Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Καλή χρονιά !!!

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά, ψηλή μου δεντρολιβανιά

κι αρχή, κι αρχή καλός μας χρόνος,

εκκλησιά, εκκλησιά με τ΄ άγιο θρόνος.

Αρχή που βγήκε ο Χριστός, Άγιος και πνευματικός,

στη γη, στη γη να περπατήσει

και να μας, και να μας καλοκαρδίσει.

Άγιος Βασίλης έρχεται, 

από, από την Καισαρεία , ζησ΄ αρχό, ζήσ' αρχόντισσα κυρία.

Βαστάει εικόνα και χαρτί,

χαρτί και καλαμάρι, δες και με, δες κι εμέ το παλικάρι.

Σ΄ αυτό το σπίτι που 'ρθαμε, πέτρα, πέτρα να μη ραγίσει

κι ο νοικοκύρης του σπιτιού, χίλια, χίλια χρόνια να ζήσει.

Και του χρόνου!

Το έθιμο της βασιλόπιτας.

Το ελληνικό έθιμο

Η Βασιλόπιτα κατά το ελληνικό έθιμο κόβεται σε οικογενειακή συγκέντρωση αμέσως με τον ερχομό του νέου έτους κυρίως μετά από φαγοπότι όπου και ακολουθεί χαρτοπαιξία «για το καλό του καινούργιου χρόνου». Έτσι στις 12.00 ακριβώς τα μεσάνυχτα με την αλλαγή του έτους σβήνουν τα φώτα και μετά ένα λεπτό ξανανάβουν ευχόμενοι και αντευχόμενοι όλοι «χρόνια πολλά» και «ευτυχισμένο το νέο έτος».
Τότε προσκομίζεται η Βασιλόπιτα στο τραπέζι όπου ο νοικοκύρης αφού την σταυρώσει με το μαχαίρι τρεις φορές αρχίζει να τη κόβει σε τριγωνικά κομμάτια προσφερόμενο σε κάθε ένα παριστάμενο μέλος της οικογένειας ή φίλων και συγγενών με πρώτο κομμάτι του σπιτιού (ή του Χριστού της Παναγίας και του Άι Βασίλη), του σπιτονοικοκύρη, της σπιτονοικοκυράς και των άλλων παρισταμένων κατά τάξη συγγένειας και ηλικία με τελευταίο το κομμάτι του φτωχού ή πάλι του σπιτιού, χωρίς βέβαια να λησμονούνται τυχόν μετανάστες, ασθενείς και άλλα πρόσωπα της οικογένειας που για διάφορους λόγους δεν παρίστανται. Ανάλογα με την περίπτωση μπορεί να κοπεί κομμάτι "για την εταιρεία", "για το μαγαζί" κ.λ.π..
Το κόψιμο της Βασιλόπιτας γίνεται και τις άλλες μέρες του "Δωδεκαήμερου" των εορτών. Υπουργεία, γραφεία και σύλλογοι μπορεί να κόβουν βασιλόπιτες μέχρι και το μήνα Φεβρουάριο.

Ιστορία

Το έθιμο της βασιλόπιτας είναι πολύ παλαιό, προέρχεται από εκείνο το τελούμενο στην αρχαία εορτή των «Κρονίων» (των ρωμαϊκών «Σατουρναλίων») που παρέλαβαν οι Φράγκοι, από τους οποίους και προήλθε η συνήθεια της τοποθέτησης νομίσματος μέσα στη πίτα και της ανακήρυξης ως «Βασιλιά της βραδιάς» αυτού που το έβρισκε. Κατά άλλο έθιμο, αντί νομίσματος, έβαζαν φασόλι και αυτόν που το έβρισκε τον αποκαλούσαν "φασουλοβασιλιά".

Ορθόδοξη θρησκευτική παράδοση

Πέρα όμως αυτού του φράγκικου εθίμου, που επικράτησε στην Ευρώπη, υπάρχει και μία θρησκευτική παράδοση που συνδέει και με την προσωπικότητα του Μεγάλου Βασιλείου. Κατά την θρησκευτική λοιπόν παράδοση κάποτε στη Καισαρεία της Καππαδοκίας στη Μικρά Ασία που επίσκοπος ήταν ο Μέγας Βασίλειος ήλθε να τη καταλάβει ο Έπαρχος της Καππαδοκίας με πρόθεση να τη λεηλατήσει. Τότε ο Μέγας Βασίλειος ζήτησε από τους πλούσιους της πόλης του να μαζέψουν ότι χρυσαφικά μπορούσαν προκειμένου να τα παραδώσει ως "λύτρα" στον επερχόμενο κατακτητή. Πράγματι συγκεντρώθηκαν πολλά τιμαλφή. Κατά την παράδοση όμως είτε επειδή μετάνιωσε ο έπαρχος, είτε (κατ΄ άλλους) εκ θαύματος ο Άγιος Μερκούριος με πλήθος Αγγέλων απομάκρυνε τον στρατό του, ο Έπαρχος απάλλαξε την πόλη από επικείμενη καταστροφή. Προκειμένου όμως ο Μέγας Βασίλειος να επιστρέψει τα τιμαλφή στους δικαιούχους, μη γνωρίζοντας σε ποιόν ανήκει τι, έδωσε εντολή να παρασκευαστούν μικροί άρτοι εντός των οποίων τοποθέτησε ανά ένα των νομισμάτων ή τιμαλφών και τα διένειμε στους κατοίκους την επομένη του εκκλησιασμού. Το γεγονός αυτό απέληξε σε διπλή χαρά από της αποφυγής της καταστροφής της πόλης και συνεχίσθηκε η παράδοση αυτή κατά τη μνήμη της ημέρας του θανάτου του (εορτή του Αγίου και Μεγάλου Βασιλείου).
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

