Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Ένα παιδί…

Ένα παιδί ποτέ του δεν μισεί, μονάχα ψευτοθυμώνει κι όταν πραγματικά πεισμώνει, πάλι γρήγορα το ξεχνά.
Γιατί ένα παιδί ξέρει να συγχωρεί και να ζητάει συγνώμη.
Ένα παιδί δεν ξέρει τι θα πει ντροπή, ούτε και περηφάνια κι έτσι μπορεί ελεύθερα να κλαίει κι ελεύθερα να γελάει.
Γιατί ένα παιδί ξέρει να είναι αυθεντικό κι αυθόρμητο.
Ένα παιδί ποτέ του δεν φθονεί, μονάχα λαχταράει κι ίσως και λιγάκι να ζηλεύει, μα πάλι σπάνια παραπονιέται.
Γιατί ένα παιδί ξέρει να κάνει υπομονή, φτάνει να του λες αλήθεια.
Ένα παιδί ποτέ του δεν θα πει λόγια πίσω απ’ την πλάτη σου μα κι αν παρασυρθεί, πάλι να ξέρεις πως δεν θα το εννοεί.
Γιατί, το είπαμε και πριν, ένα παιδί ποτέ του δεν μισεί.
Ένα παιδί μπορεί με μια κούκλα ή ένα τρενάκι να χαρεί κι έναν κόσμο ολόκληρο γύρω τους να χτίσει και παντού να ταξιδέψει.
Γιατί ένα παιδί έχει φαντασία αμόλυντη από τις βρωμιές του κόσμου μας.
Ένα παιδί ξέρει να χτίζει μια φιλία δυνατή, γεμάτη αγάπη και με κάθε τρόπο να την στηρίζει και να την προστατεύει.
Γιατί ένα παιδί ξέρει να μοιράζεται τον κόσμο με τους γύρω του.
Ένα παιδί μπορεί με τη χαρά σου να χαρεί, χωρίς να το κεράσεις κι αν σου πάρει κάποιο δώρο, μέσα απ’ την καρδιά του θα ‘ναι.
Γιατί ένα παιδί ξέρει να είναι πλούσιο στην ψύχή και όχι στο ασήμι.
Ένα παιδί ποτέ του δεν αδιαφορεί στον πόνο και δίπλα σου θα σταθεί και πάντα θα σε ρωτήσει τι έχεις κι είσαι λυπημένος και τα πάντα θα κάνει για σένα.
Γιατί ένα παιδί έχει καρδιά ευαίσθητη στις δονήσεις που στέλνουνε τα μάτια.
Ένα παιδί ξέρει πραγματικά να ζει κι ό,τι νιώθει να το εκφράζει τη λύπη, τον πόνο, την συμπόνια, το γέλιο, την χαρά, την ευγένεια, την αγάπη.
Ένα παιδί … πόσο ευτυχισμένο είναι!!
Όλοι εμείς παίρνουμε μαθήματα για δύναμη και θάρρος, ελπίδα, χαρά από τα παιδιά που μας κάνουν κάθε στιγμή καλύτερους ανθρώπους σε μια κοινωνία που επικρατεί το ψέμα και η υποκρισία!Τα παιδιά είναι η αλήθεια μας και το μέλλον αυτού του κόσμου!
 πηγή: georgelaios.com

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Στρατηγός Μακρυγιάννης....................

