒΑ της Βάρδας σε υψόμετρο 70μ ανάμεσα στους ποταμούς Βέργα και Ντρεμούσα. Δοιηκητικά ανήκει στον δήμο Ανδραβίδας Κυλλήνης και έχει 380 κατοίκους (2011)Ιστορικές πηγές κάνουν αναφορά για τον αγωνιστή της επανάστασης του 1821, τον Γερανδρέα Τσουρούλα από το Μπεντένι ,ήταν παλαιά ονομασία του χωριού μέχρι και το 1955.Το 1835 σχηματίζεται ο δήμος Καλοτυχίας(Ψάρι), Ζουλάτικα, Μάζι, Ρετούνη, Καπελέτο, Μπεντένι, Ματαράγκα, Καγκάδι, Μαλίκι, Κόκλα, Μπόρσι, Βάλαγκα, Δαούτι, Ξενιές, Σπάτα, Καλυβάκια, Βάρδα, Λάππα, Κουνουπέλι, Μετόχι. Το 1841 ο δήμος Καλοτυχίας συγχωνεύθηκε στο δήμο Βουπρασίας με έδρα το ψάρι. Το 1911 έχουμε την κατάργηση των δήμων και το χωριό αποτελεί πλέον κοινοτητα. Το χωριό συμπεριλαμβάνει τους οικισμούς Καστανέικα, Λαμπήρεικα, Ραφτέικα, Γιανοπουλέικα, Τζουδέικα και Παναγοπουλέικα.

Διοικητικές μεταβολές.


Μπεντένι Ν. Αχαΐας και Ήλιδος
  • 20/04/1835
Ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Καλοτυχίας
Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Καλοτυχίας και προσαρτάται στο δήμο Βουπρασίων
Ο οικισμός αποσπάται από το νομό Αχαΐας και Ήλιδος και υπάγεται στο νομό Ηλείας

Μπεντένι Ν. Ηλείας
Ο οικισμός υπάγεται στο νομό Ηλείας από το νομό Αχαΐας και Ήλιδος
Ο οικισμός αποσπάται από το νομό Ηλείας και υπάγεται στο νομό Αχαΐας και Ήλιδος

Μπεντένι Ν. Αχαΐας και Ήλιδος
Ο οικισμός υπάγεται στο νομό Αχαΐας και Ήλιδος από το νομό Ηλείας
Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Βουπρασίων και προσαρτάται στην κοινότητα Μαλίκη
Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Μαλίκη και προσαρτάται στην κοινότητα Ψαρίου
Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Βουπρασίου και ορίζεται έδρα της κοινότητας Μπεντενίου
Ο οικισμός αποσπάται από το νομό Αχαΐας και Ήλιδος και υπάγεται στο νομό Ηλείας

Μπεντένι Ν. Ηλείας
Ο οικισμός υπάγεται στο νομό Ηλείας από το νομό Αχαΐας και Ήλιδος
Ο οικισμός μετονομάζεται σε Νεάπολις

Νεάπολις Ν. Ηλείας
Ο οικισμός προήλθε από τη μετονομασία του οικισμού Μπεντένι
Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Νεαπόλεως και προσαρτάται στο δήμο Βουπρασίας
Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Βουπρασίας και προσαρτάται στο δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης






Δημοτικές Εκλογές / Αποτελέσματα Εκλογών.



Κ. Νεαπόλεως N. Ηλείας

Έτος: 1994 
Έδρες : 7
Εγγεγραμμένοι : 409
Ψήφισαν : 319 / - 
Έγκυρα : 304 / - 

ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ
ΨΗΦΟΙ Α' ΓΥΡΟΥ
Ποσοστό
ΨΗΦΟΙ Β' ΓΥΡΟΥ
Ποσοστό
ΕΔΡΕΣ
ΚΑΣΤΑΝΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
217
71.38
-
-
ΡΑΠΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
87
28.62
-
-

Έτος: 1990 
Έδρες : 7
Εγγεγραμμένοι : 380
Ψήφισαν : 322 / - 
Έγκυρα : 319 / - 

ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ
ΨΗΦΟΙ Α' ΓΥΡΟΥ
Ποσοστό
ΨΗΦΟΙ Β' ΓΥΡΟΥ
Ποσοστό
ΕΔΡΕΣ
ΚΑΣΤΑΝΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
190
59.56
-
-
5
ΤΖΟΥΔΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
129
40.44
-
-
2

Έτος: 1986 
Έδρες : 7
Εγγεγραμμένοι : 401
Ψήφισαν : 297 / - 
Έγκυρα : 293 / - 

ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ
ΨΗΦΟΙ Α' ΓΥΡΟΥ
Ποσοστό
ΨΗΦΟΙ Β' ΓΥΡΟΥ
Ποσοστό
ΕΔΡΕΣ
ΚΑΣΤΑΝΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
138
47.10
-
-
5
ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
103
35.15
-
-
2
ΚΕΦΑΛΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
52
17.75
-
-