Παγωμένα Χριστούγεννα στη θάλασσα…

plori_ploiou_
Του Κυριάκου Ταπακούδη – Συγγραφέα και παλιού ναυτικού
Ταξιδεύοντας με το πλοίο “Southern Union”
Η θάλασσα είναι όμορφη ακόμα και το χειμώνα. Όταν ο φλοίσβος γίνεται βρυχηθμός που τρομάζει τις ήρεμες αισθήσεις, ακόμα και αυτός ο φόβος που προκαλεί έχει την ομορφιά του. Όταν η θάλασσα αγριεύει και δείχνει το θυμό της, όταν τα γαλάζια νερά ασπρίζουν και θολώνουν, όταν τα ρέματα και η ορμή της παρασέρνουν και εξαφανίζουν πλοία και στεριές, όταν τα κύματα ψηλώνουν στον αέρα και εξατμίζουν μυριάδες υδρατμούς και αλμυρίζουν την ατμόσφαιρα, τότε μπορεί κάποιος να τη γευτεί, να τη μυρίσει και να την ευφρανθεί, και να σκεφτεί το μεγαλείο που εμπερικλείει και κρύβει μέσα της. Πόση είναι η δύναμη της.
Το ζήτημα πολλές φορές είναι πως βλέπει κανείς τη θάλασσα. Μέσα σε ένα όρμο να σκάζει αγριεμένη τα κύματα της χτυπώντας με βία τη στεριά, ή να κατατρώει με ορμή τις ακτές σε κάποιο ακρωτήριο. Ή ακόμα αντικρίζοντας την από μακριά στέκοντας σε κάποιο ύψωμα και απολαμβάνοντας ολόκληρη τη θέα της στο σωστό της μεγαλείο, χωρίς όμως να μπορούν όλες οι αισθήσεις να νιώσουν την πραγματική της διάσταση, αφού το θυμό της να αφουγκραστεί δεν δύναται, ούτε την μεγάλη της δύναμη να νιώσει όταν με αγριότητα ανακατεύει τα ύδατα της.
Εγώ το μεγαλείο της το έχω αντικρύσει και το έχω νιώσει καταμεσής της θάλασσας μέσα σε άγρια και φουρτουνιασμένα πελάγη, όταν ταξιδεύοντας με ποντοπόρα πλοία διασχίζαμε ωκεανούς επικίνδυνους από μια χώρα σε άλλη, πέρα πολύ μακριά στα πέρατα του κόσμου.
Αντιμετωπίζοντας κρύο τσουχτερό, χιόνια και παγετό που έψυχε το πόσιμο νερό μέσα στα τάγκια στα πλευρικά του πλοίου. Σε θερμοκρασίες υπό το μηδέν, που ακόμα και τα καζάνια του ατμού κάτω στις μηχανές εξωτερικά τα πάγωνε η κρυότης, και που με ευχαρίστηση τα αγγίζαμε για να ζεσταθούμε. Σε ταξίδια μακρινά και πρωτόγνωρα, σε τόπους που πάγωνε η θάλασσα και τα κύματα έμεναν μετέωρα σαν υδάτινα γλυπτά σε στερεά μορφή.
Ήταν το πλοίο παλιό, δεν είχε κλιματισμό, και γι αυτό τα καλοκαίρια ψηνόμασταν στη ζέστη, ενώ το χειμώνα παγώναμε στο κρύο. Υπήρχε κλιματισμός μόνο στη καμπίνα του καπετάνιου και του πρώτου μηχανικού. Όλοι οι άλλοι απομέναμε στη κακή μας μοίρα, και όποιος ήθελαι αντέξει.
Ήταν Χριστούγεννα. Ο άνεμος τσουχτερός και το αγιάζι φαρμακερό σκέπαζε τη θάλασσα.
Μέσα στο πλοίο ναύτες και μηχανικοί με τις σκέψεις μας στη στεριά και στους αγαπημένους, παγωμένοι ανάβαμε τσιγάρο σάμπως ο καπνός να μας ζέστεναι τα σωθικά και την κρύα καρδιά. Κάναμε σουλάτσα πάνω κάτω στις σκάλες και στους διαδρόμους τάχα να ζεσταθούμε.
Ο αγέρας ήταν κρύος που μας έκαιγε σαν φωτιά και το ψύχος δριμύ διαπερνούσε τις κατάκλειστες σιδερένιες πόρτες που ήταν ερμητικά κλειστές, και μας πάγωνε τις άκριες του κορμιού και μας γέμιζε κρυοπαγήματα.
Και εγώ σκεφτόμουν, άραγε υπάρχει κόλαση, ή ο Θεός την έκαμε και τούτην πάνω στη γη; Είναι δυνατόν η κόλαση που την καίει η φωτιά να είναι χειρότερη από τον αδυσώπητο καιρό που με τόση μανία καίει η κρυότης;
Κουνώντας το κεφάλι μου δίπλα στα καζάνια του ατμού όπου είχα αράξει για να ζεσταθώ, αυτά έλεγα στον τον εαυτό μου. Και δίπλα μου ο γέρο θερμαστής ο Γκασφίκης, είπε πως καμιά άλλη φορά στην πολύχρονη θαλασσινή ζωή του δεν είχε συναντήσει τέτοιο παγωμένο καιρό. Καμιά άλλη φορά δεν γιόρτασε Χριστούγεννα όπως τώρα, με τόσο αβάσταχτο κρύο.
Και οι ναύτες πάνω στην κουβέρτα στην τραπεζαρία, περισσότερο κρύωναν και με έκσταση παρακολουθούσαν τη γιάλλα που θάμπωνε τα φινιστρίνια, ενώ ο άνεμος έξω που λυσσομανούσε, έμοιαζε να είχε αποκτήσει στέρεα μορφή καθώς πάγωναν οι υδρατμοί της θάλασσας μέσα στον αέρα.
Οι γιορτές και ιδίως οι θρησκευτικές, στις θάλασσες και στα πελάγη μακριά από αγαπημένους προκαλούν αισθήματα λύπης. Η μοναξιά και η νοσταλγία των Χριστουγέννων θλίβει τους ναυτικούς, που με το νου στα αγαπημένα τους πρόσωπα, βυθίζονται στις βαριές τους σκέψεις αναπολώντας τις όμορφες στεριανές οικογενειακές συνάξεις αυτών των γιορτινών καιρών. Όσο κι αν έχουν συμβιβαστεί με την μοναξιά της απομόνωσης μακριά από τους ανθρώπους, εντούτοις κυρίως τις μέρες των Χριστουγέννων, οι αγαπημένες θύμισες πνίγουν τις σκέψεις και οι φωνές των αγαπημένων ηχούν απόμακρες προκαλώντας τους περισσότερη νοσταλγία.
Έτσι περνούν τα Χριστούγεννα, και όλες οι γιορτές πάνω στα ποντοπόρα πλοία που ταξιδεύουν μέρες πολλές με ορίζοντα μόνο τη θάλασσα σε όλες τις μεριές. Και όσοι αποφασίσουν αυτό το επάγγελμα, γνωρίζουν την μοναξιά της απομόνωσης.
Όμως σ αυτό το ταξίδι δεν αρκούσαν οι στεριανές σκέψεις που μας στενοχωρούσαν, ήταν από πάνω ο κρύος καιρός που μας πάγωνε τα κόκκαλα και μας μούδιαζε τα κορμιά. Ήταν τα μεγάλα κύματα που σκαμπανέβαζαν το πλοίο, ήταν και η παγωμένη πνοή του ανέμου που έψυχε τις αναπνοές μας και μας έκανε να πονούμε από το αφόρητο κρύο.
Ήταν ένα καιρός που εγώ και οι άλλοι ναυτικοί σε κεινο το πλοίο, δεν είχαμε άλλη φορά συναντήσει στις θάλασσες που είχαμε ταξιδεύσει. Ήταν ένας παγωμένος καιρός ανήμερα Χριστουγέννων, όπου ο αγέρας κρύος σαν τη φωτιά μας έκαιγε, και το ψύχος δριμύ μας διαπερνούσε και μας πονούσε.