«Τότε, εκεί που καθόμουν εις το περιβόλι μου και έτρωγα ψωμί, πονώντας από τις πληγές, όπου έλαβα εις τον αγώνα και περισσότερο πονώντας δια τις μέσα πληγές όπου δέχομαι δια τα σημερινά δεινά της Πατρίδος, ήλθαν δύο επιτήδειοι, άνθρωποι των γραμμάτων, μισομαθείς και άθρησκοι, και μου ξηγώνται έτσι: Πουλάς Ελλάδα, Μακρυγιάννη. Εγώ, στην άθλιαν κατάστασίν μου, τους λέγω: Αδελφοί, με αδικείτε. Ελλάδα δεν πουλάω, νοικοκυραίγοι μου. Τέτοιον αγαθόν πολυτίμητον δεν έχω εις την πραμάτειαν μου. Μα και να τό’ χα, δεν τό’ δινα κανενός. Κι’ αν πουλιέται Ελλάδα, δεν αγοράζεται σήμερις, διότι κάνατε τον κόσμον εσείς λογιώτατοι, να μην θέλει να αγοράσει κάτι τέτοιο.
Έφυγαν αυτοί.
Κι’ έκατσα σε μίαν πέτραν μόνος και έκλαιγα. Μισός άνθρωπος καταστάθηκα από το ντουφέκι του Τούρκου, τσακίστηκα εις τις περιστάσεις του αγώνα και κυνηγιέμαι και σήμερον. Κυνηγιώνται και άλλοι αγωνιστές πολύ καλύτεροί μου, διότι εγώ είμαι ο τελευταίος και ο χειρότερος. Και οι πιο καλύτεροι όλων αφανίστηκαν. Αυτοί που θυσίασαν αρετή και πατριωτισμόν, για να ειπωθεί ελεύτερη η Ελλάδα κι’ εχάθηκαν φαμελιές ολωσδιόλου, είπαν να ζητήσουν ένα αποδειχτικόν που να λέγει ότι έτρεξαν κι’ αυτοί εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος και Τούρκο δεν άφηκαν αντουφέκιγο. Πήγε να’ νεργήσει η Κυβέρνηση και βγήκαν κάτι τσασίτες και σπιγούνοι, που δουλεύουν μίσος και ιδιοτέλεια, και είπαν «όχι». Και είπαν και βρισιές παλιές δια τους αγωνιστές. Για να μην πάρουν το αποδειχτικόν, ένα χαρτί που δεν κάνει τίποτες γρόσια.
Πατρίδα να θυμάσαι εσύ αυτούς όπου, δια την τιμήν και την λευτερίαν σου, δεν λογάριασαν θάνατο και βάσανα. Κι’ αν εσύ τους λησμονήσεις, θα τους θυμηθούν οι πέτρες και τα χώματα, όπου έχυσαν αίματα και δάκρυα. Θεέ, συχώρεσε τους παντίδους, που θέλουν να μας πάρουν τον αγέρα που αναπνέομεν και την τιμήν που με ντουφέκι και γιαταγάνι πήραμε. Εμείς το χρέος, το κατά δύναμιν, επράξαμεν. Και αυτοί βγήκαν σήμερον να προκόψουν την Πατρίδα. Μας γέμισαν φατρία και διχόνοιαν. Και την Πατρίδα δεν την θέλουν Μητέρα κοινή. Αμορόζα εις τα κρεβάτια τους την θέλουν. Γι’ αυτό περνούν και ρεθίζουν τον κόσμον με τέχνες και καμώματα. Και καζαντίσαν αυτοί πουγγιά και αγαθά και αφήκαν τους αγωνιστές, τις χήρες και τα ορφανά εις την άκρην. Αυτοί είναι οι ανθρώπινοι λύκοι, που φέραν δυστυχήματα και κίντυνον εις τον τόπον. Ας όψονται.
Τότε που η Τουρκιά εκατέβαινε από τα ντερβένια και ολίγοι έτρεχαν με ολίγα ντουφέκια, με τριχιές δεμένα, να πολεμήσουν, θέλοντας λευτεριάν ή θάνατον, οι φρόνιμοι ασφάλιζαν τις φαμελιές τους εις τα νησιά κι’ αυτοί τρέχαν εις ρεματιές και βουνά, μη βλέποντας ποτέ Τούρκου πρόσωπον. Κι’ όταν ακούγαν τα ντισμπάρκα των Τούρκων, τρέχαν μακρύτερα. Τώρα θέλουν δικήν τους την Πατρίδα και κυνηγούν τους αγωνιστές. Εγίναμε θηρία που θέλουν κριγιάτα (κρέατα) ανθρωπινά να χορτάσουν. Και χωρίζουν τον κόσμον σε πατριώτες και αντιπατριώτες. Αυτοί γίναν οι σημαντικοί της Πατρίδος και οι άλλοι να χαθούν. Δεν ξηγιώνται γλυκότερα να φυλάξωμεν Πατρίδα και να δούμεν λευτερίαν πραγματικήν.
Ρωμαίγικον δεν φτιάχνεται χωρίς ούλλοι να θυσιάσουν αρετήν και πατριωτισμόν. Και χωρίς να πάψει η μέσα, η δική μας τυραγνία.»

