Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

Πρωτομαγιά.

Η πρωτομαγιά γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο από τα αρχαία χρόνια, επειδή χοντρικά τοποθετείται στην αρχή της άνοιξης. Εκτός όμως από γιορτή της άνοιξης την πρωτομαγια γιορτάζει και το εργατικό κίνημα. 

Η Εργατική πρωτομαγιά έχει τις ρίζες της στο Σικάγο των ηνωμένων πολιτειών, όπου ......

το 1886 κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης για την καθιέρωση του 8ώρου, η αστυνομία πυροβόλησε και σκότωσε 12 διαδηλωτές.
Η εργατική πρωτομαγιά καθιερώθηκε σαν παγκόσμια ημέρα το 1891 για την ανάμνηση της καθιέρωσης του 8ώρου στην εργασία και των θανάτων των εργατών στο Σικάγο.
Μετά από πολλές άλλες συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις των εργατικών συνδικάτων σε όλο το κόσμο, η πρωτομαγιά έχει καθιερωθεί σαν ημέρα απεργίας.

Στην Ελλάδα πολύ γνωστά είναι τα γεγονότα του 1936 στη θεσσαλονίκη που έδωσαν την έμπνευση στον Γιάννη Ρίτσο να γράψει τον Επιτάφιο.
Κατα τις ταραχές που είχαν πραγματοποιηθεί τότε, η αστυνομία και ο στρατός χρησιμοποίησαν όπλα με αποτέλεσμα 12 νεκρούς εργάτες.
Παρόλο που η 1η Μαίου ξεκίνησε σαν ημέρα απεργίας, στην Ελλάδα συγκαταλέγεται στις προαιρετικές αργίες.
Παραδοσιακά όμως, με απόφαση όμως του εκάστοτε υπουργού Απασχόλησης η πρωτομαγιά χαρακτηρίζεται σαν ημέρα υποχρεωτικής αργίας, βάσει του άρθρου 1 του Α.Ν. 380/68.

Πρωτομαγιά ήθη και έθιμα

Το πρωτομαγιάτικο στεφάνι είναι στις μέρες μας ίσως το μοναδικό έθιμο που εξακολουθεί να μας συνδέει με την παραδοσιακή Πρωτομαγιά. Η Πρωτομαγιά με το μάζεμα των λουλουδιών για το πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ενισχύει τις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση. Είναι η πρώτη μέρα του Μαΐου, η οποία είναι μέρα αργίας για πολλές χώρες του κόσμου και εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι είναι μια γιορτή χωρίς κάποιο θρησκευτικό περιεχόμενο
Το έθιμο της Πρωτομαγιάς να στολίζουμε τις πόρτες των σπιτιών με στεφάνια λουλουδιών έρχεται από τα πολύ παλιά χρόνια και τότε συμβόλιζε την υποδοχή της δύναμης της φύσης στο σπιτικό.

Προτάσεις για την σύνθεση του Μαγιάτικου στεφανιού

Μερικές προτάσεις για τη σύνθεση ενός όμορφου πρωτομαγιάτικου στεφανιού:
- Τριαντάφυλλα, γαρίφαλα, βιόλες, πασχαλιές (λιλά), γεράνια, για να είναι ανθισμένο το σπίτι.
- Κλωνάρια ανθισμένα από αγιόκλημα ή ελιά, για την ευτυχία του σπιτιού.
- Στάχυα και λουλούδια του κάμπου, όπως μαργαρίτες, παπαρούνες, για να είναι γεμάτο.
- Μια κουκιά (φυτό) με τις ρίζες και τους καρπούς της, για τη γλωσσοφαγιά.
- Ένα κλωνάρι λυγαριάς, για την αγάπη των κοριτσιών του σπιτιού.
- Ένα κεφάλι σκόρδο, κρεμασμένο στη μέση του ώστε να φαίνεται, για το μάτι.


ΠΗΓΗ:filiatranews.blogspot.gr

Δημοτικές εκλογές 2014 Δήμος Ανδραβίδας-Κυλλήνης

Λόγια Του Πατέρα Μου.