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Καλά Χριστούγεννα!

Καλήν ημέρα άρχοντες κι αν είναι ορισμός σας,
Χριστού τη θεία Γέννηση να πω στ΄ αρχοντικό σας.
Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλη,
οι ουρανοί αγάλλονται, χαίρει η φύσις όλη.
Εν τω σπηλαίω τίκτεται, εν φάτνη των αλόγων,
ο Βασιλεύς των Ουρανών και ποιητής των όλων.
Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι το Δόξα εν Υψίστοις
και τούτο άξιον εστί, η των ποιμένωνπίστις.
Εκ της Περσίας έρχονται τρεις μάγοι με τα δώρα.
Άστρο λαμπρό τους οδηγεί, χωρίς να λείψει ώρα.
Καλά Χριστούγεννα!

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Τί ήταν ο πατέρας μου.

 Τί ήταν ο πατέρας μου~ Ήταν το σπίτι,
που μέσα του έφεγγε γλυκά η ζωή~
Χέρι, που τάιζε, σαν το σπουργίτι,
τα όνειρά μου βράδυ - πρωί~ 

Τί ήταν ο πατέρας μου~ Η σιγουριά μου
πως είχα μέρος να κοιμηθώ~
Η περηφάνεια μου, που ήταν χαρά μου,
πως είχα πλάι του να περπατώ~ 

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Ο ρόλος της μάνας.

-Μάνα είναι δίνει αγάπη, αισθήματα ποτέ αγκάθι.
-Όσο ζει και όσο δεν ζει, ο ρόλος εξακολουθεί σε κάθε παιδική ψυχή.
-Το τέκνο το «φιλοξενεί«, μέχρι ώριμο να γίνει για ζωή, δεν πλέκει στην πλάτη του εξαρτήσειςδεν θέλει να το ευνουχίσει.
-Ανοίγει διάπλατη αγκαλιά , τί κι αν στραβά είναι τα παιδιά.
-Εμπνέει πάντα εμπιστοσύνηφωλιά η ψυχή της , έχει ευθύνη.
-Θυσία δεν γίνεται για τα παιδιά της, «τα θέλει» και αυτή είναι η μαγκιά της.
-Την πρόοδό του προωθείς , κάθε χαρά του είναι γιορτή.
-Τα αδέλφια θέλει αγαπημένα, να μην νοιώθουν εχθροί, σαν ξένα.
-Η ζωή της, τους δίνει ρυθμό, δεν χάνει τον δικό της εαυτόπρότυποαληθινό.
-Τί κι αν δεν έχει «υλικά», πλούτος η μεγάλη της καρδιά. Θα τα χορτάσει μεστοργή, χαρά και όμορφα χαμόγελα.
-Αν δεν είσαι δοτική, δεν κάνεις για μάνα στη ζωή. Ψάξε κάτι άλλο για να γίνεις , τον πλανήτη να ομορφύνεις, καμιά παιδική ψυχή μην ασχημίνεις.
-Όταν η σχέση με το παιδί στραβώσει, βρες το λάθος σου πριν το σκοτώσει. Διόρθωσέ το πριν να ‘ναι αργά , αυτό όπως και να ‘χει σ’ αγαπά.
-Η μάνα πάντα αγαπά όποιον η καρδιά του τρελά χτυπά για τα δικά της τα παιδιά.
-Αν η μάνα πρότυπο δεν αποτελεί, είναι προειδοποίηση σημαντική, άλλο δρόμο να πάρεις στη ζωή. Εφικτή επιλογή, μα οφείλει να συμβιβαστεί,  πως άδολη αγάπη μάνας δυνατή δεν πρόκειται ποτέ να βρει , μόνο να δώσει ικανή.
-Οι γνώσεις της μάνας  συμβουλή, στην νέα γενιά θα μεταφερθείΚάθε γενιά και ένα βήμα, η γνώση αιώνιο θα μείνει σήμα.

Πηγή: searchingthemeaningoflife

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Μαθαίνεις.

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.
Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια
Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις
Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού
Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.
Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις.
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.
Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια
Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις
Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
Και ότι, αλήθεια, αξίζεις
Και μαθαίνεις. μαθαίνεις
με κάθε αντίο μαθαίνεις


Χόρχε Λούις Μπόρχες

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Για τα γενέθλια της κόρης μου !!!