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Θέλω...

Θέλω να με ακούς, χωρίς να γίνεσαι κριτής μου.
Θέλω να μου δίνεις τη γνώμη σου, χωρίς να  με συμβουλεύεις.
Θέλω να μου έχεις εμπιστοσύνη, χωρίς να απαιτείς.
Θέλω να με βοηθάς, χωρίς να δοκιμάζεις να  αποφασίσεις για μένα.
Θέλω να με φροντίζεις, χωρίς να με ακυρώνεις.
Θέλω να με κοιτάς. χωρίς να προβάλλεις τον εαυτό σου σε μένα.
Θέλω να με αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ.
Θέλω να με κινητοποιείς, χωρίς να με σπρώχνεις.
Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με κάνεις φορτίο σου.
Θέλω να με προστατεύεις χωρίς ψέματα.
Θέλω να έρχεσαι κοντά μου, χωρίς να με καταλαμβάνεις.
Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν,
να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις.
Θέλω να ξέρεις ...πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου...
Χωρίς όρους 
Jorge Bucay Αργεντινός Ψυχίατρος / Συγγραφέας 
ΘΕΛΩ  (Ελεύθερη απόδοση από την Ελένη Ιωσηφίδου)

Πηγή:sgial.pblogs.gr

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Να συνεχίζεις…

Γράφει: Αντώνης Κυρίκος
Δυο φράσεις που τις ακούω από μικρό παιδί στα οικογενειακά ανταμώματα τριγυρνούν στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Από τα χείλη των ηλικιωμένων γυναικών όταν το μυαλό τους βουτούσε στο παρελθόν.
Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί όλες οι αναμνήσεις των γιαγιάδων  κατέληγαν πάντα σε κάποιο βάσανο  δικό τους ή συγγενή τους. Και ο επίλογος ίδιος με ένα «αχ παιδάκι μου » μπροστά… άλλοτε ως αποφυγή  «μη δώσει ο θεός όσα μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος» και άλλοτε  ως πεποίθηση «ο θεός μας δίνει όσα μπορούμε να αντέξουμε».
Αργά το βράδυ, στο βάθος μια εκκλησίας, παραμονή της Παναγιάς σε μια γωνιά της μεγάλης πόλης. Ολονυχτία σε σκηνικό κατανυκτικό. Πολυέλαιοι  σβηστοί, φως κεριών, βυζαντινές φωνές.
Δεν με οδηγεί ποια η όποια πίστη μου εδώ. Τα ξέρω αυτά τα στασίδια από μικρό παιδί.Τώρα που μεγάλωσα εδώ έρχομαι  μόνο τέτοιο βράδυ. Ανάβω το κερί, «φωλιάζω» σε μια γωνιά  και αρχίζω το ταξίδι της σκέψης, της υπομονής και της τακτοποίησης του μυαλού συνοδεία μιας ευχής που δεν φτάνει ποτέ στα χείλη μα κάνει μέσα μου το δικό της θόρυβο: καθαρό μυαλό στα δύσκολα.
Δεν ξέρω τι στέλνει και τι δε στέλνει ο Θεός στο διάβα μας, ούτε τι  ζούμε γιατί αυτή είναι η μοίρα μας ή γιατί εμείς είμαστε καπετάνιοι στην πορεία της ζωής μας. Ξέρω, όμως, πως δεν γίνεται να είμαστε πάντα αυτό που θέλουμε και ευχόμαστε, αυτό το «πάντα καλά».
Τα εμπόδια, τα βάσανα, τα δάκρυα, οι αγωνίες, οι  αρρώστιες  θα σε συναντήσουν κάπου. Σε άλλους κάθονται πολύ,  σε άλλους ακουμπάνε και φεύγουν.
Μα όλοι  τα ανταμώνουμε. Και  πόσα μπορεί να αντέξει ο καθένας μας; Και πόσο προετοιμασμένοι είμαστε;
Μία από τις πατρικές συμβουλές που κρατώ μέσα μου είναι πως όταν έρχομαι αντιμέτωπος με ένα πρόβλημα ή ένα δυσάρεστο γεγονός να θέτω στον εαυτό μου το ερώτημα «είναι ζωής και θανάτου;».Πόσοι μεγαλώσαμε  σίγουροι  πως όλα συμβαίνουν στην ζωή, αλλά τα άσχημα ποτέ στο σπίτι μας; Και όταν βρεθήκαμε με το πρόβλημα αγκαλιά, πόσο ανέτοιμοι ήμασταν για να δώσουμε τη μάχη που έπρεπε;
Και πόσο είχε αναλωθεί η ζωή μας σε άγχη και αγωνίες για ανούσια πράγματα ώστε στη θέα του πραγματικά σοβαρού να λυγίσουμε γιατί έλειπαν  οι αντοχές της ψυχής και του σώματος;
Δεν ξέρω πόσα αντέχει ο άνθρωπος, ξέρω όμως πως πρέπει να έτοιμος για όλα.Για να  γιορτάσει τη χαρά, μα και  να αντέξει τη λύπη. Για να γλεντήσει με γέλιο βροντερό  αλλά και να σκουπίσει τα δάκρυά του και να συνεχίσει μπροστά… Γιατί αυτό πρέπει να κάνει.. Να συνεχίσει!

