Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

“Σ΄ αγαπώ, να προσέχεις”

…Σηκώθηκες απότομα, φόρεσες ένα ασιδέρωτο t-shirt, κοίταξες φευγαλέα το χλωμό σου πρόσωπο στον καθρέφτη του χωλ και, παίρνοντας στο χέρι το βρώμικο μπουφάν σου, κίνησες να φύγεις…
- Πού πας;
- Όπου θέλω πάω …. λογαριασμό;…
- Να έρθω μαζί σου;
- Δεν θα είσαι με τα καλά σου… Δεν είναι για σένα… αυτά …
- Γιατί; …επειδή είμαι μεγάλη;
- Α, … γεια  σου… μέσα έπεσες.
- Με πληγώνεις…
- Δεν φταίω εγώ. Η ταυτότητά σου φταίει …Ας το σκεφτόσουν πριν… Άει παράτα με…
- Βρέχει …. να σε κατεβάσω με το αυτοκίνητο τουλάχιστον …. Θα κρυώσεις.
- Για να με πάρεις στο κατόπι; …. Για να με παρακολουθείς πού θα πάω; ….Φόρτωμα μου έχεις γίνει…Δεν το καταλαβαίνεις;
- Δεν θα σε πάρω στο κατόπι …. άσε με να είμαστε λίγο ακόμα μαζί… να μιλάμε …..
- Μίλα μόνη σου… Τέλος πάντων…Ντύσου και πάμε…Θα με αφήσεις στην κεντρική πλατεία.
Ντύθηκα αμίλητη, πήρα τα κλειδιά στο χέρι και …..
Η βροχή  είχε νοτίσει τα πάντα. Μεσάνυχτα παρά κάτι. Κρύο ….. Σε ένιωθα δίπλα μου να τρέμεις ….. Δεν μίλησα …. Κάτι, σαν φυσικός πόνος,  έσφιγγε το στήθος μου ….. Έβαλα μπρος τους υαλοκαθαριστήρες κι άνοιξα το ραδιόφωνο…
Κράτησα την ανάσα μου, όταν με την άκρη του ματιού μου, αντιλήφθηκα πως με κοίταζες. Ένιωσα το βλέμμα σου σαν χάδι … Όχι …. όχι επειδή έτσι θα το ήθελα, μα …. Είμαι σίγουρη πως με “χάϊδευες” με τα μάτια σου …. τα μεγάλα, πάντα “βρεμμένα”, πανέμορφα, γκρίζα μάτια σου ….. “Μωρό μου … γλυκό μου μωρό ….”  ήθελα να σου ψιθυρίσω …..
Η φωνή σου ακούστηκε ξερή σαν πυροβολισμός:
- Σταμάτα… Θα κατέβω εδώ.
Παρακολούθησα την λατρευτή σου φιγούρα  να απομακρύνεται μέσα στη βροχή. Ψηλός, αδύνατος, με τα μακρυά σου μαλλιά να τα χτυπά και να τα μουσκεύει η …. ανάσα της βροχής. Ευθυτενής και αγέρωχος, όπως πάντα, με το … στυλάκι του “δεν με νοιάζει κι αν βραχώ” …. Απόψε όμως …. σαν να μου φάνηκε πως έγερνες λιγάκι τους ώμους …. σαν κάτι να τους βάρυνε …. ή μου φάνηκε;…. Μπορεί και να μου φάνηκε …. 
Πλησίασα το πρόσωπό μου στο τζάμι του αυτοκινήτου. Το τζάμι, παγωμένο, θάμπωσε από την καυτή μου ανάσα . Άπλωσα τον δείκτη του δεξιού μου χεριού και το …. έσυρα μαλακά πάνω στο νοτισμένο τζάμι : 
Δεν γύρισες να με κοιτάξεις …. Σε κατάπιε η βρεγμένη νύχτα ….
Ήθελα να κλάψω, μα δεν μπορούσα …. Έμεινα ακουμπισμένη στο τζάμι ώρα πολλή. Το καυτό μου μέτωπο  έσβησε το … “μήνυμά” μου. Ούτως ή άλλως δεν είχες γυρίσει το κεφάλι για να το δεις …. Είχες φύγει  χωρίς να γυρίσεις να με δεις….
Ώρα πολλή….
……………………………………………………………….
…… Ο χαρούμενος ήχος της “Ελαφράς Ταξιαρχίας”  ξεκόλλησε απότομα το μέτωπό μου από το τζάμι. Έψαξα ταραγμένη για το κινητό μου. SMS … από σένα ….. Τα χέρια μου έτρεμαν…. Όλη η καμπίνα του αυτοκινήτου έγινε μια φωσφορίζουσα οθόνη κινητού τηλεφώνου …. Το “YES” …. έτριξε κάτω από τον παγωμένο μου αντίχειρα :
ΚΙ ΕΓΩ Σ’ ΑΓΑΠΑΩ , ΜΑΜΑ
ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΤΟ ΠΩ …
ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΗΡΙΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ
ΠΟΥ ΜΕ ΚΡΑΤΑΕΙ …
ΑΥΤΑ ΤΑ 17 ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ….
ΟΜΩΣ , ΚΙ ΕΓΩ Σ’ ΑΓΑΠΑΩ ΜΑΜΑ
ΚΑΙ …. ΜΗ ΣΚΑΣ … ΘΑ ΠΡΟΣΕΧΩ
Η βροχή … σταμάτησε απότομα . Άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού, μπήκε μέσα και …. θρονιάστηκε πάνω στα μάτια μου …..
Από τότε  πέρασαν …… 7 ολόκληρα χρόνια ……

