Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Το Παράπονο.

 Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η
ζωή μου είναι μία;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες,
πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Μούτρα... Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα.
Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή
για να ζήσεις.
Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές...
Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες
που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.
Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην
μαθαίνεις από το μάθημά τους.
Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία
πράγματα στη ζωή σου,
την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά,
μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει
λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.
Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και
απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς.
Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω.
Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η
δύναμή τους
Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος
αδυσώπητος από πάνω τους.
Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για
όσους αγαπούν.
Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα
χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων,
σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

(από Το Παράπονο, του Οδ. Ελύτη)

Η πρώτη αεροπειρατεία στον κόσμο έγινε από ανήλικους Έλληνες και άλλαξε τα μέτρα προστασίας στα αεροδρόμια...

Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1948 το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Ελευθερία» στα περίπτερα, έγραφε με έντονα, κεφαλαία γράμματα, «ΑΕΡΟΠΛΑΝΟΝ ΩΔΗΓΗΘΗ ΒΙΑΙΩΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΕΡΒΙΑΝ». Ήταν η πρώτη καταγεγραμμένη αεροπειρατεία σε πτήση που εκτελούσε επιβατικό δρομολόγιο στον κόσμο. Δράστες ήταν 6 μαθητές της τάξης του Γυμνασίου από τη Θεσσαλονίκη, όλοι τους παιδιά αστικών οικογενειών και πρώην μέλη της Ε.Π.Ο.Ν. Στόχος τους να καταφέρουν να περάσουν μέσα από τη Γιουγκοσλαβία στο μέτωπο του Γράμμου και να ενωθούν με τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδος. Ήταν η εποχή που ο ελληνικός Εμφύλιος μαίνονταν και η αριστερά διώκονταν βιαίως από τις κυβερνητικές δυνάμεις, ενώ οι δρόμοι για το βουνό ήταν αποκομμένοι. Με τη δικαιολογία ότι θα δώσουν εξετάσεις για το Πολυτεχνείο, οι πρώτοι αεροπειρατές της ιστορίας, οι Αλέξανδρος και Δημήτριος Κουφοδάκης (ετών 21 και 23 αντίστοιχα), Αχιλλέας Κλετιμλίδης (ετών 19), Αντώνης Βογιάζος (ετών 18), Γιώργος Κέλας (ετών 17) και  Σπύρος Χειλμιάδης (ετών 18), κατέβηκαν αρχικά στην Αθήνα. Αυτή ήταν μόνο η αρχή από το παράτολμο και καινοφανές σχέδιό τους. Στις 13 Σεπτεμβρίου και ώρα 13:15, οι 6 νέοι θα επιβιβαστούν από το αεροδρόμιο του Ελληνικού σε ένα αεροσκάφος της  TAE, (της πρώτης ιδιωτικής αεροπορικής εταιρείας - Τεχνικαί Αεροπορικαί Εκμεταλλεύσεις), με δρομολόγιο Αθήνα - Θεσσαλονίκη. Μεταξύ των ονομάτων των 21 επιβατών, ήταν και αυτό του  βουλευτή Ιωάννη Αποστόλου.... 
Κατά τη διάρκεια της πτήσης και ενώ το αεροπλάνο βρίσκονταν πάνω από τη Σκύρο, τέσσερις από τους νεαρούς εισέβαλαν στο πιλοτήριο και οπλισμένοι με σουγιάδες και ένα μπουκάλι γκαζόζας, ζήτησαν από τον πιλότο να αλλάξει προορισμό και να προσγειώσει το σκάφος στο Βελιγράδι. Ακολούθησε συμπλοκή στο πιλοτήριο με το συγκυβερνήτη, ενώ μέσα σε εκείνο το διάστημα ο ασυρματιστής πρόλαβε να αναφέρει το συμβάν. Η εντολή που έλαβε είναι να «επιστρέψει το αεροπλάνο πάση θυσία αμέσως εις Θεσσαλονίκην». Ταυτόχρονα, απογειώθηκαν πολεμικά σκάφη τύπου SPITFIRE για να αποτρέψουν την αεροπειρατεία, αλλά ήταν ήδη αργά. Το επόμενο μήνυμα που εξέπεμψε ο ασύρματος  ήταν «Είμεθα προσγειωμένοι Όφτσε Πόλε 60 χλμ. Νοτιοανατολικά  Σκοπίων»....
Πολεμικά σκάφη τύπου SPITFIRE σηκώθηκαν από το αεροδρόμιο των Ιωαννίνων για να αποτρέψουν την αεροπειρατεία στο επιβατικό της ΤΑΕ... 
Η επιστροφή του αεροσκάφους σε ελληνικό έδαφος σηματοδότησε μια σειρά από ανακρίσεις, από τον ίδιο τον υπουργό Αεροπορίας, ενώ επιρρίφθηκαν ευθύνες και στους πιλότους που δεν κατάφεραν να παραπλανήσουν τους αεροπειρατές και να προσγειώσουν το σκάφος σε Ελληνικό έδαφος. Τέθηκαν σε διαθεσιμότητα και προφυλακίστηκαν. Οι 6 νεαροί που κατάφεραν να φτάσουν με τρένο στα Σκόπια, δικάσθηκαν ερήμην και κρίθηκαν ένοχοι και καταδικάσθηκαν σε θάνατο. Διώξεις και φυλακές γνώρισαν και οι οικογένειές τους, που δε γνώριζαν τίποτα για τις προθέσεις των παιδιών τους. Ως αποτέλεσμα της πρώτης αεροπειρατείας στον κόσμο, ήταν η εντατικοποίηση των ελέγχων στα αεροδρόμια και η λειτουργία τους στο εξής σε αυστηρότερο πλαίσιο.... 
Οι έξι νεαροί αεροπειρατές καταζητούνται (1948). 
Από τους 6 νεαρούς αεροπειρατές, ο πιο γνωστός σήμερα είναι ο  Αντώνης Βογιάζος, σκηνοθέτης και  μεταφραστής του έργου του Λένιν στα ελληνικά. Το 1987 οι κρίσιμες στιγμές από την πρώτη αεροπειρατεία αναβίωσαν στη μεγάλη οθόνη από το σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη, στην ταινία «Ο Κλοιός».... 