Tweet


Πηγή:aixmi.gr

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

Το δέντρο των φίλων.

images
Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας…
που μας κάνουν ευτυχισμένους…
απ΄την απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας…
Κάποιους τους έχουμε σε ολη τη διαδρομή στο πλάι μας…
βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε…
ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων μας…
Ίσως κάθε φύλλο ενός δέντρου χαρακτηρίζει τους φίλους μας…
Επιπλέον…
η μοίρα μάς φέρνει και άλλους φίλους…
αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας…
Πολλούς από αυτούς…
τους ορίζουμε ως αδερφές ψυχές… φίλους Καρδιακούς…
Είναι ειλικρινείς…
είναι αληθινοί…
Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά…
ξέρουν τι μας κάνει ευτυχισμένους!!
Υπάρχουν επίσης οι περιστασιακοί φίλοι…
αυτοί που γνωρίζουμε σε κάποιες διακοπές…
ή για λίγες μέρες ή ώρες…
Αυτοί συνήθως στολίζουνε το πρόσωπό μας με πολλά χαμόγελα…
για όσο καιρό είμαστε κοντά τους…
Μιλώντας για κοντά…
δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τους μακρινούς μας φίλους…
εκείνους που είναι στην άκρη των κλαδιών…
και όταν ο άνεμος φυσάει εμφανίζονται πάντα…
μεταξύ του ενός φύλλου και του άλλου…
Περνάει ο καιρός… το καλοκαίρι φεύγει…
πλησιάζει το φθινόπωρο και χάνουμε κάποια από τα φύλλα μας…
μερικά γεννιούνται σ’ ένα άλλο καλοκαίρι…
και μερικά παραμένουν για πολλές εποχές…
Κάθε πρόσωπο που έρχεται στη ζωή μας είναι μοναδικό…
Πάντα αφήνει κάτι από τον εαυτό του και παίρνει ένα κομμάτι από εμάς…
Θα υπάρξουν και εκείνοι που μας πήραν πολλά…
αλλά δε θα υπάρξουν αυτοί που δε μας άφησαν τίποτα…
Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μας…
και η πιο προφανής απόδειξη…
πως δύο ψυχές δε συναντήθηκαν Π ο τ έ τυχαία!!
Jorge Luis Borges —

Πηγή:greekaholic.wordpress.com

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

Είναι κάτι παιδιά …

Είναι κάτι παιδιά που καταπιέστηκαν από το σπίτι τους, είναι κάτι παιδιά που δεν μπορούν να ορθώσουν το ανάστημά τους. 
Είναι τα παιδιά που δεν συμμετέχουν στις παρέες του σχολείου. 
Είναι τα παιδιά που τα βλέπεις μόνα τους στην αυλή του σχολείου. 
Είναι τα παιδιά που κρύβονται ακόμη κι όταν είναι μπροστά σε όλους, που κρύβονται ακόμα και όταν είναι μόνα τους. 