Αν να κρατάς μπορείς το λογικό σου όταν γύρο σου όλοι
το ' χουνε χαμένο και ρίχνουνε γι' αυτό το φταίξιμο σε σένα,
Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον εαυτό σου,
όταν για σένα αμφιβάλλουν όλοι, αλλά να βρίσκεις ελαφρυντικά ακόμα και για την αμφιβολία τους αυτή,
Αν να προσμένεις το μπορείς δίχως από την προσμονή ετούτη ν' αποσταίνεις,
ή Αν και σε συκοφαντούν εσύ να μη βυθίζεσαι στο ψέμα,
ή Αν και σε μισούν το μίσος μέσα σου να μην αφήσεις να φουντώνει,
κι ωστόσο να μην δείχνεσαι πάρα πολύ καλός κι ούτε με πάρα πολλή σοφία να μιλάς,
Αν να ονειρεύεσαι μπορείς δίχως το όνειρο να κάνεις δάσκαλό σου,
Αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να κάνεις το στοχασμό σκοπό σου,
Αν το μπορείς το Θρίαμβο και την Καταστροφή να αντικρίσεις
και σε αυτούς τους δυο αγύρτες όμοια να φερθείς,
Αν να ακούς αντέχεις την αλήθεια που εσύ είχες ειπωμένη
από πανούργους νοθευμένη ώστε παγίδα για τους άμυαλους να γίνει,
ή να θεωρείς όλα αυτά οπού 'χεις της ζωή σου αφιερώσει, τσακισμένα,
και πάλι ν' αρχινάς να τα στυλώνεις με εργαλεία φαγωμένα,
Αν να στοιβάζεις το μπορείς σ' ένα σωρό όλα εκείνα που 'χεις κερδισμένα.
Και όλα να τα παίξεις κορόνα γράμματα μεμιάς,
και να χάσεις, και κείθε που έχεις ξεκινήσει πάλι ν' αρχινήσεις
κι ούτε μπορείς καρδιά και νεύρα και μυώνες ν' αναγκάσεις
πάλι να σου δουλέψουνε κι ας είναι από καιρό αφανισμένα,
κι έτσι ολόρθος να κρατιέσαι μόλο που τίποτα
δε έχει μέσα σου απομείνει
εξόν από τη θέληση που τους μηνά: «Βαστάτε!»
Αν να μιλάς μπορείς με το λαό κι ωστόσο να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες όντας μη χάνοντας το απλό το φέρσιμό σου,
Αν μήτε εχθροί μήτε και φίλοι ακριβοί μπορούν να σε πληγώσουν,
Αν όλοι οι άνθρωποι σε λογαριάζουν, όμως πάρα πολύ κανένας,
Αν το μπορείς την ώρα που ο θυμός σου θέλει να ξεσπάσει να κρατηθείς νηφάλιος
και την γαλήνη σου την πρώτη να ξαναβρείς, δικιά σου τότε θα ' ναι η Γη
κι όλα εκείνα πλου κατέχει, και ό,τι αξίζει πιο πολύ-
Άντρας σωστός τότε θε να 'σαι, γιε μου!

(Αν...Ρ. Κίπλινγκ, Άγγλος ποιητής & πεζογράφος 1865-1936Βρ. Νόμπελ 1907)

Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

Για τούς φίλους.

Δεν Μπορώ να σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωή σου.

Ούτε έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου.

Όμως μπορώ να σ' ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν' αλλάξω το παρελθόν ή το μέλλον σου.

Όμως όταν με χρειάζεσαι θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.

Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου δεν είναι δικές μου.

Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν κρίνω τις αποφάσεις που παίρνεις στη ζωή σου.

Αρκούμαι να σε στηρίξω να σου δώσω κουράγιο και να σε βοηθήσω αν μου το ζητήσεις.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,

Όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου όταν κάποιες θλίψεις σου σκίζουν την καρδιά,

Όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου

Και να μαζέψω τα κομμάτια

Για να τη φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.

Μόνο μπορώ να σ΄ αγαπώ όπως είσαι

Και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τους φίλους μου και τις φίλες μου,δεν ήσουν πάνω ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος ούτε τελευταίος στη λίστα.

Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.

Να εκπέμπεις αγάπη.

Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις μας.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.

Να ακούμε την καρδιά μας.

Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι ο πρώτος ο δεύτερος ή ο τρίτος στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις σαν φίλο.

Ευχαριστώ που είμαι.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΣΤΑΚΗΣ

Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

Στα χνάρια του Κολοκοτρώνη.