Ο «κλοιός» η ταινία του Κώστα Κουτσομύτη, βασισμένη στην πρώτη αεροπειρατεία σε πτήση επιβατικού δρομολογίου...


Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Η Άλωση της Πόλης 29 Μαΐου 1453.

Η Άλωση της Πόλης, η παράδοση δηλαδή ουσιαστικά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στον Μωάμεθ τον Β' , που ξεκίνησε στις 6 Απριλίου και τελείωσε στις 29 Μαΐου του 1453, σήμανε και το τέλος του Βυζαντίου.

Ενός Βυζαντίου που ήταν ήδη εξασθενημένο μετά την Άλωση από τους Σταυροφόρους το 1204 και μετά την κατάληψη και της Καλλίπολης.
Οι πολιορκητές ανέρχονταν σε 150.000 στρατιώτες και πλαισιώνονταν από τεχνίτες, εργάτες, υπηρέτες, κλπ. και μεγάλο πλήθος ατάκτων. Ήταν άριστα οργανωμένος και εκπαιδευμένος και φανατισμένος από τους δερβίσηδες (Τούρκους μοναχούς), που κυκλοφορούσαν στο στρατόπεδο και τόνωναν την πολεμική ορμή του πλήθους. Ο πολεμικός στόλος αποτελούμενος από 400 πλοία έφθασε στο Βόσπορο στις 12 Απριλίου.
Ο Μωάμεθ έστησε τη σκηνή του απέναντι από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού. Για τον αποκλεισμό της πόλης χρησιμοποίησαν τα κάστρα που είχαν χτίσει στις δυο πλευρές του Βοσπόρου, το Ανατολού και το Ρούμελη.
Μέσα από τα τείχη η κατάσταση ήταν πολύ διαφορετική. Η Κωνσταντινούπολη είχε χάσει όλη τη λάμψη του παρελθόντος. Ήταν μια ερειπωμένη πόλη, που μόνο το Παλάτι, ο Ιππόδρομος, και οι μεγάλες εκκλησίες θύμιζαν το λαμπρό παρελθόν.
Ο πληθυσμός της δεν ξεπερνούσε τα 50.000 άτομα. Οι Βυζαντινοί στρατιώτες ανέρχονταν σε 5.000 και 2.000 οι ξένοι, κυρίως Γενουάτες και Βενετοί. Μάλιστα 700 Γενουάτες είχαν φθάσει με δυο καράβια στις 26 Ιανουαρίου 1453 και αρχηγό τον έμπειρο Ιωάννη Ιουστινιάνη.
Στις 27 Μαΐου άρχισε σφοδρός βομβαρδισμός. Δυο μέρες αργότερα ξεκίνησε η τελική επίθεση σε πολλά μέρη των τειχών, αλλά με επίκεντρο την Πύλη του Αγίου Ρωμανού, διότι εκεί το τείχος είχε σχεδόν καταπέσει.
Στην τρίτη τουρκική έφοδο, ο Ιουστινιάνης τραυματίστηκε και αποσύρθηκε από τη μάχη. Η αποχώρησή του έφερε σύγχυση στους αμυνόμενους και οι Τούρκοι μπήκαν στην Πόλη. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ', ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, έπεσε στα τείχη σαν απλός στρατιώτης.Η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε τζαμί...

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Το συγκλονιστικό γράμμα μιας μητέρας στο παιδί της που έχει συγκινήσει τους χρήστες στο διαδίκτυο!