Είναι τα παιδιά που δεν παίζουν μπάλα, δεν παίζουν μπάσκετ.  
Είναι τα παιδιά που άμα τα πιέσεις, δεν μιλάνε, ψελλίζουν. 
Είναι τα παιδιά που θα τα δεις μόνα τους στο θρανίο. 
Είναι κάτι παιδιά που είναι οι παρίες του σχολείου. 
Είναι τα παιδιά θύματα.

Είναι κάτι παιδιά, κάτι άλλα παιδιά, που δεν πήραν αγάπη από το σπίτι τους. 
Είναι τα παιδιά που για να αντέξουν, αφαίρεσαν κάθε «αδυναμία» από το χαρακτήρα τους για να επιβιώσουν. 
Είναι τα σκληρά παιδιά.  

Είναι κι αυτά θύματα σαν τα προηγούμενα. Είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Αυτά τα παιδιά, καταδυναστεύουν τα άλλα παιδιά. Καταδυναστεύουν τα «αδύναμα» παιδιά. Είναι τα παιδιά που θα κοροϊδέψουν τους αδύνατους, που θα τους βάλουν τρικλοποδιά, που θα τους λοιδορήσουν, θα τους χτυπήσουν, θα αποβάλλουν από τη σχολική κοινότητα τα αδύνατα παιδιά. 
Είναι κι αυτά παιδιά θύματα, είναι τα παιδιά που κινδυνεύουν να αποβληθούν αύριο από την κοινωνία. Είναι τα παιδιά που θα είναι οι αυριανοί ρατσιστές.

Είσαι κι εσύ παιδί μου, που δεν είσαι με τα «εκείνα» τα παιδιά ούτε με τα «άλλα». Είσαι το παιδί που αγαπάς το σχολείο, αγαπάς το διάβασμα, που έχεις την παρέα σου, που είσαι ελεύθερο παιδί, χαρούμενο.

Εσύ παιδί μου, τα βλέπεις τα παραπάνω, βλέπεις τα αδύναμα παιδιά, εσύ έχεις θάρρος, ξέρεις τι θες, με σένα δεν τα βάζουν εύκολα οι νταήδες του σχολείου. Εσύ έχεις άποψη που ακούγεται. Πάρε πρωτοβουλία, μάζεψε αυτούς που μπορούν, συνασπισθείτε, φτιάξτε ομάδα αντί-bullying. 
Μπορείτε παιδί μου, οργανωθείτε. Φωνάξτε τους νταήδες, εξηγηθείτε μαζί τους. Πάρτε τους με το μέρος σας. Βάλτε στο κόλπο τους δασκάλους. Ενημερώστε τον Σύλλογο Γονέων. Πάρτε θέση. Έχετε συμβούλια, δραστηριοποιηθείτε.

Βοηθήστε τα παιδιά, που υποφέρουν. Κι ένα να ξέρετε, η Χαρά σας θα είναι τεράστια.
.
Το μόνο που χρειάζεται για να ανθίσει το κακό, 
είναι να μην κάνουν τίποτα οι καλοί άνθρωποι 
Έντμουντ Μπερκ
hamomilaki


Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Γράμμα ενός αρρώστου.