Για τα γενέθλια της κόρης μου
(Από την συλλογή "Ελεύθερα Ποιήματα της Πρώτης Ματιάς)
  www.createspace.com/3833245

Δεν σου χρειάζεται να κλαις που μεγαλώνεις.
Δεν σου χρειάζεται να λες, γιατί πια δεν με μαλώνεις,
μόνο χρειάζεται να είσαι ο εαυτός σου,
κι αν δεν τον ξέρεις ψάξε τον και μάθε τον,
ώστε αυτός να γίνει  ο πιο γνωστός δικός σου. 

Δεν σου χρειάζεται να κλαις που μεγαλώνεις,
μόνο χαμόγελα να δίνεις και να καμαρώνεις.
Γιαυτό που είσαι αληθινά δώθε και κείθεν,
κι όχι γιατί δεν έγινες όπως θα ήθελαν πολλοί, μια δήθεν.

Δεν σου χρειάζεται να κλαις που μεγαλώνεις,
κι ούτε χρειάζεται ότι έκανες, να τρέχεις και να το μπαλώνεις.
Ότι έκανες καλό είναι καμωμένο.
Κοίτα το αύριο μπροστά. 
Άσε τα άγνωστα και κοίτα τα γνωστά.

Χιλιόχρονη κουκλίτσα μου να γίνεις,
χαρές και γέλια πάντοτε να δίνεις.
Σε φίλους, συγγενείς, στον έρωτά σου.
Μα πάνω απ’ όλα σου εύχομαι καρδούλα μου,
η πιο χαρούμενη στον κόσμο κι αληθινή ζωή, να είναι η δικιά σου.

Γιάννης Αλήθειας
Πειραιάς 29 Σεπτ. 2010

Πηγή: john-truther.blogspot.gr/2011/09/blog-post_29.html

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά…!


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω ενάντια στην αλήθεια της ζωής μου.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε τι δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος, όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου. Και όταν μάλιστα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ούτε ήταν έτοιμος ο άνθρωπος, ακόμα κι αν αυτός ήμουν εγώ.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, 
έπαψα να λαχταρώ για μια άλλη ζωή 
και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μου έλεγαν να μεγαλώσω. 
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι σε κάθε περίσταση ήμουν στο κατάλληλο μέρος και πάντα στην κατάλληλη στιγμή. 
Αυτό με έκανε να γαληνέψω. 
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερό μου χρόνο και να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά, ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά. Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς. 
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.
 
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιεινό για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και ο,τιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου. 
Παλαιά αυτό το έλεγα "υγιή εγωισμό". 
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΑΠΑΤΗ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, 
έπαψα να έχω πάντα δίκιο. 
Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο. 
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν μου 
και να ανησυχώ για το μέλλον μου. 
Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή που ξέρω 
ότι ΟΛΑ συμβαίνουν. 
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.
 
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι οι σκέψεις μου με έκαναν 
ένα άτομο μίζερο και άρρωστο. 
Όταν επικαλέστηκα τη δύναμη της καρδιάς μου η λογική μου βρήκε έναν πολύτιμο σύμμαχο. 
Σήμερα αυτό το λέω ΣΟΦΙΑ ΚΑΡΔΙΑΣ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και οποιαδήποτε προβλήματα αντιμετωπίζουμε 
με τον εαυτό μας ή με τους άλλους. 
Ξέρω ότι από τις εκρήξεις στο Σύμπαν γεννιούνται νέα αστέρια.
Σήμερα ξέρω ότι ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ.

ΤΣΑΡΛΙ ΤΣΑΠΛΙΝ Written by Frauke Schorr, PhD .

Ομιλία στα 70στά γενέθλιά του.

Γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1889 στο Walworth μια γειτονιά του Λονδίνου και πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 1977 στην Ελβετία.
τσάρλι τσάπλιν-Charlie Chaplin-όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου-λόγια απλά-λόγια σοφά
Σήμερα ξέρω ότι ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ.

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Άφησα να μην ξέρω.

Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα:
δεν έλυσα κανένα.
Oύτε κι αυτά που θέλαν να πεθάνουν
πλάι στα παιδικά μου χρόνια:
έχω ένα βαρελάκι που 'χει δυο λογιών κρασάκι.
Tο κράτησα ώς τώρα
αχάλαστο ανεξήγητο,
γιατί ώς τώρα
δυο λογιών κρασάκι
έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.
Συμβίωσα σκληρά
μ' έναν ψηλό καλόγερο που κόκαλα δεν έχεικαι δεν τον ρώτησα ποτέ
ποιας φωτιάς γιος είναι,
σε ποιο θεό ανεβαίνει και μου φεύγει.

Δεν του λιγόστεψα του κόσμου
τα προσωπιδοφόρα πλάσματά του,
του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο
με θυσία και με στέρηση.
Mε το αίμα που μου δόθηκε
για να τον εξηγήσω.
Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια
και σκεπασμένη πρόθεση
έτσι το δέχτηκα
κι έτσι τ' αποχωρίστηκα:
με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.
Aίνιγμα δανείστηκα,
αίνιγμα επέστρεψα.
Άφησα να μην ξέρω
πώς λύνεται ένα χθες,
ένα εξαρτάται,
το αίνιγμα των ασυμπτώτων.
Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,
ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι.

Oύτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φως
να σε διακρίνω.
Στάθηκα Πηνελόπη
στη σκοτεινή ολιγωρία σου.
Kι αν ρώτησα καμιά φορά πώς λύνεσαι,
πηγή αν είσαι ή κρήνη,
θα 'ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα
που, Πηνελόπες και όχι,
μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού
για να δοξάζεται το αίνιγμα
πώς μένουμε αξεδίψαστοι.
Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Aναμάρτητη:
αξεδίψαστη.
Στο αίνιγμα του θανάτου
πάω ψυχωμένη.
(από Tο λίγο του κόσμου, Στιγμή 1994) Δημουλά Κική

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

«Το Ταξίδι που λέγαμε»

-Ζηλεύει κάποιος αυτόν που έχει την εντύπωση ότι θα μπορούσε να τον φτάσει. Όταν κάτι είναι πολύ  πολύ μακριά από τα δικά του μέτρα δεν το ζηλεύει . Το χαζεύει . Φτιάχνεται.
-Μην ασχολείσαι τόσο με τους άλλους. Απλώς, να περνάς δίπλα τους προσεκτικά.
-Μπορείς μ΄ ένα φτυαράκι παιδικό να καθαρίσεις ένα βουνό κοπριές?
 φόβος είναι αυτός που κάνει τις ψυχές να κλείνουν σαν στρείδια και να χώνονται στα βράχια.  Ο φόβος του βλέμματος  των άλλων. Ο φόβος από τον ήχο των βημάτων σου, όταν περπατάς σε μια ερημιά. Φτάνει ένα ζεστό χάδι , για ν’ ανοίξουν αυτά τα στρείδια.
-Ο έρωτας , ο μεγάλος έρωτας εννοώ, δεν κάνει τον κύκλο του πάντα. Δεν είναι ιός της γρίπης. Μια καμπύλη διαγράφει. ένα ουράνιο τόξο.
-Ένα καράβι όταν είναι δεμένο συνεχώς στο λιμάνι, σίγουρα δεν κινδυνεύει  να πνιγεί. Αλλά χάνει τα όμορφα ταξίδια. Τα γαλάζια νερά. Τα παιχνίδια των δελφινιών. Ακόμη κι αν έρθει κάποια καταιγίδα και το βυθίσει, πόσο μεγαλείο , πόσο μυστήριο έχει ένα ναυαγισμένο καράβι; Κι αντίθετα πόση αηδία , πόση λύπη σου προκαλεί  ένα αραγμένο , που σαπίζει σιγά σιγά και αποσυντίθεται στη σιγουριά του λιμανιού;
-Όταν είσαι κυρίαρχος του παιχνιδιού, κανένας δεν θυμάται πώς κυριάρχησες.
-Τί πάει να πει παιδί…Ορισμένοι δεν είχαν ποτέ την πολυτέλεια να είναι παιδιά!
-Τον έρωτα και τον θάνατο κανείς δεν μπορεί να σταματήσει. Να τον γλυκάνει μόνο μπορεί. Να τον κανακέψει. Έπρεπε να περάσουν τόσα χρόνια για να καταλάβω  πως και αυτός που έχει υπογράψει την αυτοκαταστροφή του  -ιδίως αυτός- αποζητά το «χειροκρότημά» του.
-Πάντα προτιμούσα ,και προτιμώ , τη γλυκιά  ομιλία του σώματος. Την υπόσχεση της αφής. Δεν είναι ποτέ ψεύτικη.
-Εγκαταλείπουν τον άρρωστο , όσοι νοιάζονται  πραγματικά γι’ αυτόν;
-Όταν είσαι εξαρτημένος από έναν άλλο άνθρωπο , είναι παρών , είναι στο πλάι σου περισσότερο  όταν λείπει . Ο ίσκιος του σε ακολουθεί. Σε κατασκοπεύει. Σε απειλεί.
-Δυστυχία ξέρεις ποια είναι; Να μην υπάρχει ένα αυτί να σε ακούσει το γέλιο ή το κλάμα σου. Να μην ξέρεις τι θέλεις. Πού πας. Να παίζεις την τυφλόμυγα μια ζωή.
-Δεν αλλάζει ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος διαμορφώνεται στην παιδική ηλικία.
-Δεν είναι αθώα τα παιδιά . Ανίδεα  είναι. Αυτό που βλέπεις στα μάτια τους, όταν τ’ ανοίγουν διάπλατα και σε καθηλώνουν, δεν είναι αθωότητα. Άγνοια είναι. Επιφυλάσσονται.
-Σε σώζει η αγάπη εκείνου που έχεις διαλέξει να αγαπάς.
-Ο πόνος είναι μεγάλος δάσκαλος , μας χαρίζει την σοφία της ψυχής.
-Όταν δεν νιώθεις το άρωμα της βροχής , κινδυνεύει η ψυχή σου.
-Έχουμε  ακόμα λευκές σελίδες στο βιβλίο της ζωής μας. Και άσχετα με το τι θα γράψει η μοίρα, εμείς επιμένουμε να φτιάχνουμε στο περιθώριο ζωγραφιές.
-Μη χάσουμε το νήμα της ζωής, αυτό έχει σημασία . Μη νυχτωθούμε  εκεί που θρηνεί η ψυχή μας.
-Φτάνει  που  ονειρευόμαστε. Φτάνει που ενώ τρύπησε το τσεπάκι της ψυχής μας , δεν χάσαμε τα ναύλα του ονείρου.

«Το Ταξίδι που λέγαμε» της Αλκυόνης Παπαδάκη

Πηγή:searchingthemeaningoflife.wordpress.com

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Το τελευταίο αντίο.