Φαντάσου μια μάνα που…

Φαντάσου μια μάνα που πιστεύει πως ανήκει στον κόσμο
Μια μάνα που γιορτάζει την ίδια της την ύπαρξη
που χαίρεται που είναι ζωντανή.
Φαντάσου μια μάνα που γιορτάζει τη γέννηση των θυγατέρων της
μια μάνα που πιστεύει στην αξία τους
που θρέφει τη σοφία τους
που καλλιεργεί τη δύναμή τους.
Φαντάσου μια μάνα που γιορτάζει τη γέννηση των γιών της
μια μάνα που πιστεύει στην αξία  τους
που θρέφει τη γνήσια ευγένειά τους
που τιμά τα δάκρυά τους.
Φαντάσου μια μάνα που στρέφεται μέσα της με ενδιαφέρον,
μια μάνα που  αναγνωρίζει τα συναισθήματα και τις σκέψεις της
που η αφοσίωση στην οικογένειά της μεγαλώνει
όσο συνδέεται με την αυθεντική εσωτερική της φωνή.
Φαντάσου μια μάνα που συνειδητοποιεί τις ανάγκες
και τις επιθυμίες της
που τις αγκαλιάζει με τρυφερότητα και μεγαλοσύνη
μια μάνα που δέχεται υποστήριξη από φίλους και οικογένεια.
Φαντάσου μια μάνα που συντονίζεται αρμονικά με την καρδιά της
μια μάνα που εμπιστεύεται τη λαχτάρα της για διεύρυνση και συμμετοχή
που γνωρίζει πως όλα αλλάζουν με το πέρασμα του χρόνου.
Φαντάσου μια μάνα που αγκαλιάζει το πνεύμα της
μια μάνα που τιμά το σώμα της σαν την ιερή κατοικία της ψυχής της
Που αναπνέει βαθιά σαν να προσεύχεται με ευγνωμοσύνη για τη ζωή
Φαντάσου μια μάνα που τιμά και σέβεται τις γυναίκες της ζωής της
μια μάνα που νιώθει όμορφα με την παρέα άλλων γυναικών
που δίνει χρόνο στην ανάγκη της να θρέψει το θηλυκό της πνεύμα…
Φαντάσου τον εαυτό σου να είναι μια τέτοια μάνα…

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Διδασκαλία με χάρτες, ήρωες του ΄21 και ξύλινα θρανία. Τα σχολεία της νοσταλγίας και της γνώσης απέναντι στα φροντιστήρια και τη βαρεμάρα...