Το γράμμα μιας μητέρας προς το παιδί της, έχει συγκινήσει τον κόσμο του διαδικτύου και όχι άδικα βέβαια. Το περιεχόμενό του συγκινητικό, αληθινό, βγαλμένο μέσα από την ίδια τη ζωή.
Είναι ένα γράμμα προειδοποίηση για όλα όσα πρόκειται να βιώσει το παιδί της τώρα που εκείνη μεγαλώνει και δεν θα μπορεί να φροντίζει ούτε εκείνο ούτε καν τον εαυτό της. Το γράμμα μιλά για τη δύναμη της αγάπης, για την ανταπόδοση συναισθημάτων αλλά και για το μεγαλείο της ψυχής μιας μάνας που μπορεί να κινήσει βουνά προκειμένου να βλέπει το παιδί της ευτυχισμένο. Διαβάστε το...
ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ........
Αγαπημένο μου παιδί
την ημέρα που θα προσέξεις ότι γέρασα
- κι αυτό φοβάμαι πως δεν θα αργήσει να γίνει -
κάνε υπομονή και προσπάθησε να καταλάβεις...
Μπορεί τα χρόνια μου να πέρασαν.
Μπορεί οι ρυτίδες να χάραξαν το πρόσωπό μου...
Όμως ούτε η καρδιά μου έχασε την τρυφερότητά της, ούτε τα μάτια μου την καλοσύνη τους...
Από την πρώτη στιγμή ήμουν δίπλα σου και με ανείπωτη λαχτάρα περίμενα τον ερχομό σου!
Και όταν το θαύμα έγινε, από την ευτυχία μου άνοιξαν οι ουρανοί και η χαρά μου ήταν απερίγραπτη!
Στα χρόνια που πέρασαν ήμουν δίπλα σου με την αγάπη που σου άξιζε και την τρυφερότητα που χρειαζόσουν!
Όμως ο χρόνος είναι αδυσώπητος και οι αλλαγές επάνω μας είναι ορατές...
Γι' αυτό αν κάποια φορά λερωθώ την ώρα που τρώω ή εάν δυσκολεύομαι να ντυθώ, δείξε κατανόηση...
Θυμήσου με πόση υπομονή ξόδευα ώρες ατελείωτες να σε βοηθώ!
Όταν μιλάμε, εάν επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα δύο και τρεις φορές μην με παρεξηγείς. Άκουσέ με.
Όταν ήσουν μικρό παιδί έπρεπε να σου λέω πολλές φορές την ίδια ιστορία μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.
Όταν δε θέλω να κάνω ντους μη θυμώνεις... Θυμήσου τις χιλιάδες δικαιολογίες που έβρισκες προκειμένου να με πείσεις νη μην σε λούσω...
Όταν διαπιστώνεις την άγνοιά μου πάνω στη νέα τεχνολογία δώσε μου τον απαραίτητο χρόνο να προσαρμοστώ και μην με κοιτάς με ένα περιπαιχτικό χαμόγελο...
Όταν συζητάμε και ξεχνάω κάτι, δώσε μου χρόνο να το θυμηθώ. Και αν δεν μπορώ μην εκνευρίζεσαι.
Το πιο σημαντικό δεν είναι η ίδια η συζήτηση αλλά η χαρά να είμαστε μαζί και να συζητάμε..
Σου δίδαξα τόσα πολλά πράγματα! Να τρως σωστά... Να ντύνεσαι σωστά...
Να αντιμετωπίζεις τη ζωή με θάρρος...
Όταν δε θέλω να φάω μην με πιέζεις.
Ξέρω πολύ καλά πότε πρέπει και πότε όχι...
Και όταν τα κουρασμένα πόδια μου δεν μου επιτρέπουν να περπατώ μην στεναχωριέσαι. Φυσικό είναι! Δώσε μου το χέρι σου να κρατηθώ.
Το ίδιο έκανα κι εγώ όταν έκανες τα πρώτα σου βήματα...
Το ξέρω ότι η ηλικία μου δεν μου επιτρέπει να είμαι τόσο δραστήρια όσο θα ήθελα. Ωστόσο τα καταφέρνω να επιβιώνω. Κάποια μέρα θα καταλάβεις τι εννοώ...
Κάποια μέρα θα καταλάβεις ότι παρά τα λάθη μου, πάντα ήθελα το καλύτερο για σένα...
Και προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις να ετοιμάσω το δρόμο σου!
Δώσε μου το χέρι σου και βοήθησέ με να τελειώσω το δρόμο μου με υπομονή, αγάπη και ειρήνη.
Κι εγώ θα σου το ξεπληρώσω με ένα χαμόγελο και με την απέραντη αγάπη που έχω μέσα μου για σένα...
Σ΄αγαπώ.....
Η μαμά σου.....


Πηγή: http://www.mothersblog.gr

26ο Ε.Τ. ΝΕΑΠΟΛΗΣ 25 ΜΑΙΟΥ 2014

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΔΗΜΟΥ ΑΝΔΡΑΒΙΔΑΣ-ΚΥΛΛΗΝΗΣ          ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΕΣ 
26ο Ε.Τ. ΝΕΑΠΟΛΗΣ
Εκλογείς: 346
Ψήφισαν: 185
Άκυρα: 27
Λευκά: 5
Έγκυρα: 153

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ (Μοράντ Ναμπίλ):74
ΕΝΑΣ ΔΗΜΟΣ ΕΝΑ ΜΕΛΛΟΝ (Κορομηλάς Ανδρέας):79


ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ               2ος ΓΥΡΟΣ
Εκλογείς: 346
Ψήφισαν: 186
'Ακυρα: 25
Λευκά: 6
Έγκυρα: 155

ΔΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ-ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ (Κατσιφάρας Απόστολος):82
ΜΑΖΙ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ (Κατσανιώτης Ανδρέας):73


ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ
Εκλογείς: 346
Ψήφισαν: 185
Άκυρα: 12
Λευκά: 1
Έγκυρα: 173

ΣΥΡΙΖΑ: 55
ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: 28
ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: 26
ΕΛΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ: 17
ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ: 11
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ: 6
Κ.Κ.Ε: 5
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ: 2
ΛΑ.Ο.Σ.: 1
ΛΟΙΠΑ: 32



Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Δημοτικές εκλογές 18 Μαιου 2014.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΤΗ ΝΕΑΠΟΛΗ

ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ                82 Ψήφοι
ΚΑΣΤΑΝΑΣ ΠΟΛΥΖΩΗΣ                  61 Ψήφοι
ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ  47 Ψήφοι

Πρόεδρος του τοπικού συμβουλίου στη ΝΕΑΠΟΛΗ εκλέγεται 
ο Καραγιάννης Άγγελος 

Ευχόμαστε στον Άγγελο  καλή επιτυχία στο έργο του.

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Δημοτικές Εκλογές

Συγκεντρωτικά Αποτελέσματα - Δημοτικό Διαμέρισμα: ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ - 1 στα 1 E.T.   
ΕγγεγραμμένοιΨήφισανΣυμμετοχήΆκυρα%Λευκά%Έγκυρα%
36122361,77%208,97%00,00%20391,03%

Δημοτικός ΣυνδυασμόςΕπικεφαλήςΨήφοιΠοσοστό
ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΛΑΪΝΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ8240,39%
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ "ΕΝΟΤΗΤΑ"ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ6130,05%
ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝΜΟΡΑΝΤ ΝΑΜΠΙΛ-ΙΩΣΗΦ4723,15%
ΕΝΑΣ ΔΗΜΟΣ ΕΝΑ ΜΕΛΛΟΝΚΟΡΟΜΗΛΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ125,91%
ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΑΝΔΡΑΒΙΔΑΣ-ΚΥΛΛΗΝΗΣΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ10,49%
Σύνολο203
   


19 Μαΐου: Ημέρα μνήμης: H γενοκτονία των Ποντίων (1915-1922).

Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. 
Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την Ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. 

Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού- αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.
Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. 

Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.
Το 1908 ήταν μια χρονιά - ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας.
Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.
Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. 

Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.
Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. 

Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. 

Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!
Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».
Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. 

Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.
Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

24gr.blogspot.com



Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

Ευτράπελα από Εκλογές άλλων εποχών.

επιμέλεια Σωτήρης Αθηναίος
ταχυδακτυλουργικά στις κάλπες
Στις δημοτικές εκλογές του 1891 οι υποψήφιοι για τη Δημαρχία του Πειραιά, Μουτσόπουλος και Ρετσίνας, έλαβαν ακριβώς τον ίδιο αριθμό ψήφων: 3200 ψήφους ο Ρετσίνας και 3200 ψήφους ο Μουτσόπουλος. Σύμφωνα με το νόμο σε περίπτωση ισοψηφίας ο Δήμαρχος θα εξελέγετο δια κλήρου.
Έτσι και έγινε αλλά στην κληρωτίδα τοποθετήθηκαν με ταχυδακτυλουργικό τρόπο δύο χαρτάκια με το όνομα του Μουτσόπουλου, ο οποίος, τελικά, και εξελέγη Δήμαρχος
ένα δεκάρικο η ψήφος
“Εις κάποιας άλλας Δημοτικάς εκλογάς στο Μεσολόγγι ο υποψήφιος Γουλιμής εσοφίσθη ένα ευφυέστατο τέχνασμα δια την εξασφάλισιν ψήφων. Επήρε 100 ή 150 δεκάδραχμα, από τα μεγάλα και ωραία, εκείνα της Λαικής Τράπεζας, τα έκοψε στη μέση, εκράτησε το μισό και το άλλο μισό το έδωσε εις τον καθένα από τους αμφιβόλου ειλικρίνειας ψηφοφόρους. Όταν ο καθένας πήγαινε στο τμήμα για να ψηφίση, επεδείκνυε το μισό δεκάρικο εις τον αντιπρόσωπο του Γουλιμή, εις τον οποίον παρέδιδε το σφαιρίδιο για να το ρίξει μόνος του εις την κάλπιν…Αμέσως έξω από το τμήμα εδίδετο και το άλλο μισό εις τον ούτω ψηφίσαντα”
το κόκκινο αυτοκίνητο του Μπενάκη/ τα νερά της Στυμφαλίας στην Αθήνα/ Τα “μεγάλα” έργα του Μερκούρη
Στις Δημοτικές Εκλογές της 9ης Φεβρουαρίου1914 δεν χρησιμοποίησαν το ιστορικό σφαιρίδιο το “δαγκωτό”, αλλά εφαρμόσθηκε για πρώτη φορά το ψηφοδέλτιο και το νέο εκλογικό βιβλιάριο. Οι υποψήφιοι για το Δήμο Της Αθήνας γι αυτές τις εκλογές ήταν ο μεγιστάνας Εμμ. Μπενάκη και ο αντίπαλος του Σπ. Μερκούρης. Ο Μπενάκης είχε εντυπωσιάσει το Αθηναϊκό κοινό γιατί ήταν ο πρώτος υποψήφιος που κυκλοφορούσε στους χωματόδρομους της Αθήνας και των συνοικιών με ένα κατακόκκινο αυτοκίνητο. Τον Μπενάκη στήριξαν και οι εν Αθηναις Στυμφαλιεις, γιατί τους είχαν υποσχεθεί ότι ο πάμπλουτος Μπενάκης θα έφερνε στην Αθήνα, με δικά του έξοδα, τα ύδατα της Στυμφαλίας. Έτσι και η Αθήνα θα υδρευόταν και η Στυμφαλία θα λυτρωνόταν από την ελονοσία. Τις εκλογές κέρδισε ο Μπενάκης, αλλά τα ύδατα της Στυμφαλίας δεν έφτασαν ποτέ στην Αθήνα.
Δόθηκε η ψήφος στις γυναίκες αλλά εκείνες απείχαν
Στις ίδιες εκλογές ο Μερκούρης προσδοκούσε να πείσει τους Αθηναίους με το μεγάλο έργο που είχε επιτελέσει. Ποιο ήταν αυτό; Διαφήμιζε ότι “η οδός Κοραή είναι η τρίτη οδός επί της Ευρωπαϊκής Ηπείρου που φωτίζεται με υπερπιεσμένο γκάζι”. Οι άλλε δύο οδοί βρίσκονταν στο Παρίσι. Η αρμόδια υπηρεσία, μάλιστα, βεβαίωνε ότι αυτός ο φωτισμός ήταν “έντονος, γλυκύς και οικονομικός”
Στις Δημοτικές εκλογές του 1934 είχαν το δικαίωμα να ψηφίσουν για πρώτη φορά και οι γυναίκες, αλλά εκείνες απείχαν.
Συγκεκριμένα: επί 75.000 ψηφοφόρων στους εκλογικούς καταλόγους, του Δήμου Αθηαναίων, ενεγγράφησαν 2655. Απ όλες αυτές άσκησαν το δικαίωμα του εκλέγειν 439 “χειραφετημένες” γυναίκες: 215 εις το τμήμα Νεαπόλεως (Ζωoδόχου Πηγής), 156 στο τμήμα του Άγιου Παύλου και 68 στο τμήμα του Αγίου Ιωάννη.