Ήρθες και ξάπλωσες στα πόδια μου.., 
το τελευταίο εκείνο μεσημέρι, ήσυχα, αδιαμαρτύρητα, τρυφερά. 
Μου είπες χωρίς φωνη το τελευταίο αντίο. 
Μ’αποχαιρέτησες, με το σώμα σου. 
Μόνο που εγώ δεν το κατάλαβα τότε…. 
Κοιμήθηκες λίγο απ’την άλλη μεριά της καρδιάς σου. 
Αυτό ήταν το τελευταίο μας αγκάλιασμα….. 
Η τελευταία φορά που τα σωματά μας αγγίχτηκαν…
Δεν είπες τίποτα…
Μ” αποχαιρέτησες με τον τρόπο σου, ευγενικά, ωραία…. 
Το λογικό σου δεν έπιανε το μήνυμα για να μου το εκφράσεις, μα ούτε σου άρεσαν οι μελοδραματισμοί…. 
Ενα βαθύ ευχαριστώ μου είπε το κορμί σου, που είκοσι χρόνια άλλη δε γνωρισε απο την αγκαλιά μου…. 
Ηταν ο χρόνος σου αυτός.
Η σιωπή. 
Το μίλημα με την αίσθηση….
Μα εγώ δεν έπιασα το μήνυμα. 
Το μηνυμά σου εκείνο, με τη ζεστασιά των δύο κορμιών μας, μόλις σήμερα αποκρυπτογραφήθηκε. 
Ηταν το ύστατο χαίρε στην αγάπη σου. 
Χωρίς περιττά λόγια, νουθεσίες, δάκρυα ή λυγμούς. 
Ομως ξάπλωσες σαν προσφορά που στάθηκα ανίκανος να τη μεταλάβω.. 
Τώρα τι ωφελεί να σου φερνω λουλούδια στο τάφο σου; 
Αφού εκείνη τη στιγμή στάθηκα ανίκανος να καταλάβω.
«Δεν φταις εσύ, αγάπη μου. Δε φταις. Η καρδιά είχε κουραστεί. Δεν ήξερα ούτε κι εγώ οτι σ” αποχαιρετάω» 
Ποτέ άλλωτε δεν είχες τόση σιωπή. Μα τίποτα να πεις, έστω κάτι, μια κουβέντα; Μόνο »άσε με να ξαπλώσω στα πόδια σου». 
Και ξάπλωσες. 
Κι εγώ όταν είδα πως κοιμόσουν, για αρκετή ώρα δεν κινήθηκα, μη σε ξυπνήσω. 
Οταν ξύπνησες ήσουν χαρούμενη, ξεκούραστη. 
Είχες περάσει βαθιά στα κύτταρα το  »χαίρε». 
Τώρα μου μένει μια ζωή, όσο ζήσω, να το θυμάμαι και να χτυπιέμαι, μάταια. 
Εσύ, περήφανα, μυστικά, χωρίς κλάψες, όπως ταιριάζει σε, που αξιώθηκες μια τέτοια ζήση, άφησες τα μαλλιά σου να χαϊδεύουν τα πόδια μου με τη σιωπηλή εγκαρτέρηση του αμνού στην Παλαιά Διαθήκη που τον οδηγούν στη σφαγή.

Βασίλης Βασιλικός

Πηγή:ithaque.gr

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Η βαλίτσα του πατέρα.

Ήταν μεταλλική, ορθογώνια, με ενισχυμένες τις γωνίες. Άνοιγε με δυο κλειδαριές. Σε περιπτώσεις δενόταν γερά με σπάγκο. Όταν ήταν γεμάτη ήταν βαριά κι ασήκωτη. Έπρεπε να την κόψεις στον ώμο, ροδάκια κι άλλες τέτοιες ευκολίες δεν υπήρχαν στην εποχή της. Η βαλίτσα του πατέρα ήταν του τύπου «βαλιτσομπάουλο», δεν κυκλοφορεί πια το είδος. Πρέπει να έχει ταξιδέψει σ’ όλο τον κόσμο, και μια και δυο και τρεις φορές. Ο πατέρας, πήγαινε με τα βαπόρια βλέπεις. Μάγειρας. Τη θυμάμαι, δυο τρεις μέρες πριν το μπάρκο να γεμίζει με τα απαραίτητα. Όχι πολλά πράγματα για την αναχώρηση. Ασπρόρουχα, λίγα ρούχα της δουλειάς, μια δυο καλές αλλαξιές για το πόρτο. Ποδιές της κουζίνας. Τα εργαλεία, μια σειρά κοφτερά μαχαίρια. Ο τσελεμεντές σε τόμο με χοντρό δερμάτινο δέσιμο. Βυσσινί. Και σε χοντρό πλαστικό στεγανά κλεισμένα τα αγιοτικά. Το εικονισματάκι του Άη Νικόλα και το μπουκαλάκι με τον αγιασμό. Τις μέρες της αναχώρησης, στο σπίτι επικρατούσε μια χαρμολύπη. Κάναμε την καρδιά μας πέτρα για τον επικείμενο αποχωρισμό και παριστάναμε ότι χαιρόμασταν που υπήρχε δουλειά, υπήρχε μπάρκο. Γίνονταν και κάνα δυο αποχαιρετιστήρια γλέντια με συγγενείς, γείτονες και φίλους. Σε όλα τούτα, η βαλίτσα τοποθετημένη στο κέντρο του σαλονιού, παρέμενε ανοιχτή. Μέχρι την τελευταία στιγμή κάτι ξεχασμένο περίμενε να μπει μέσα. Κάτι που ίσως ο ταξιδιώτης διαπίστωνε την έλλειψή του, πολλά πολλά μίλια μακριά, σε άλλους τόπους, σε άλλη ήπειρο. Όταν άκουγα τις βαριές κλειδαριές να μαγκώνουν και να κλειδώνονται, ήταν ο ήχος που έκλεινε μέσα του το τελεσίδικο της αναχώρησης. Γιατί κάποιες φορές υπήρχαν και αναβολές και ματαιώσεις. Δεν την θυμάμαι σε λιμάνια τη βαλίτσα. Οι αποχαιρετισμοί μας γινόταν πάντα στο σπίτι. Κι ύστερα ο πατέρας έπαιρνε τη βαλίτσα κι έστριβε τη γωνία. Αργότερα έμαθα ότι μια δυο φορές που τον είχαμε συνοδεύσει στο λιμάνι, ήταν τόσο γοερό το κλάμα μου –ήμουν και σε ηλικία που δεν το θυμάμαι-, που η αποχαιρετιστήρια τελετή είχε υπέρμετρα βαρύνει. Από τότε λοιπόν, τα αγκαλιάσματα και οι ευχές, ιδιωτικά όχι δημόσια. Στο σπίτι.
 