«Εγεννήθηκα στα 1770. Οταν εγλύτωσα από την Καστάνιτζα είμουν χρονών 10. Εποχή της νεότητος, 5 χρόνια ανύπανδρος και άλλους 7 χρόνους υπανδρευμένος. 27 χρόνους είχα όταν με επρωτοκυνήγησαν. Αρματωλός και κλέφτης αλληλοδιαδόχως χρόνια 5. Φερμάνι Βασιλικό διά εμένα και τον Πετιμεζά στα 1802. Το δεύτερο φερμάνι τον Ιανουάριον 1806. 36 χρόνων ήμουν όταν επήγα εις την Ζάκυνθο. 50 χρόνους είχα όταν εβγήκα εις την επανάστασι».
Κατσίγιαννης Κώστας               



Γεννήθηκε κάτω από ένα δέντρο στο βουνό Ραμαβούνι της Μεσσηνίας, αλλά η καταγωγή του ήταν από το Λιμποβίσι Αρκαδίας. Εκεί βρίσκεται το σπίτι του και στο εσωτερικό θα δείτε φωτογραφίες αγωνιστών, σημαίες της Επανάστασης, εξαρτήματα της φορεσιάς του Κολοκοτρώνη. Εμεινε ορφανός σε ηλικία 10 χρονών, όταν ο πατέρας του σκοτώθηκε από τους Τούρκους στον πύργο της Καστάνιτσας, στον Πάρνωνα.
Από εκεί οι Κολοκοτρωναίοι κατέφυγαν στη Μηλιά της Μάνης και αργότερα στην Αλωνίσταινα, όπου έμειναν μέχρι να το πληροφορηθούν οι Τούρκοι και να καταφύγουν στον Ακοβο. Στα 15 του εισχώρησε στα σώματα των Κλεφτών ενώ σε ηλικία 20 χρονών παντρεύτηκε και απέκτησε 6 παιδιά. Αν και ζούσε ήρεμη ζωή, το 1802 και το 1806 εκδόθηκαν διατάγματα δίωξής του αναγκάζοντάς τον να διαφύγει με την οικογένεια του στη Ζάκυνθο όπου έμεινε 15 χρόνια.
Στο νησί υπηρέτησε στον αγγλικό στρατό σε σύνταγμα ελλήνων εθελοντών όπου για τη δράση του πήρε τον βαθμό του ταγματάρχη. Από εκεί προέρχεται και η επίσημη στολή με τη χαρακτηριστική κόκκινη περικεφαλαία με τον λευκό σταυρό ενώ στο νησί μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία.
Σε μία από τις πρώτες μάχες που έδωσε ο Κολοκοτρώνης, ήταν έξω από την Καρύταινα όπου σκοτώθηκαν περίπου 500 Τούρκοι ενώ βορειοανατολικά της Τρίπολης ίδρυσε στρατόπεδα όπου στρατολογούσε και εμψύχωνε τους πολεμιστές.
Σήμερα, στην Καρύταινα στέκει το Κάστρο της που είναι ορατό από όλη την περιοχή. Είναι από τα σημαντικότερα της Πελοποννήσου και κτίστηκε την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Κοντά του υπάρχει η Παναγιά του Κάστρου, δίπλα από το σπίτι του Κολοκοτρώνη το οποίο έχτισε για να μένει κάποια χρόνια στον καιρό της Επανάστασης. Από τον πύργο του Κάστρου θα έχετε εντυπωσιακή θέα προς την Καρύταινα και τα γύρω βουνά, ενώ στο δρομάκι με τα σκαλοπάτια που οδηγούν στην πύλη του θα συναντήσετε μια προτομή του Γέρου του Μοριά και κανόνια από εκείνη την εποχή.
Η µάχη στο Βαλτέτσι
Ο Κεχαγιάμπεης μπήκε θριαμβευτικά στην πολιορκημένη Τρίπολη στις 6 Μαΐου του 1821. Ο Κολοκοτρώνης όμως αναφέρει ότι επεδίωξε να έχει τους Τούρκους συγκεντρωμένους μέσα στην πόλη.
Ελέγχοντας ήδη το Μαίναλο και αντιλαμβανόμενος τη στρατηγική σημασία της περιοχής, ο Κολοκοτρώνης ιδρύει στρατόπεδο στο Βαλτέτσι. Ομως 12.000 Τουρκαλβανοί βγαίνουν από την Τρίπολη με σκοπό να διαλύσουν τους επαναστατημένους. Οι Ελληνες αντέχουν και τελικά στις 13 Μαΐου 1821 έπειτα από 23 ώρες μάχης οι Τούρκοι υποχωρούν αφήνοντας πολύτιμα πολεμοφόδια και εκατοντάδες νεκρούς, με τους Ελληνες να μετρούν 7 νεκρούς.
Σήμερα στο Βαλτέτσι, σε 1.050 υψόμετρο, στην πλατεία βρίσκονται οι ανδριάντες των Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και Νικηταρά, αλλά και η εκκλησία της Κοίμησης Θεοτόκου, η οποία αποτελεί σύμβολο της ιστορικής μάχης του Βαλτετσίου.
Η αναφορά του Κολοκοτρώνη «μπαρούτι είχαμε, έκαμνε η Δημητσάνα» επιβεβαιώνει το γεγονός ότι από εκεί προήλθε κατά τη διάρκεια της Επανάστασης η περισσότερη πυρίτιδα. Υπολογίζεται ότι λειτουργούσαν 14 μπαρουτόμυλοι στη Δημητσάνα καθώς οι κάτοικοί της ήταν έμπειροι στην παραγωγή της χρησιμοποιώντας θείο, άνθρακα και νίτρο.
Σήμερα μπορείτε να δείτε την ακριβή αναπαράσταση του υδραυλικού συστήματος που ενεργοποιούσε τη φτερωτή του μπαρουτόμυλου της εποχής του Κολοκοτρώνη στο Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης το οποίο έχει οργανώσει το Πολιτιστικό Ιδρυμα του Ομίλου Πειραιώς.