Φίλε μου Αλέξη, το `λαβα το γράμμα σου
και με ρωτάς τι γίνομαι, τι κάνω
Μάθε, ο γιατρός πως είπε στη μητέρα μου
ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνω…
Είναι καιρός όπου έπληξα διαβάζοντας
όλο τα ίδια που έχω εδώ βιβλία
κι όλο εποθούσα κάτι νέο να μάθαινα
που να μου φέρει λίγη ποικιλία
Κι ήρθεν εχθές το νέο έτσι απροσδόκητα
σιγά ο γιατρός στο διάδρομο εμιλούσε
και τ’ άκουσα, στην κάμαρα σκοτείνιαζε
κι ο θόρυβος του δρόμου σταματούσε
Έκλαψα βέβαια, κάτω απ’ την κουβέρτα μου
Λυπήθηκα. Για σκέψου, τόσο νέος
μα στον εαυτό μου αμέσως υποσχέθηκα
πως θα φανώ, σαν πάντοτε, γενναίος
Θυμάσαι, που ταξίδια ονειρευόμουνα
κι είχα ένα διαβήτη κι ένα χάρτη
και πάντα για να φύγω ετοιμαζόμουνα
κι όλο η μητέρα μου `λεγε: Το Μάρτη…
Τώρα στο τζάμι ένα καράβι εσκάρωσα
κι ένα του Μαγκρ στιχάκι έχω σκαλίσει:
«Τι θλίψη στα ταξίδια κρύβεται άπειρη!»
κι εγώ για ένα ταξίδι έχω κινήσει
Να πεις σ’ όλους τους φίλους χαιρετίσματα
κι αν τύχει ν’ απαντήσεις την Ελένη
πως μ’ ένα φορτηγό πες της μπαρκάρισα
και τώρα πια να μη με περιμένει
Αλήθεια, ο Χάρος ήθελα να `ρχότανε
σαν ένας καπετάνιος να με πάρει
χτυπώντας τις βαριές πέτσινες μπότες του
κι ένα μακρύ τσιμπούκι να φουμάρει
Αλέξη, νιώθω τώρα πως σε κούρασα
μπορεί κιόλας να σ’ έκαμα να κλάψεις
δε θα `βρεις, βέβαια, λόγια για μια απάντηση
μα δε θα λάβεις κόπο να μου γράψεις…

Νίκος Καββαδίας

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

Συγχωρώ θα πει...

Συγχωρώ θα πει στ' αλήθεια να θυμάμαι πως κ α ν έ ν α ς δεν είναι τέλειος. 
Πως ο καθένας μας μπορεί να γλιστρήσει ενώ θέλει πολύ να παραμείνει όρθιος. 
Πως ο καθένας μας λέει πράγματα που ευχόμασταν να μην τα έχει πει.

Πως όλοι μπορεί να ξεχάσουμε οτι πιο μεγάλη σημασία έχει να αγαπάς παρά να διεκδικείς το δίκιο σου. 


Συγχωρώ θα πει πως είμαστε πιο σ η μ α ν τ ι κ ο ί από τα λάθη μας.

Πως είμαστε συχνά γεμάτοι συμπόνοια για τα σφάλματα των άλλων για να είμαστε πονετικοί στα λάθη τα δικά μας. 


Συγχωρώ θα πει πως έχω στην καρδιά μου χώρο για να ξεκινήσω
ξανά και ξανά... και ξανά...και ξανά.... !!!


Πηγή:zenias-trip.blogspot.gr




Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Αν...