Δημοτικές εκλογές: αναδρομή στο παρελθόν.

H Τοπική Αυτοδιοίκηση αποτελεί θεσμό – θεμέλιο για τη Δημοκρατία. Συμπορεύτηκαν μαζί από τη σύσταση του πρώτου ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους.
Σήμερα, η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία. Διαδραματίζει ρόλους που ενισχύουν το επίπεδο της Δημοκρατίας, την κοινωνική συνοχή, καθώς και τη συνολική ανάπτυξη της χώρας. Είναι φορέας αποφάσεων για τα κοινά, άμεσης και ενεργού συμμετοχής του πολίτη στα δημόσια – στα δημοτικά και κοινοτικά πράγματα, καθώς και φορέας κοινωνικών αλλαγών και ανάπτυξης.

Διοικητική Διαίρεση
ΟΙ ΔΗΜΟΙ
Μετά την απελευθέρωση και τη δημιουργία του κράτους, με διάταγμα που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 12/6-4-1833, το βασίλειο της Ελλάδος διαιρέθηκε σε 10 νομούς και 42 Επαρχίες. Τρία χρόνια αργότερα, 21-6-1936, συστάθηκαν με Β.Δ. στην Επικράτεια 30 διοικήσεις (Νομαρχίες ) και 19 Υποδιοικήσεις (Επαρχίες). 4 μήνες αργότερα ιδρύθηκε η Διοίκηση Ήλιδος, η Ηλείας) η οποία περιλάμβανε τους 22 Δήμους, ήτοι: Μυρτουντίων, Κυλληνίας, Ηλειαίων, Ελίσσης, Πηνιειαίων, Εφύρας, Δαφνησίου, Σεληεντίων, Πύλου, Λαμπείας, Φολόης, Ωλένης, Γουμεραίων, Ηρακλείας, Κλαδέας, Πίσσης, Κυθηρίων, Βουπρασίων, Ζενίας, Λετρίνων, Μυρτιάς, Καλοτυχίας.

ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ
Τον Δεκέμβριο του 1840, στην εφημερίδα της κυβερνήσεως δημοσιεύτηκε Διάταγμα συγχώνευσης των 22 αυτών Δήμων σε 8. Από τη συγχώνευση προέκυψαν οι Δήμοι: Μυρτουντίων με πρωτεύουσα τα Λεχαινά, Ηλειαίων με πρωτεύουσα τη Γαστούνη, Πηνιειαίων με πρ. τη Λουκάβιτσα, Λαμπείας με πρωτεύουσα τη Δίβρη, Ωλένης με πρωτεύουσα το Λαντζόι, Ολυμπίων με πρωτεύουσα το Δούκα, Βουπρασίας με πρωτεύουσα το Ψάρι και Λετρίνων με πρωτεύουσα τον Πύργο.

ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙΣ
Η Κυβέρνηση Ε. Βενιζέλου στις 28-8-1912, αποφάσισε την κατάργηση των Δήμων. Από τους προαναφερθέντες Δήμους που δεν συμπλήρωναν 10.000 κατοίκους, έμεινε μόνο ο Δήμος Λετρίνων.
Το 1914 έγινε η υλοποίηση των συγχωνεύσεων και το 1920 με νέα διαίρεση οι νομοί της χώρας έφθασαν τους 35. Το 1928 η Ελλάδα διαιρείτο σε 38 νομούς, 141 Επαρχίες και 53 Δήμους και 4.990 κοινότητες με συνολικό αριθμό πόλεων και χωριών 10.952.

ΣΤΗΝ ΗΛΕΙΑ
Στην Ηλεία η διαίρεση των Δήμων έγινε τα τελευταία 60 χρόνια τρεις φορές. Το 1947-48, το 1997 με τον «Καποδίστρια» και το 2011 με τον «Καλλικράτη». Στην πρώτη οι Δήμοι που αναγνωρίστηκαν ήταν 22, στη δεύτερη παρέμειναν οι ίδιοι και στην τρίτη του «Καλλικράτη» έγιναν 8.