Η άλωση της Τριπολιτσάς
Μετά τη σημαντική νίκη στο Βαλτέτσι, στα Δολιανά και στη Γράνα, ο κλοιός άρχισε να σφίγγει περισσότερο γύρω από την Τρίπολη. Η θέση των πολιορκουμένων είχε γίνει πια δραματική, αφού η πόλη υπέφερε από αρρώστιες και από έλλειψη τροφίμων και νερού. Υστερα από 4 μήνες πολιορκίας οι Ελληνες εισβάλλουν στην πόλη, όπου επακολούθησε άγρια σφαγή του πληθυσμού και πλιάτσικο. «Το ασκέρι, όπου ήτον μέσα, το Ελληνικόν, έκοβε και εσκότωνε, από Παρασκευή έως Κυριακή, γυναίκες, παιδιά και άνδρες, 32.000 άνθρωποι, μία ώρα ολόγυρα της Τριπολιτσάς. Το άλογό μου από τα τείχη έως τα σαράγια δεν επάτησε γη. Ελληνες εσκοτώθηκαν εκατόν», αναφέρει στα Απομνημονεύματά του ο Κολοκοτρώνης.
Η µάχη στα Δερβενάκια
Ο Δράμαλης έχει αναλάβει την καταστολή της Επανάστασης στην Πελοπόννησο. Συγκεντρώνοντας πολυάριθμο στρατό σκόρπισε τον πανικό και χωρίς ουσιαστική αντίσταση έφτασε στον Ισθμό.
Σύντομα έφτασε κοντά στο Αργος, και τα εφόδια τελείωναν, ενώ το κάστρο Λάρισα του Αργους το υπερασπίζονταν λίγοι Ελληνες δίνοντας χρόνο στους επαναστατημένους να οργανωθούν. Για ακόμα μία φορά ο Κολοκοτρώνης απέδειξε τη στρατηγική του ευφυΐα καίγοντας τα σπαρτά της πεδιάδας προκειμένου να αναγκάσει τον Δράμαλη να υποχωρήσει. Πράγματι ξεκίνησε την υποχώρηση και ο Κολοκοτρώνης αντιλαμβανόμενος την κίνησή του, τοποθετεί ένα μικρό σώμα στα στενά των Δερβενακίων. Στις 26 Ιουλίου του 1822 στα στενά των Δερβενακίων και κοντά στα χωριά Αγιος Γεώργιος και Αγιος Σώστης, ο Δράμαλης έχασε συνολικά περίπου 5.000 άνδρες. Καταβεβλημένος κατέφυγε στην Κόρινθο όπου και πέθανε, ενώ ο Κολοκοτρώνης έγινε αρχιστράτηγος και άρχισε να συμμετέχει ενεργά στην πολιτική.
Σήμερα στον λόφο κοντά στον Αγιο Σώστη υπάρχει το άγαλμα του Κολοκοτρώνη του οποίου η ανέγερση έγινε το 1938.