Η βαλίτσα ήταν και πάλι το πρώτο πράγμα που έβλεπα τη μέρα της επιστροφής. Η επιστροφή συνήθως γινόταν αξημέρωτα. Ήταν τέτοια η ώρα που έπιανε το ποστάλι στο νησί. Ακόμα κι αν ήταν αναμενόμενη η επιστροφή ήταν πάντα όμορφο το πρωινό ξάφνιασμα. Ξυπνούσες κι άκουγες τη φωνή που σχεδόν είχες ξεχάσει, μύριζες τον καπνό του τσιγάρου, το άρωμα του φρεσκοψημμένου καφέ. Έμπαινες στην κουζίνα, κι η βαλίτσα ήταν πάλι εκεί στο επίκεντρο. Κλεισμένη σε περίμενε για να ανοιχτεί και να αποκαλύψει τα μυστικά της. Οι κλειδαριές έκαναν και πάλι τον μεταλλικό ήχο τους. Πρώτα απ’ όλα έβγαιναν τα αγιοτικά στην πλαστική τους θήκη και  έπαιρναν τη θέση τους στα εικονίσματα. Μετά βουτούσες ολόκληρος στη βαλίτσα, ήσουν και σε ηλικία που σε χωρούσε. Έβγαιναν τα αναμνηστικά μπιμπελό που στολίζονταν αργότερα στο σαλόνι, ή στα σαλόνια άλλων μελών της οικογένειας. Μαρτυρούσαν τους θαλάσσιους δρόμους που είχαν προηγηθεί. Ινδικά, γιαπωνέζικα, κινέζικα, βραζιλιάνικα, σπανιόλικα, αμερικάνικα, αράπικα. Έπειτα κολόνιες και καλλυντικά για τις γυναίκες. Ρούχα καινούργια. Παντελόνια Lee καλοδιπλωμένα με τις ετικέτες πάνω τους. Αθλητικά παπούτσια. Όλα ανάλογα με το μπάρκο. Αλλά και μερικά που ήταν στάνταρ και δεν παράλλαζαν. Κούτες με ξένα τσιγάρα. Dunhill και KENT (αργότερα από αυτά τα πακέτα άρχισες κι εσύ, παρανόμως, τη βλαβερή συνήθεια). Φιάλες Johnny Walker Red Label εκείνες με το φελλό. Σαπούνια LUX το καλλυντικόν των αστέρων. Συχνά υπήρχαν και θαυμαστές ηλεκτρικές συσκευές αλλά αυτές συνήθως ταξίδευαν στα χαρτόκουτα τους κι όχι στη βαλίτσα. Όταν άδειαζε εντελώς το βαλιτσομπάουλο, το εξορίζαμε στο πατάρι. Ίσως γιατί δεν το θέλαμε ούτε να το βλέπουμε μέσα στα πόδια μας. Ακολουθούσαν γλέντια της επιστροφής, με τη χαρά της υποδοχής, το άδολο κέφι του καλωσορίσματος. Η βαλίτσα περίμενε υπομονετικά. Ήξερε ότι σε δυο, τρεις, άντε τέσσερις μήνες, θα ερχόταν και πάλι η σειρά της. Θα κατέβαινε από τον τόπο εξορίας και θα περίμενε να γεμίσει και να φύγει ξανά. Έτσι πήγαιναν αυτά τα πράγματα. Με κύκλους. Όπως με κύκλους πορεύτηκαν, η βαλίτσα κι ο κάτοχός της για πολλά πολλά χρόνια, κι ακόμα περισσότερα ναυτικά μίλια. Έγραψαν θαλάσσια υπηρεσία όπως και να το κάνεις. Τώρα η βαλίτσα έχει πάρει την οριστική και τιμητική της θέση στο πατάρι. Εκεί τη συνάντησα προχτές. Για φαντάσου, ακόμα μύριζε σαπούνι LUX…
Πηγή:redkangaroo.wordpress.com

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Δουλεμπόριο.

Λέγεται το εμπόριο των δούλων. Το εμπόριο αυτό αναπτύχθηκε παράλληλα με τη δουλεία. Σήμερα δε
γίνεται τουλάχιστον επίσημα, ενώ, ανεπίσημα, φαίνεται ότι σε μερικές χώρες εξακολουθεί να υπάρχει. Το δουλεμπόριο είναι μια από τις πιο παλιές μορφές εμπορίου που έκανε ο άνθρωπος. Μεγάλη όμως ανάπτυξη γνώρισε μετά το 15ο αιώνα. Κέντρο δουλεμπορίου έγινε η Αφρική με τόπο αποστολής τις Πολιτείες της Αμερικής. Το σύνολο των μαύρων, που ζουν σήμερα στην αμερικανική ήπειρο, προέρχονται απ' το δουλεμπόριο.

Με το δουλεμπόριο, από το 1580 περίπου μέχρι και το 1900, ασχολήθηκαν όλοι οι πολιτισμένοι λαοί της Ευρώπης, όπως οι Πορτογάλοι και οι Ισπανοί (που ήταν και οι πρώτοι που το άρχισαν), για να ακολουθήσουν οι Γάλλοι, οι Άγγλοι, οι Βέλγοι, οι Ολλανδοί, οι Αμερικανοί, κλπ. Το εμπόριο των δούλων την εποχή της ακμής του ξεπερνούσε κάθε χρόνο τις 20.000 κομμάτια. Μόνο από το ακρωτήριο Λοπέζ, το 1875, πουλιόντουσαν πάνω από 4.000 κεφάλια το χρόνο.
Οι δούλοι στέλνονταν στην Αμερική, για να καλλιεργήσουν τα χωράφια των αποίκων και κυρίως τα χωράφια γύρω από το Μισισιπή, που σπέρνονταν μπαμπάκι. Το δουλεμπόριο, τόσο από τη μια πλευρά του Ατλαντικού όσο και από την άλλη, γινόταν από οργανωμένες εμπορικές εταιρείες, που πολλές από αυτές σαν ονόματα έχουν παραμείνει μέχρι σήμερα και ασχολούνται, φυσικά, με άλλου είδους εμπόριο.
Η 2α Δεκεμβρίου ορίστηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, το 1949, ως η Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Δουλείας