Οι δημοτικές εκλογές
Οι πρώτες εκλογές (δημοτικές) στην πατρίδα μας έγιναν τον Μάρτη του 1835 με το διάταγμα της 27/-1834 «περί σχηματισμού και διαιρέσεως των Δήμων ορίζεται ότι «οι δημοτικοί σύμβουλοι εκλέγονται από τους «μάλλον φορολογούμενους» δημότας υπό τον όρον ότι ούτοι δεν θα είναι ολιγότεροι του 1/3 του συνόλου των κατοίκων...». «Οι δημοτικοί σύμβουλοι και ισάριθμοι «μάλλον φορολογούμενοι» δημόται (το δημαιρεσιακόν συμβούλιον) εκλέγουν τρεις υποψηφίους δημάρχους, εκ των οποίων εκλέγει τον ένα ο Βασιλεύς ή ο Νομάρχης...».
Στην εποχή του Όθωνα έγιναν εννέα φορές εκλογές.
Στα 1835, 1837, 1841, 1847, 1850, 1853, 1855, 1857 και 1861.
Μετά την έξωση του Όθωνα εκλογές ξανάγιναν το 1866. Ήταν οι πρώτες εκλογές που έγιναν στα χρόνια του Γεωργίου Α’.
Με το Σύνταγμα του 1864 (άρθρο 105) καθιερώθηκε η άμεση, καθολική και μυστική δια σφαιριδίων ψηφοφορία. Τούτο γινότανε τόσο για τους δημάρχους, όσο και για τους πάρεδρους και τους Δημοτικούς Συμβούλους.
Εκλογές στα χρόνια του Γεωργίου Α’ εκτός από το 1866 ξανάγιναν το 1870, 1874, 1879, 1833, 1887, 1891, 1895, 1899, 1903 και 1907.
Εκλογές ξανάγιναν μετά επτά χρόνια το 1914. Έχει προηγηθεί η κατάργηση των δήμων και ο λαός στις εκλογές του 1914, εκτός από τις πρωτεύουσες των νομών που ‘βγαλαν δήμαρχους, εκλέγει τους πρώτους προέδρους κοινοτήτων.
Μετά το 1914 ο εθνικός διχασμός και οι εξωτερικές ανωμαλίες είχαν αρνητικές επιπτώσεις και στους δήμους και στις κοινότητες. Οι δήμαρχοι διορίζονται από το κυβερνών κόμμα.
Μετά από έντεκα χρόνια ξανάγιναν εκλογές στις 25 Οκτώβρη του 1925. Δημοτικές εκλογές έχουμε και πάλι το 1929 και το 1934.
Οι εκλογές της 11 Φεβρουαρίου του 1934 είναι οι τελευταίες που ‘γιναν προπολεμικά. Το δικτατορικό καθεστώς του Ι. Μεταξά κατάργησε τις εκλογές. Θ’ ακολουθήσει ο πόλεμος του 1940, η εχθρική κατοχή κι ο εμφύλιος. Δημοτικές εκλογές, μετά το 1934 θα γίνουν ξανά στις 15 Απρίλη 1951. 17 ολόκληρα χρόνια είχαμε διορισμένους δήμαρχους και κοινοτάρχες. Εκλογές ξανάγιναν το 1954, το 1959 και το 1964.
Οι δημοτικές εκλογές της 5 Ιούλη 1964 είναι οι τελευταίες που ‘γιναν πριν τη δικτατορία των συνταγματαρχών της 21 Απρίλη 1967.
Δημοτικές εκλογές είχανε ξανά το 1975 και κατόπιν το 1978, το 1982, το 1986, το 1990, το 1994, 1998, 2002, 2006, 2010.
Οι εκλογές του Οκτώβρη 1998 ήταν οι πρώτες που ‘γιναν μετά την εφαρμογή του Νομοσχεδίου «Ι. Καποδίστριας» και το 2010 με το νόμο του «Καλλικράτη».
Δύο αιώνες λοιπόν Δημοτικές εκλογές. 35 φορές από το 1835 μέχρι το 2010.
Το ενδιαφέρον που προκαλούσαν κάθε φορά ήταν μεγαλύτερο κι από τις βουλευτικές εκλογές.

Πώς ψήφιζανοι εκλογείς στις Δημοτικές Εκλογές
Οι πρώτες δημοτικές εκλογές 1834 – 1835 έγιναν με χάρτινα χειρόγραφα ψηφοδέλτια. Το 1864 η εκλογή των βουλευτών γινόταν «δι αμέσου καθολικής και μυστικής ψηφοφορίας δια σφαιριδίων» το 1910 η επαναφορά των ψηφοδελτίων είχε γίνει καθολικό αίτημα.
Το 1912 ο νέος εκλογικός νόμος εισάγει τα ψηφοδέλτια. Το 1914 γίνονται οι εκλογές με ψηφοδέλτια και βιβλιάρια. «Ψηφοδέλτιον, έλεγε ο νόμος είναι τεμάχιον χάρτου, το οποίον περιλαμβάνει τα ονόματα εκείνα των ανακηρυχθέντων υποψηφίων τους οποίους ο εκλογεύς θέλει να ψηφίσει, δεν φέρει δε ουδέν διακριτικόν σημείον επ’ αυτού...». Για τα δεδομένα της εποχής εκείνης ο τρόπος ψηφοφορίας ήταν περίεργος. Ο ψηφοφόρος αφού έπαιρνε το ψηφοδέλτιο αποσυρόταν εις μέρος της αιθούσης ή εις συνεχόμενου δωματίου και «εκεί κλείει ες μεν τον ερυθρόν φάκελον το ερυθρόν ψηφοδέλτιον και εις τον λευκόν το λευκόν, επικολλά τον φάκελον και επανερχόμενος ρίπτει πρώτον τον ερυθρόν εις το επί τούτω κιβώτιον του οποίου το κάλυμμα είναι βαμμένον δια χρώματος ερυθρού και έπειτα το λευκόν, επίσης, εις το επί τούτω κιβώτιον».
πηγή:www.patrisnews.com 

Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

«Του Νεκρού Αδελφού»