Έτος: 1982 
Έδρες : 7
Εγγεγραμμένοι : 352
Ψήφισαν : 282 / - 
Έγκυρα : 276 / - 

ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ
ΨΗΦΟΙ Α' ΓΥΡΟΥ
Ποσοστό
ΨΗΦΟΙ Β' ΓΥΡΟΥ
Ποσοστό
ΕΔΡΕΣ
ΓΚΟΤΣΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
146
52.90
-
-
5
ΚΑΣΤΑΝΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
130
47.10
-
-
2

Έτος: 1978 
Έδρες : 5
Εγγεγραμμένοι : 338
Ψήφισαν : 248 / - 
Έγκυρα : 220 / - 

ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ
ΨΗΦΟΙ Α' ΓΥΡΟΥ
Ποσοστό
ΨΗΦΟΙ Β' ΓΥΡΟΥ
Ποσοστό
ΕΔΡΕΣ
ΚΕΦΑΛΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
137
62.27
-
-
3
ΖΕΡΒΑΣ ΠΕΤΡΟΣ
83
37.73
-
-
2

www.eetaa.gr

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015

Μυστική Παράκληση.

Δέσποινα,
κανένα φόρεμα τὴ γύμνια μου
δὲ φτάνει νὰ σκεπάσῃ,
ἡ μοναξιά μου εἶναι σὰν τ᾿ ἄδειο, σὰν τ᾿ ἀλόγιστο
χυμένο προτοῦ νἄρθῃ ἡ πλάση,
ἡ ἀρρώστια μου βογγάει σὰν τὰ μεγάλα δάση
καθὼς τὰ δέρνει ἡ μπόρα.

Ἦρθεν ἡ ὥρα ἡ φοβερή, ὤχ! ἦρθε ἡ ὥρα.

Ἐσὺ παρθένα, ἐσὺ μητέρα,
κι ἀπὸ δροσιά, κι ἀπὸ κελάϊδισμα
στάλα τοῦ αἰθέρα,
ἦρθεν ἡ ὥρα ἡ φοβερή, ὤχ! ἦρθε ἡ ὥρα.

Πρόστρεξε, Μυροφόρα,
μονάχα Ἐσένα πίστεψα
καὶ λάτρεψα μονάχα Ἐσένα
ἀπὸ τὰ πρωτινὰ γλυκοχαράματα
κι ὡς τώρα μὲς στὰ αἱματοστάλαχτα
μιᾶς ὠργισμένης δύσης.

Δέσποινα, στήριξε μ᾿ Ἐσὺ καὶ μὴ μ᾿ ἀφήσης.

Δέσποινα,
βῆμα δὲν ἔχω μήτε φτέρωμα,
μὲ γονατίζει τὸ στοιχειὸ τῆς θλίψης.
Ὑψώσου ποιός μου λέει; δὲ δύναμαι,
δύνασαι κάτου Ἐσὺ ὡς ἐμὲ νὰ σκύψῃς;

Ῥίξε ἀπὸ πάνου σου,
στοὺς ἀθανάτους τη θεόπρεπη
παράτησε ἁλουργίδα τοῦ Ὀλύμπου,
ἔλα, κατέβα ὁλόγυμνη, βαφτίσου
στὸν Ἰορδάνη τοῦ δακρύου,
κι ὕστερα κρύψε τὸ τρανὸ κορμὶ τὸ ἡλιόχαρο
στὴ σκέπη τὴ γαλάζια της Ἀειπάρθενης,
ποὺ εἶν᾿ ἡ χαρὰ τῶν ἀσκητῶν καὶ τῶν μαρτύρων.

Δὲν εἶσ᾿ Ἐσὺ τῶν ἐθνικῶν ἡδονολάστρα ἡ Μοῦσα,
τῆς πλαστικῆς καὶ τῆς σκληρῆς
χαρᾶς δὲν εἶσαι ἡ Πιερίδα,
τοῦ σπλάχνους τοῦ τρανοῦ βαθιογάλανη
φορεῖς Ἐσὺ πορφύρα
κι ἀπὸ τοῦ θρήνου κατεβαίνεις τὴν πατρίδα.

Ἅ! δείξου στὸ μικρὸ καὶ τὸν ἀνήμπορο,
καὶ δείξου καθὼς δείχνεσαι στοὺς ταπεινούς,
καὶ φτάσε καθὼς φτάνει στοὺς ἁμαρτωλούς,
καὶ δείξου καθὼς δείχνεται στοὺς σκλάβους
ἡ Ἁγιὰ Λεοῦσα.