Τότε στα δημοτικά σχολεία οι τάξεις είχαν ξύλινα θρανία, πολλούς χάρτες στους τοίχους και όλους τους ήρωες του ΄21. Τότε οι μαθητές δεν μπέρδευαν το 1821 με το έπος του ΄40 και όλοι μάθαιναν τι είχε συμβεί στις 29 Μαϊου του 1453. Εκείνοι οι μαθητές θυμούνται ακόμα τα ονόματα των δασκάλων τους, μαζί με τις υπερβολές, τις τιμωρίες και τον τσουχτερό χάρακα. Οι εποχές αλλάζουν και μέσα στο χρόνο κερδίσαμε πολλά. Χάσαμε όμως, ακόμα περισσότερα. Πόσοι δάσκαλοι σήμερα θα άντεχαν να διδάξουν κάτω από αυτές τις «πρωτόγονες» συνθήκες και πόσα παιδιά θα άκουγαν τον κύριο να τους δείχνει που βρίσκεται η Αθήνα, χωρίς να γελάσουν; Πάντως, εκείνα τα φτωχόπαιδα με τα τρυπημένα πανωφόρια έβλεπαν τον δάσκαλο με σεβασμό και σταύρωναν τα χέρια τους με δέος μπροστά στη νέα γνώση. Είχαν την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Σήμερα όλοι κάνουν φροντιστήριο και οι μαθητές δεν αντλούν χαρά, ούτε δείχνουν σεβασμό στο εκπαιδευτικό σύστημα. Κυρίως βαριούνται και κυνηγούν ψεύτικα μόρια, που πληρώνουν με απίστευτο κόπο οι πτωχευμένοι γονείς τους. Η αρχική φωτογραφία απεικονίζει δημοτικό σχολείο στο Ζαγόρι το 1962 και προέρχεται από την ομάδα «Σπάνιες Ασπρόμαυρες φωτογραφίες από την Ελλάδα»... 
palio sxoleio 10

Σχολειο_Ζαγορι _1962
www.mixanitouxronou.gr/didaskalia-chartes-iroes-tou-21-ke-xilina-thrania-ta-scholia-tis-nostalgias-ke-tis-gnosis-apenanti-sta-frontistiria-ke-tin-varemara

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Το πηγάδι.

Το πηγάδι: πολλά σπίτια είχαν το πηγάδι τους και θεωρούνταν προνομιούχα, ιδίως στα χωριά που το νερό ήταν λιγοστό ή οι πηγές ύδρευσης βρίσκονταν σε μακρινές αποστάσεις. Ήταν χτισμένα με λιθοδομή, που βγαίνει στην επιφάνεια του εδάφους. Για προστασία, το μεγαλύτερο ποσοστό των πηγαδιών είχε τη λιθοδομή ασβεστόχτιστη, μισό και πλέον μέτρο πάνω από την επιφάνεια του εδάφους. Το νερό έβγαινε με βαρούλκο, ξύλινο ή σιδερένιο «καρέλι». Σε αυτό δενόταν η τριχιά (από μαλλί γίδινο), το καναβίδι το χοντρό ή η αλυσίδα, που με τη σειρά τους κρατούσαν το βεδούρι ή τον κουβά. Τα πηγάδια σκεπάζονταν με ξύλα ή χοντρές λαμαρίνες και είχαν τη δική τους ζωή.
       Ο τόπος, πού «θα έβγαινε» το πηγάδι (θα εξορυσσόταν) δήλωνε μόνος την παρουσία του με αλάνθαστα σημάδια:
  • Μικρή πηγή στην επιφάνεια ακόμα και το καλοκαίρι. Φυτρωμένα βούρλα, ψαθιά, καλάμια κι άλλα φυτά με ιδιαίτερη προτίμηση στο νερό (πλατάνια, ιτιές).
  • Ακόμα η μορφολογία του εδάφους, που έκανε φανερή την παρουσία υπόγειας φλέβας νερού (χαντάκια, γύρω λόφοι, υπερκείμενο βουνό). Ακολουθούσαν οι ειδικοί στο «βγάλσιμο» του πηγαδιού με όλα τους τα σύνεργα: τσαπιά, φτυάρια, κασμάδες, παραμίνες, βαριές και σφυριά, ζεμπίλια, δοκάρια, τριχιές, βαρούλκα.