Μάνα με τους εννιά σου γιους και με τη μια σου κόρη,
την κόρη τη μονάκριβη την πολυαγαπημένη,
την είχες δώδεκα χρονώ κι ήλιος δε σου την είδε!
Στα σκοτεινά την έλουζε, στ’ άφεγγα τη χτενίζει,
στ’ άστρι και τον αυγερινό έπλεκε τα μαλλιά της.
Προξενητάδες ήρθανε από τη Βαβυλώνα,
να πάρουνε την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα.
Οι οχτώ αδερφοί δε θέλουνε κι ο Κωσταντίνος θέλει.
«Μάνα μου, κι ας τη δώσομε την Αρετή στα ξένα,
στα ξένα κει που περπατώ, στα ξένα που πηγαίνω,
αν πάμ’ εμείς στην ξενιτιά, ξένοι να μην περνούμε.
- Φρόνιμος είσαι, Κωσταντή, μ’ άσκημα απιλογήθης.
Κι α μόρτει, γιε μου, θάνατος, κι α μόρτει, γιε μου, αρρώστια,
κι αν τύχει πίκρα γή χαρά, ποιος πάει να μου τη φέρει;
- Βάλλω τον ουρανό κριτή και τους αγιούς μαρτύρους,
αν τύχει κι έρτει θάνατος, αν τύχει κι έρτει αρρώστια,
αν τύχει πίκρα γή χαρά, εγώ να σου τη φέρω».
Και σαν την επαντρέψανε την Αρετή στα ξένα,
κι εμπήκε χρόνος δίσεχτος και μήνες οργισμένοι
κι έπεσε το θανατικό, κι οι εννιά αδερφοί πεθάναν,
βρέθηκε η μάνα μοναχή σαν καλαμιά στον κάμπο.
Σ’ όλα τα μνήματα έκλαιγε, σ’ όλα μοιρολογιόταν,
στου Κωσταντίνου το μνημειό ανέσπα τα μαλλιά της.
«Ανάθεμά σε, Κωσταντή, και μυριανάθεμά σε,
οπού μου την εξόριζες την Αρετή στα ξένα!
το τάξιμο που μου ‘ταξες, πότε θα μου το κάμεις;
Τον ουρανό ‘βαλες κριτή και τους αγιούς μαρτύρους,
αν τύχει πίκρα γή χαρά, να πας να μου τη φέρεις».
Από το μυριανάθεμα και τη βαριά κατάρα,
η γης αναταράχτηκε κι ο Κωσταντής εβγήκε.
Κάνει το σύγνεφο άλογο και τ’ άστρο χαλινάρι,
και το φεγγάρι συντροφιά και πάει να της τη φέρει.
Παίρνει τα όρη πίσω του και τα βουνά μπροστά του.
Βρίσκει την κι εχτενίζουνταν όξου στο φεγγαράκι.
Από μακριά τη χαιρετά κι από κοντά της λέγει:
«Άιντε, αδερφή, να φύγομε, στη μάνα μας να πάμε.
- Αλίμονο, αδερφάκι μου, και τι είναι τούτη η ώρα;
Αν ίσως κι είναι για χαρά, να στολιστώ και να ‘ρθω,
κι αν είναι πίκρα, πες μου το, να βάλω μαύρα να ‘ρθω.
- Έλα, Αρετή, στο σπίτι μας, κι ας είσαι όπως και αν είσαι».
- Κοντολυγίζει τ’ άλογο και πίσω την καθίζει.
Στη στράτα που διαβαίνανε πουλάκια κιλαηδούσαν,
δεν κιλαηδούσαν σαν πουλιά, μήτε σαν χελιδόνια,
μόν’ κιλαηδούσαν κι έλεγαν ανθρωπινή ομιλία:
«Ποιος είδε κόρην όμορφη να σέρνει ο πεθαμένος!
- Άκουσες, Κωσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
- Πουλάκια είναι κι ας κιλαηδούν, πουλάκια είναι κι ας λένε».
Και παρεκεί που πάγαιναν κι άλλα πουλιά τούς λένε:
«Δεν είναι κρίμα κι άδικο, παράξενο μεγάλο,
να περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους!
- Άκουσες, Κωσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
πως περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους.
- Απρίλης είναι και λαλούν και Μάης και φωλεύουν.
- Φοβούμαι σ’, αδερφάκι μου, και λιβανιές μυρίζεις.
- Εχτές βραδίς επήγαμε πέρα στον Αί-Γιάννη,
κι εθύμιασέ μας ο παπάς με περισσό λιβάνι».
Και παρεμπρός που πήγανε, κι άλλα πουλιά τούς λένε:
«Για ιδές θάμα κι αντίθαμα που γίνεται στον κόσμο,
τέτοια πανώρια λυγερή να σέρνει ο πεθαμένος!»
Τ’ άκουσε πάλι η Αρετή κι εράγισε η καρδιά της.
«Άκουσες, Κωσταντάκη μου, τι λένε τα πουλάκια;
- Άφησ’, Αρέτω, τα πουλιά κι ό,τι κι α θέλ’ ας λέγουν.
- Πες μου, πού είναι τα κάλλη σου, και πού είν’ η λεβεντιά σου,
και τα ξανθά σου τα μαλλιά και τ’ όμορφο μουστάκι;
- Έχω καιρό π’ αρρώστησα και πέσαν τα μαλλιά μου».
Αυτού σιμά, αυτού κοντά στην εκκλησιά πρoφτάνoυν.
Βαριά χτυπά τ’ αλόγου του κι απ’ εμπροστά της χάθη.
Κι ακούει την πλάκα και βροντά, το χώμα και βοΐζει.
Κινάει και πάει η Αρετή στο σπίτι μοναχή της.
Βλέπει τους κήπους της γυμνούς, τα δέντρα μαραμένα
βλέπει το μπάλσαμο ξερό, το καρυοφύλλι μαύρο,
βλέπει μπροστά στην πόρτα της χορτάρια φυτρωμένα.
Βρίσκει την πόρτα σφαλιστή και τα κλειδιά παρμένα,
και τα σπιτοπαράθυρα σφιχτά μανταλωμένα.
Κτυπά την πόρτα δυνατά, τα παραθύρια τρίζουν.
«Αν είσαι φίλος διάβαινε, κι αν είσαι εχτρός μου φύγε,
κι αν είσαι ο Πικροχάροντας, άλλα παιδιά δεν έχω,
κι η δόλια η Αρετούλα μου λείπει μακριά στα ξένα.
- Σήκω, μανούλα μου, άνοιξε, σήκω, γλυκιά μου μάνα.
- Ποιος είν’ αυτός που μου χτυπάει και με φωνάζει μάνα;
- Άνοιξε, μάνα μου, άνοιξε κι εγώ είμαι η Αρετή σου».
Κατέβηκε, αγκαλιάστηκαν κι απέθαναν κι οι δύο.