Αν να κρατάς μπορείς το λογικό σου όταν γύρω σου όλοι
το ‘ χουνε χαμένο και ρίχνουνε γι’ αυτό το φταίξιμο σε σένα,
Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον εαυτό σου,
όταν για σένα αμφιβάλλουν όλοι, αλλά να βρίσκεις ελαφρυντικά ακόμα
και για την αμφιβολία τους αυτή,
Αν να προσμένεις το μπορείς δίχως από την προσμονή ετούτη ν’ αποσταίνεις,
ή Αν και σε συκοφαντούν εσύ να μη βυθίζεσαι στο ψέμα,
ή Αν και σε μισούν το μίσος μέσα σου να μην αφήσεις να φουντώνει,
κι ωστόσο να μην δείχνεσαι πάρα πολύ καλός κι ούτε με πάρα πολλή σοφία να μιλάς,
Αν να ονειρεύεσαι μπορείς δίχως το όνειρο να κάνεις δάσκαλό σου,
Αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να κάνεις το στοχασμό σκοπό σου,
Αν το μπορείς το Θρίαμβο και την Καταστροφή να αντικρίσεις
και σε αυτούς τους δυο αγύρτες όμοια να φερθείς,
Αν να ακούς αντέχεις την αλήθεια που εσύ είχες ειπωμένη
από πανούργους νοθευμένη ώστε παγίδα για τους άμυαλους να γίνει,
ή να θεωρείς όλα αυτά οπού ‘χεις της ζωή σου αφιερώσει, τσακισμένα,
και πάλι ν’ αρχινάς να τα στυλώνεις με εργαλεία φαγωμένα,
Αν να στοιβάζεις το μπορείς σ’ ένα σωρό όλα εκείνα που ‘χεις κερδισμένα.
Και όλα να τα παίξεις κορόνα γράμματα μεμιάς,
και να χάσεις, και κείθε που έχεις ξεκινήσει πάλι ν’ αρχινήσεις
κι ούτε μπορείς καρδιά και νεύρα και μυώνες ν’ αναγκάσεις
πάλι να σου δουλέψουνε κι ας είναι από καιρό αφανισμένα,
κι έτσι ολόρθος να κρατιέσαι μόλο που τίποτα
δε έχει μέσα σου απομείνει
εξόν από τη θέληση που τους μηνά: «Βαστάτε!»
Αν να μιλάς μπορείς με το λαό κι ωστόσο να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες όντας μη χάνοντας το απλό το φέρσιμό σου,
Αν μήτε εχθροί μήτε και φίλοι ακριβοί μπορούν να σε πληγώσουν,
Αν όλοι οι άνθρωποι σε λογαριάζουν, όμως πάρα πολύ κανένας,
Αν το μπορείς την ώρα που ο θυμός σου θέλει να ξεσπάσει να κρατηθείς νηφάλιος
και την γαλήνη σου την πρώτη να ξαναβρείς, δικιά σου τότε θα ‘ ναι η Γη
κι όλα εκείνα πλου κατέχει, και – ό,τι αξίζει πιο πολύ-
Άντρας σωστός τότε θε να ‘σαι, γιε μου!

Ποίημα του Ρ. Κίπλινγκ

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

Σώπα μη μιλάς….

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ' τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα μου λέγανε:
"σώπα".
Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!"
Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
"κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ....σώπα!"
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
"θα βρείς το μπελά σου, σώπα".
Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις ,σώπα"
Παντρεύτηκα , έκανα παιδιά ,
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε "Σώπα".
Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"
Μπορεί να μην είχαμε με δ'αύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γειτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.
Σώπα ο ενας,σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
και μαζευτηκαμε πολλοι
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!
Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Ευκολα , μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".
Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν'την να σωπάσει.
Κόψ'την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.
Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς ,
χωρίς να μιλάς να λές "έχετε δίκιο,είμαι σαν κι εσάς"
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.
και δεν θα μιλάς ,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .
Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ'την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμησεις Κόψε τη γλώσσά σου.
Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψιθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λεει:
ΜΙΛΑ!....
Ποίημα του Αζίζ Νεσίν.

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

Ὁ ἀποχαιρετισμὸς τῆς Μάννας.

Μισεύεις γιὰ τὴν ξενητιὰ καὶ μένω μοναχή μου
σύρε παιδί μου στὸ καλὸ καὶ σύρε στὴν εὐχή μου.
Τριανταφυλλένια ἡ στράτα σου, κρινοσπαρμένοι οἱ δρόμοι,
γιὰ χάρη σου ν᾿ ἀνθοβολοῦν καὶ τὰ λιθάρια ἀκόμη.