        Και όπως η εκλογή της τοποθεσίας του πηγαδιού είχε μεγάλη σημασία για τη διαρκή παρουσία άφθονου και υγιεινού νερού, έτσι και η εξόρυξη του πηγαδιού ήθελε τέχνη ξεχωριστή για καλή υποστύλωση των τοιχωμάτων του κατακόρυφου κυλίνδρου - που όλο και βάθαινε στο χώμα - τη μεταφορά των μπαζών, το κυκλικό χτίσιμο με την κουβαλητή, πελεκημένη, ασβεστόπετρα πάνω σε στέρεο υπέδαφος, την απομάκρυνση του λασπόνερου, τη διαρκή και προσεκτική επιτήρηση της κατασκευής για να προλάβουν το ατύχημα από ξαφνική κατάρρευση των τοιχωμάτων, το ανέβασμα της σκαλωσιάς, ως την κορυφή. Την όμορφη παρουσία του πηγαδιού πάνω από τη γη.
      Μέχρι να βγάλουν το γάργαρο νερό από ένα βάθος δεκάδων μέτρων, η αγωνία της προσμονής έφτανε στο κατακόρυφο και δίκιο είχαν να χαίρονται μάστοροι και μαθητάδες και νοικοκυραίοι, που οπωσδήποτε φρόντιζαν να «στοιχειώσουν» το πηγάδι τους στο θεμελίωμα, για να μένει στην αιωνιότητα και να ξεδιψάει δροσίζοντας ανθρώπους και ζωντανά, λουλούδια και λαχανικά.
    Με το πέρασμα του καιρού, το πηγάδι γινόταν κέντρο κοινωνικής ζωής. Δίνοντας το δροσερό και πολύτιμο αγαθό του, μάθαινε τα μυστικά του σπιτιού, της γειτονιάς και της παραπέρα ρούγας. Άκουγε ιστορίες και παραμύθια. Στο νερό του καθρεφτίζονταν τα μελλούμενα, που αποκαλύπτονταν σε ώρα κατάλληλη, την πρωτομαγιά. Βούταγε για δροσόλουτρο το φεγγάρι. Σε αυτό μπαινόβγαιναν δράκοι κι αερικά. Ο «ίσκιος» του σπιτιού εκεί έβρισκε καταφύγιο.
      Τα πηγάδια είχαν και τα «κοινά» μυστικά τους. Έπρεπε να σκεπάζονται. Να αντλείται το νερό συνεχώς με καθαρά αντικείμενα, να καθαρίζεται από καιρό σε καιρό, όταν το νερό λιγόστευε κι επέτρεπε. Κι ακόμα, ότι το δροσερότερο, χιονάτο, χωνευτικό, με ευχάριστη οσμή και γεύση νερό έχουν τα πηγάδια σε έδαφος πολύσπαστου, στερεοποιημένου αργίλου, σε έδαφος «φυσαλίδας», όταν φυσικά βρίσκονται σε διαρκή λειτουργία.
     Σήμερα που η χρήση των πηγαδιών δεν είναι απαραίτητη τα συναντάμε σαν διακοσμητικά στοιχεία στους κήπους των σπιτιών.

http://7gym-laris.lar.sch.gr/ergasies/ERGA/vryses.htm

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Πατέρας : Στον γιο μου.

Υιός, εκ σπέρματος πατρός,
παιδί παντοτινό της Μάνας.
Επαναστάτης – δίκαιος – αψύς
κι οι λόγοι του πάντα οξείς,
που κριτικάρει τα πρέπει της ζωής
σαν νάταν ο μόνος επί γης μεγάλος δικαστής.