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Μητέρα: μάνα και μαμά

«Η μάνα μου
«… Η μάνα μου, μια άγια γυναίκα. Με υπομονή, μ’ αντοχή κι όλη τη γλύκα της γης απάνω της. Όλοι από το αίμα της μάνας μου οι πρόγονοι  ήταν χωριάτες. Σκυμμένοι στο χώμα, κολλημένοι στο χώμα, τα πόδια τους, τα χέρια τους, τα μυαλά τους γεμάτα χώματα. Αγαπούσαν τη γης και της εμπιστεύουνταν όλες τις ελπίδες. Είχαν γίνει, πάππου προς πάππου, ένα μαζί της. Στην αβροχιά, κοράκιαζαν κι αυτοί μαζί της, κι όταν ξεσπούσαν τα πρωτοβρόχια, τα κόκαλά τους έτριζαν και φούσκωναν σαν καλάμια. Κι όταν αλέτριζαν και χαράκωναν βαθιά την κοιλιά της με το γενί, ξαναζούσαν στα στήθια και στα μεριά τους την πρώτη νύχτα που κοιμήθηκαν με τη γυναίκα τους….
Ποτέ δεν είχα δει τη μητέρα μου να γελάει, χαμογελούσε μόνο, και τα βαθουλά, μαύρα μάτια της κοίταζαν τους ανθρώπους γεμάτα υπομονή και καλοσύνη. Πηγαινοέρχονταν σαν πνέμα αγαθό μέσα στο σπίτι, κι όλα τα πρόφταινε ανέκοπα κι αθόρυβα, σαν να ‘χαν τα χέρια της μια καλοπροαίρετη μαγική δύναμη, που κυβερνούσε με καλοσύνη την καθημερινή ανάγκη. Μπορεί και να ‘ναι η νεράιδα συλλογιζόμουν κοιτάζοντάς την σιωπηλά….
Οι ώρες που περνούσα με τη μητέρα μου ήταν γεμάτες μυστήριο. Καθόμασταν ο ένας αντίκρα στον άλλο, εκείνη σε καρέκλα πλάι στο παράθυρο, εγώ στο σκαμνάκι μου, κι ένιωθα, μέσα στη σιωπή, το στήθος μου να γεμίζει και να χορταίνει, σαν να ‘ταν ο αγέρας  ανάμεσά μας γάλα και βύζαινα.
Από πάνω μας ήταν η γαζία, κι όταν ήταν ανθισμένη, η αυλή μας μοσκομύριζε. Αγαπούσα πού τα ευωδάτα κίτρινα λουλούδια της, τα ‘βαζε η μητέρα μου στις κασέλες και τα σώρουχά μας, τα σεντόνια μας, όλη μου η παιδική ηλικία μύριζε γαζία.
Μιλούσαμε, πολλές ήσυχες κουβέντες, πότε η μητέρα μού διηγόταν για τον πατέρα της, για το χωριό που γεννήθηκε, και πότε ‘γω της στορούσα τους βίους των αγίων που ‘χα διαβάσει, και ξόμπλιαζα τη ζωή τους με τη φαντασία μου. Δεν έφτανα τα μαρτύριά τους, έβαζα κι από δικού μου, ωσότου έπαιρναν τη μητέρα μου τα κλάματα, τη λυπόμουν, κάθιζα στα γόνατά της, της χάιδευα τα μαλλιά και την παρηγορούσα: Μπήκαν στον παράδεισο, μητέρα, μη στεναχωριέσαι, σεριανίζουν κάτω από ανθισμένα δέντρα, κουβεντιάζουν με τους αγγέλους και ξέχασαν τα βάσανά τους. Και κάθε Κυριακή βάζουν χρυσά ρούχα, κόκκινα κασκέτα με φούντες και πάνε να κάμουν βίζιτα στο Θεό.
Κι η μητέρα σφούγγιζε τα δάκρυά της, με κοίταζε σαν να μου έλεγε: Αλήθεια λες; Και μου χαμογελούσε.
Και το καναρίνι, μέσα στο κλουβί του, μας άκουγε, σήκωνε το λαιμό του και κελαηδούσε μεθυσμένο, ευχαριστημένο, σαν να ‘χε κατέβει από τον παράδεισο, σαν να ‘χε αφήσει μια στιγμή τους αγίους κι ήρθε στη γης να καλοκαρδίσει τους ανθρώπους.
Η μητέρα μου, η γαζία, το καναρίνι, έχουν σμίξει αχώριστα, αθάνατα μέσα στο μυαλό μου, δεν μπορώ πια να μυρίσω γαζία, ν’ ακούσω καναρίνι, χωρίς ν’ ανέβει από το σπλάχνο μου η μητέρα μου και να σμίξει με τη μυρουδιά τούτη και με το κελάηδημα του καναρινιού…»   (Νίκος Καζαντζάκης,   «Αναφορά στο Γκρέκο»)
… ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΝΑ...

" Η καρδία της μάνας "

Ένα παιδί, μοναχοπαίδι αγόρι,
αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.
-Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, παιδιά,
μ' αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου,
της μάνας σου να φέρεις την καρδιά
να ρίξω να τη φάει το σκυλί μου.

Τρέχει ο νιος τη μάνα του σκοτώνει
και την καρδιά τραβά και ξεριζώνει.
Και τρέχει να την πάει, μα σκovτάφτει
και πέφτει ο νιος κατάχαμα με δαύτη.

Κυλάει ο γιος και η καρδιά κυλάει
και την ακούει να κλαίει και να μιλάει.
Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:
-Εχτύπησες, αγόρι μου; ...και κλαίει.

Το ποίημα του Ρισπέν Η καρδιά της μάνας μετέφρασε ο Άγγελος Βλάχος