Ἄκου, ἕνα-σκούσμα τὸν ἀέρα σπάραξε·
Ποιὸς κλαίει;
Κοίτα, βροχὴ ἀπὸ λάβα βρέχει ἕνας θειφότοπος·
τί κλαίει;
Ἔλα κοντά, ἕνας ἤσκιος ἀργοσάλεψε,
καὶ λέει:
Τοῦ τραγουδιοῦ σου δὲ γυρεύω πιὰ τὸ θρίαμβο,
μηδὲ τὸν κόσμο τὸν ὁλάκριβο, τὴ Λύρα,
μηδὲ τὴ μοίρα
τοῦ δοξασμένου διαλεχτοῦ σου, Δέσποινα!

Λυπήσου,
καὶ πλᾶσε μου,
καὶ στεῖλε μου ἕναν ὕπνο ἥσυχο ἥσυχο,
μὲ τοῦ παιδιοῦ τὸ γλυκανάσασμα,
μαζί μου.


ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2015

“Ύμνος στην Θεοτόκο”

«Ύμνος». 
«Από το χάραμα, το μεσημέρι, ως το σούρουπο
 Ολημερίς σε υμνώ Μαρία!
Στις χαρές και στις λύπες, στα καλά και στις συμφορές
Μείνε στο πλευρό μου Θεοτόκε! 
Όταν οι Ώρες πέταξαν λαμπρά
στον ανέφελο ουρανό
Η χάρη σου οδήγησε σε σένα την αθλία μου ψυχή
Τώρα που της μοίρας οι θύελλες έχουν σκοτεινιάσει το Παρελθόν και το Παρόν μου
Κάνε το Μέλλον μου να λάμψει φωτεινό/με τη γλυκιά ελπίδα που μας δίνεις.»

Ποίημα του διάσημου αμερικανού μυθιστοριογράφου και ποιητή Έντγκαρ Άλλαν Πόε (Edgar Allan Poe) γραμμένο το έτος 1835.

Πηγή:diakonima.gr

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2015

Η ψυχή των καραβιών.