Σημαντικά στοιχεία για τη σύγχρονη δουλεία

 Δουλεία: Εξαναγκασμός σε έργο χωρίς πληρωμή με την απειλή σωματικής ή ψυχολογικής βίας και αδυναμία απελευθέρωσης. 
 Εκτιμήσεις ανεβάζουν τον πιθανό αριθμό των δούλων σε 27.000.000 ανθρώπους.
 Η πλειοψηφία βρίσκεται στην Ασία και την Αφρική.
 Περισσότεροι από 14.500 σκλάβοι περνάνε τα σύνορα των ΗΠΑ κάθε χρόνο και διοχετεύονται σε περισσότερες από 90 πόλεις.
 Οι σκλάβοι εργάζονται σε χωράφια, οίκους ανοχής, εστιατόρια, ορυχεία, σπίτια, κα. 
 Το μέσο κόστος ενός σκλάβου δεν ξεπερνά τα 90 δολάρια.
 Το κέρδος από το εμπόριο σάρκας στην Αφρική ξεπερνά τα 1,6 δισεκατομμύρια δολάρια.
 Περισσότεροι από 920.000 άνθρωποι είναι δούλοι στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
 Ένα στα δέκα παιδιά της Αϊτής ζει σε συνθήκες δουλείας.
 Περισσότεροι από 6.000 δούλοι ελευθερώθηκαν πρόσφατα στη Βραζιλία
 Σαράντα χιλιάδες γυναίκες μεταφέρονται κάθε χρόνο στην Ιαπωνία.

Σταθμοί την ιστορία της δουλείας

 6.800 π.Χ.: Η πρώτη μεγάλη πόλη αναπτύσσεται στη Μεσοποταμία. Οι πρώτες πολεμικές συγκρούσεις φέρουν μαζί τους και τους ηττημένους ως σκλάβους.
 Το 2.575 π.Χ. οι Αιγύπτιοι κάνουν επιδρομές στα γειτονικά εδάφη και συλλέγουν σκλάβους.
 Η δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας είχε 30.000 σκλάβους στα ορυχεία της που της επέτρεπαν να πλουτίζει και να φιλοσοφεί. Το ίδιο μονοπάτι ακολούθησαν και οι δυνάμεις της εποχής.
 Εκτιμήσεις αναφέρουν ότι ο μισός πληθυσμός της Ρώμης αποτελούνταν από δούλους.
 Το 1.000 μ.Χ. η δουλεία αποτελούσε σημαντικό κομμάτι της οικονομίας της Μ. Βρετανίας.
 Το 1550 η ζωγραφική της Αναγέννησης αποτυπώνει τους ανθρώπους της εποχής με τους δούλους τους.
 Το 1781 ο Ρωμαιος αυτοκράτορας Ιωσήφ ΙΙ καταργεί το θεσμό των δουλοπάροικων στην περιοχή του Αψβούργου.
 Στις 26 Αυγούστου 1789, κατά τη Γαλλική Επανάσταση, η Εθνική Συνέλευση υιοθετεί τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, βασισμένη στις ιδέες του Γάλλου φιλόσοφου Ζαν Ζακ Ρουσό. Στο πρώτο από τα 17 άρθρα του αναφέρεται: «Οι άνθρωποι γεννιούνται και παραμένουν ελεύθεροι και έχουν ίσα δικαιώματα».
 Το 1803 η Δανία γίνεται η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα της Ευρώπης που απαγορεύει το εμπόριο σκλάβων από την Αφρική.
 Το 1807 το Βρετανικό Κοινοβούλιο νομοθετεί την απαγόρευση μεταφοράς σκλάβων από βρετανικά πλοία. Τα ακόλουθα χρόνια, ακολουθούν και άλλα ευρωπαϊκά κράτη.
 Το 1833 η Βρετανία καταργεί το θεσμό της δουλείας και στις αποικίες της.
 Το 1861 ο Τσάρος της Ρωσίας, Αλέξανδρος ΙΙ απελευθερώνει 50.000.000 δουλοπάροικους.
 Το 1863 στις ΗΠΑ ο Πρόεδρος Τζορτζ Λίνκολν νομοθετεί την απελευθέρωση των σκλάβων.
 Το 1863 ο Χρυσός Νόμος απελευθερώνει 725.000 σκλάβους στη Βραζιλία.
 Στις 4 Μαΐου 1910 υπογράφεται στο Παρίσι η Διεθνής Συνθήκη για τον τερματισμό του εμπορίου λευκής σάρκας. Σύμφωνα με αυτήν, απαγορεύεται η εκπόρνευση ανήλικων γυναικών.
 Το 1918 η βρετανική κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ υπολογίζει ότι τα περισσότερα νοικοκυριά που διαθέτουν την οικονομική άνεση, διατηρούν ένα ανήλικο παιδί ως οικιακό δούλο. Το 1923 νομοθετεί την απαγόρευση της αγοραπωλησίας ανήλικων δούλων.
 Το 1926 η Κοινωνία των Εθνών εγκρίνει τη Συνθήκη κατά της Δουλείας. Σύμφωνα με αυτήν, δουλεία ορίζεται «η εξάσκηση σε ένα άτομο ενός ή όλων των δικαιωμάτων της ιδιοκτησίας».
 Το 1927 καταργείται η δουλεία στη Σιέρα Λεόνε.
 Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος επαναφέρει την πρακτική της δουλείας στη Γερμανία, την Ιαπωνία και σε άλλα κράτη.
 Το 1980 η δουλεία παραμένει ως ζήτημα στη Μαυριτανία παρά την κατάργηση του θεσμού για τέταρτη φορά.
 Το 1989, το Διεθνές Ισλαμιστικό Μέτωπο αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση του Σουδάν και κάνει στρατιωτικές επιδρομές συλλαμβάνοντας κατοίκους από χωριά στο νότιο μέρος της χώρας, αφαιρώντας τους την ελευθερία τους.

Frederick Douglas: 

ηγέτης του κινήματος για  την εξάλειψη
της δουλείας στις ΗΠΑ
            «η δουλεία υπάρχει σήμερα
              και είναι ώρα να μάθουμε 
για την απάνθρωπη εκμετάλλευση που 
βιώνουν οι άνθρωποι 
στις κοινότητές μας».

Πηγή : Καθημερινή