Τὰ δάκρυά μου νὰ γεννοῦν διαμάντια σ᾿ ὅ,τι ἀγγίζεις
καὶ τὸ ποτήρι τῆς χαρᾶς ποτὲ νὰ μὴ στραγγίζεις.
Νὰ πίνεις καὶ νὰ ξεδιψᾶς καὶ νἆν᾿ αὐτὸ γεμάτο,
σὰ νἆσαι ἡ βρύση ἀπὸ ψηλὰ κι ἐσὺ νἆσαι ἀποκάτω.
Ἐκεῖ, παιδί μου, ποὺ θὰ πᾶς, στὰ μακρινὰ τὰ ξένα,
δίχτυα πολλὰ κι ὀξόβεργες θὰ στήσουνε γιὰ σένα.
Παιδί μου ἂν ἐμένανε πάψεις νὰ μὲ θυμᾶσαι,
μὲ δίχως βαρυγγόμηση συχωρεμένος νἆσαι.
Κι ἂν πάλι τὸ φτωχὸ καλύβι μας ντροπὴ σοῦ φέρνει,
ὡστόσο
Καὶ πάλι θά ῾μαι πρόθυμη, συχώρεση νὰ δώσω.
Μ᾿ ἂν τὴν πατρίδα ἀπαρνηθεῖς ποὺ τὴ λατρεύουμε ὅλοι,
νἆσαι ἡ ζωή σου ὅπου κι ἂν πᾶς ἀγκάθια καὶ τριβόλοι.

Ἰωάννης Πολέμης (1862-1924)

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

«Η Μάννα»

Ο Δήμος ο σκληρόκαρδος
με χέρια αφορεσμένα,
κτυπά και δέρνει αλύπητα
τη μάννα που τον ‘γέννα.

Ως που μια μέρα η δύστυχη,
μες του καημού το βάρος,
πικρά τον καταράστηκε:
- Που να σε κόψει ο Χάρος!

Το λόγο δεν απόσωσε
να κι η κατάρα πιάνει,
να τον κι ο Χάρος πούρχεται
με κοφτερό δρεπάνι.

Τα κόκκαλά του τρίζουνε
τα μάτια αλλοιθωρίζουν,
τα παγωμένα χνώτα του
του λιβανιού μυρίζουν.

- Κυρά, το Χάρο εφώναξες;
εμένα λένε Χάρο
πούναι τον, μάννα, πούναι τον
το γυιο σου να τον πάρω;

- Παράκουσες, κυρ Χάροντα,
μα τη ζωή του Δήμου!
Εγώ για μένα σ’ έκραξα,
όχι για το παιδί μου!

Ιωάννης Πολέμης «Η Μάννα»

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Άνοιξη.

Άνοιξη θρύψαλο μενεξεδί
Άνοιξη χνούδι περιστέρας
Άνοιξη σκόνη μυριόχρωμη
[…]
Άνοιξη πίκρισμα του σκίνου
Άνοιξη άζωτο της αμασχάλης
Άνοιξη σουσάμι αόρατο
[…]
Άνοιξη μυρμηγκιά της μέρας
Άνοιξη αίμα του βολβού
Άνοιξη οπλοπολυβόλο απύλωτο
Στων ωραίων γυναικών τα χέρια
Όπου τύχει
Ριπές θανάτου
Εκατομμύρια σπερματοζωάρια
Στων ωραίων γυναικών τα χέρια
Τα δυνατά λουλούδια με τον ήλιο μέσα τους
[…]
Άνοιξη τσίτι τσιτωμένο
Άνοιξη σφήκα του χεριού
Άνοιξη «μη» «θα μας δούνε τέρας»
[…]
Άνοιξη μούρο αδάγκωτο
Άνοιξη βιδωτό φιλί
Άνοιξη χάσμα της λιποθυμιάς
[…]
Άνοιξη 37 και 2
Άνοιξη Love Amour και Liebe
Άνοιξη no nein και non.
[…]
Άνοιξη δόντι λυσσαλέο
Άνοιξη φούξια του παροξυσμού
Άνοιξη αρτεσιανό ηφαίστειο
[…]
Άνοιξη σάλτο της ακρίδας
Άνοιξη μήτρα σκοτεινή
Άνοιξη πράξη ακατονόμαστη
[…]
Άνοιξη άνοιξη σαλπάροντας
Άνοιξη άνοιξη σημαιοστόλιστη
Άνοιξη «αντίο αντίο παιδιά!»

Ο. Ελύτης, Ποίηση (Τα ετεροθαλή), εκδ. Ίκαρος