Του Διαμαντή Μπασαντή
Παροπλισμένα καράβια στην Κυνοσούρα. Πίνακας του ανδριώτη ζωγράφου Μ. Τζανουλίνου
Έτσι έζησα. Ανάμεσα σε καράβια που έφευγαν κι επέστρεφαν κουβαλώντας μνήμες, φωτεινές και πολύχρωμες. Κουβαλώντας εικόνες, ξεφτισμένες κι ασπρόμαυρες. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν κάποιες στιγμές. Λίγο θαμπές, είναι αλήθεια, από τον χρόνο και την απόσταση.
Η πρώτη, περπατούσαμε με τον πατέρα στο κατάστρωμα του υπερωκεανίου «Βασίλισσα Φρειδερίκη». Το μεγάλο πλοίο δεμένο στην προκυμαία του παλιού τελωνείου στον Πειραιά. Ήμουν τεσσάρων χρονών. Η δεύτερη, στο λίμπερτι «Γρηγόριος Κ. ΙΙΙ». Το πλοίο μόλις είχε δέσει στην προκυμαία του Άγιου Διονύση. Ήμουν οκτώ χρονών. Η τρίτη, στο «Β. Ελλάς» στη ράδα του Πειραιά. Τον περίμενα να τελειώσει τη βάρδια στη μηχανή. Ήμουν έντεκα χρονών.
Όσο ζούσε ο πατέρας τα πλοία στο λιμάνι μου έδιναν είχαν μια αίσθηση περιπλάνησης, νοσταλγίας κι αποχαιρετισμού. Κάτι ανάμεσα στη  λαχτάρα της αναχώρησης και την οικειότητα της επιστροφής. Από την μέρα που πέθανε απόκτησαν την αίσθηση μιας μάταιης αναμονής, αλλά και μιας αέναης αναζήτησης…
*****
Έτσι έζησα. Ταξιδεύοντας σε λιμάνια που έφτασε ο πατέρας πριν από μένα. Σημάδια απροσδόκητα. Το μεταμεσονύκτιο Ντόβερ. Οι άδειες προκυμαίες στο Λίβερπουλ. Τα σιωπηλά ντοκ του ανατολικού Λονδίνου. Οι πολύβουες προβλήτες της Νέας Υόρκης. Τα ντοκ της Σαγκάης, αχνά στην πρωινή ομίχλη του ποταμού. Ένα ατέλειωτο σούρουπο στο καλοκαιρινό Όσλο. Ένα λαμπερό πρωινό στην Κοπεγχάγη. Ένα γαλήνιο απόβραδο στην προκυμαία της Νέας Ορλεάνης. Και ένα συννεφιασμένο απομεσήμερο στο λιμάνι της Αμβέρσας…
Έτσι έζησα. Κοιτάζοντας με νοσταλγία τα αγκυροβολημένα πλοία στα λιμάνια. Σα να έβλεπα πάνω τους να ταξιδεύει ακόμα τον γέρο-ναυτικό με την τραγιάσκα, το χοντρό πανωφόρι και το τσιγάρο στο στόμα. Σ’ ένα μυστικό μπάρκο για Βομβάη, Σουέζ και Περσικό...
*****
Τον κατευόδωσα ένα ήσυχο ανοιξιάτικο απόβραδο. Είχα κατέβει στο λιμάνι τελευταία φορά. Για να πάρω τα πράγματα που είχε στις τσέπες τη μέρα που πέθανε στο καράβι: Λίγα κέρματα, ένα σημειωματάριο και τα κλειδιά του σπιτιού. Περπάτησα μετά μόνος στην Πειραϊκή. Κάθισα στα βράχια κοιτώντας τα καράβια στη ράδα. Ο αχνός καπνός από τις τσιμινιέρες τους θύμιζε κάτι από την αθόρυβη παρουσία του στο ταξίδι μου, που τώρα συνέχιζε χωρίς αυτόν…
Μια ζωή έφευγε. Δεν πρόλαβε να γυρίσει. Δεν πρόλαβα να τον αποχαιρετίσω. Το τελευταίο πρωινό έφυγε νωρίς. Είχε βάρδια. Μάθαμε τα νέα την επομένη από ένα ξαφνικό τηλεφώνημα. Πήραν και ζήτησαν τον μεγάλο γιό του. Ήμουν 22 ετών…
*****
Από όλες τις μνήμες εκείνη που με στοίχειωσε ήταν των παλιών παροπλισμένων καραβιών στο στενό της Σαλαμίνας. Δεμένα το ένα δίπλα στο άλλο. Δίχως πληρώματα. Δίχως προορισμό. Αφημένα στη φθορά του χρόνου και της θάλασσας. Περιμένοντας σιωπηλά ένα ακόμα ναύλο ή μια τελευταία διαδρομή για το διαλυτήριο. Συντροφιά. Φορτηγά, τάνκερ, επιβατηγά. Πλοία που πέρασαν ωκεανούς και πόντους. Που έφτασαν σε λιμάνια μακρινά και παράξενα. Σε λιμάνια μεγάλα και πολύβουα. Πλοία που πάλεψαν με τα κύματα ταξιδεύοντας στο πιο βόρειο ή στο πιο νότιο σημείο του χάρτη. Μεταφέροντας φορτία κι ανθρώπους, χαρές και λύπες, ελπίδες κι απογοητεύσεις, κέρδη και ζημιές. Πλοία που έζησαν πάθη και πόθους. Και αναμετρήθηκαν με δύσκολες θάλασσες. Τώρα ξεχασμένα στα σκουριασμένα νερά των αγκυροβολίων περιμένουν ένα αβέβαιο αύριο. Σε ένα από αυτά έσβησε ένα βράδυ ο πατέρας…
*****
Τα χρόνια πέρασαν. Μια καλοκαιρινή μέρα βρέθηκα τυχαία σε μια έκθεση ζωγραφικής στην Άνδρο. Ξαφνιασμένος στάθηκα μπροστά σ’ έναν πίνακα. Απεικόνιζε δύο από εκείνα τα καράβια. Δεμένα μαζί. Μοναχικά. Θλιμμένα. Εγκαταλειμμένα. Περίμεναν την μοίρα τους. Απέναντι ένας άλλος πίνακας. Εκεί, το καράβι είχε ξεφύγει από τη μοίρα του. Ένα ανεμοδαρμένο βράδυ το ξέσυρε η θάλασσα. Και το ακούμπησε σε μια βραχώδη ακτή του νησιού. Γλύτωσε το διαλυτήριο. Κι απόμεινε ένα σιδερένιο γλυπτό πάνω στα βράχια. Να το φθείρει αργά το κύμα κι ο χρόνος…
Ο ζωγράφος με πλησίασε συνεσταλμένα λέγοντας: «Είναι σαν να μιλούν. Σαν να λέει καθένα του τη δική του ιστορία. Κάθε καράβι και μια κιβωτός ονείρων»!
Του έγνεψα. Και πρόσθεσα: «Ναι, γιατί τα καράβια κουβαλάνε κάτι από τις ψυχές όλων όσων ταξίδεψαν μαζί τους…»

Σημ. Δημοσιεύθηκε στο τριμηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό ΔΕΚΑΤΑ - τεύχος Απριλίου 2014 - στο αφιέρωμα για τα ΛΙΜΑΝΙΑ
Αφιερωμένο στον ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ !!!
Πηγή: enandro.gr