Ελεύθερος στις σκέψεις σου να μείνεις
μα και θρασύς προς τους θρασείς να γίνεις.
Η δύναμη να εκφράζεται απ’ ένα βλέμμα
που δε χρειάζεται καν να ερωτάς εμένα,
ποιό είναι το σωστό και ποιό είναι το λάθος
αρκεί να τη κοιτάζεις τη ζωή κατάματα σε βάθος.

 Όχι να λες σε ότι δεν σ΄ αρέσει
και να απαιτείς  το δίκιο σου με δύναμη και ζέση,
 γιατί αν στη πίεση του κόσμου εσύ λυγίσεις
σελίδα στη ζωή σου δε πρόκειται ποτέ σου να γυρίσεις,
και συνεχώς θα ψάχνεις μπας και βρεις ποιο δρόμο να διαβαίνεις, 
το τραίνο που χάσες θα κυνηγάς, δε θα το προλαβαίνεις.

Στο ψέμα τη ζωή σου μη στηρίξεις
δρόμους τραχείς κι απότομους εμπρός σου θα ανοίξεις
κι εκεί που θα νομίζεις ξέγνοιαστα, ευθεία ότι πηγαίνεις,
αλλού θα θες να πας, κι για αλλού στο τέλος θα διαβαίνεις,
σε τούνελ σκοτεινά, μακριά και δύσβατα θα μπαίνεις   
κι όλο θα θες να βγεις, κι όλο θα μένεις.

Αγάπησε τον άνθρωπο, ότι και να σου δώσει.
Δώστη την αγάπη σου απλά, κι ας μη στο ανταποδώσει.
Να βρεις μια σύντροφο καλή κι αγάπησέ την,
συντρόφεψέ την, μίλησε, γέλασε και ικανοποίησέ την.
Σου εύχομαι από καρδιάς, μονάχος στη ζωή σου ποτέ μη μείνεις,
γιατί θηρίο ανήμερο, απάνθρωπος και μίζερος στα σίγουρα θα γίνεις.

Υιέ εκ σπέρματος πατρός, παιδί παντοτινό της Μάνας.

Πηγή:john-truther.blogspot.gr

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

"Η Μάνα"

Ας ονομάσουν σκληρά τα λόγια μου και πλάνα
και την αλήθεια βλάσφημη ψευτιά κι αγνωμοσύνη.
Ο μεγαλύτερος εχθρός τ' ανθρώπου είναι η μάνα!
Γιατί εκείνη μας γεννά, αυτή ζωή μας δίνει.


Αχ, ναι, όλη η αγάπη της, η άσωστη στοργή της,

τ' ακοίμητο νανούρισμα, το γάλα, το φιλί της,
όλα εκείνα τα καλά, όπου μια μάνα κάμει
είναι νερού σταλαγματιά και το κακό ποτάμι.


Ξέρει τι είναι η ζωή, καλά την εγνωρίζει,

ξέρει πως λύπη της ζωής σημαίνει την καμπάνα,
κι όμως την ζωή αυτή κι εις άλλον τη χαρίζει!
Μάνα δεν γίνονταν ποτέ αν ίσως ήταν μάνα....


Ν' αντιλαλεί από παιδί ακούω στον αέρα

της ευτυχίας τ' όνομα και νύχτα και ημέρα.
Μα τότε μόνο η χαρά στον κόσμο θε ν' ανθίσει,
όταν οι μάνες στειρωθούν κι η ανθρωπότης σβήσει.


Ποίημα του Αχιλλέα Παράσχου με τίτλο "Η Μάνα" δημοσιεύθηκε από την ΕΣΤΙΑ στις 20 Ιανουαρίου 1885.
Πηγή:ola-ta-kala.blogspot.gr

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Μπορεί να είναι μικρό άλλα είναι το πιο όμορφο...







 
Χristos Panagiotopoulos
30 Αυγούστου 2014 στις 11:25 μ.μ