Εμφύλιος
Οι πολιτικοί είχαν αρχίσει να ανησυχούν για τη δόξα των αγωνιστών. Ετσι στις αρχές του 1824 πολλά μέλη όρισαν νέα κυβέρνηση στο Κρανίδι υπό τον Υδραίο Γεώργιο Κουντουριώτη ενώ υπήρχε στην Τρίπολη αυτή του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Ο Κολοκοτρώνης αντιλαμβανόμενος τις εξελίξεις κατάφερε να φέρει κάποια ηρεμία, όμως η άρνηση ορισμένων περιοχών της Πελοποννήσου να πληρώσουν στην κυβέρνηση φόρο αποτέλεσε την αφορμή για την έκρηξη της δεύτερης φάσης του εμφυλίου και για να προλάβει τα χειρότερα παραδίδεται. Αρχικά φυλακίζεται στην Υδρα αλλά σύντομα απελευθερώνεται καθώς κρίθηκε αναγκαίος για την αντιμετώπιση του Ιμπραήμ. Κρατώντας σκληρή στάση και φωνάζοντας «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» ο Κολοκοτρώνης διατήρησε ζωντανή την Επανάσταση. Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια και την έλευση του ανήλικου Οθωνα κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία. Στη δίκη, που άρχισε στις 30 Απριλίου 1834, καταδικάστηκε μαζί με τον Πλαπούτα σε θάνατο και φυλακίστηκε στο Παλαμήδι σε ηλικία 64 χρονών. Αργότερα η ποινή του μετατράπηκε σε 20ετή κάθειρξη, ενώ με την ενηλικίωσή του ο Οθωνας τουέδωσε χάρη. Εμεινε 9 μήνες στο μπουντρούμι του Ναυπλίου, το οποίο αξίζει να επισκεφθείτε. Τα υπόλοιπα χρόνια έζησε στη νέα πρωτεύουσα, την Αθήνα, όπου αναγνωρίζοντας την προσφορά του στην Επανάσταση του αποδίδονται διάφορες τιμές ενώ στάθηκε και πιστός σύμβουλος του Οθωνα.
Πέθανε στην Αθήνα στις 4 Φεβρουαρίου 1843, σε ηλικία 73 ετών από εγκεφαλική συμφόρηση. Τα οστά του φυλάσσονται στην Τρίπολη, σε ειδική κρύπτη στη βάση του έφιππου ανδριάντα του Γέρου του Μοριά.

Ο Ύμνος της Αγάπης του Αποστόλου Παύλου στην προς Κορινθίους Α’ επιστολή του.

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι. και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι. Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται. είτε γλώσσαι παύσονται. είτε γνώσις καταργηθήσεται. εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν. όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται. ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην. ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. βλέπομεν γαρ άρτι δι΄εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον. άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα. μείζων δε τούτων η αγάπη.
Μετάφραση:

Aκόμα κι αν ήξερα να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων μα και των αγγέλων, χωρίς όμως να έχω αγάπη, θα είχα γίνει χαλκός που βγάζει σκέτους ήχους ή τύμπανο που δημιουργεί μόνο φασαρία. Kι αν είχα το χάρισμα της προφητείας και κατανοούσα όλα τα μυστήρια και κατείχα όλη τη γνώση, κι αν είχα όλη την πίστη, έτσι που να μετατοπίζω βουνά, χωρίς όμως να έχω αγάπη, θα ήμουν ένα τίποτε. Kι αν ακόμα διένειμα όλα τα υπάρχοντά μου για να θρέψω τους πεινασμένους, κι αν παρέδιδα το σώμα μου να καεί στη φωτιά, χωρίς όμως να έχω αγάπη, δε θα με είχε ωφελήσει σε τίποτε. H αγάπη μακροθυμεί, επιζητάει το καλό. H αγάπη δε φθονεί. H αγάπη δεν καυχησιολογεί, δεν αλαζονεύεται, δε φέρεται άπρεπα, δεν κυνηγάει το δικό της συμφέρον, δεν κυριεύεται από θυμό, δεν κρατά λογαριασμό για το κακό που της κάνουν, δε χαίρεται για την αδικία, αλλά μετέχει στη χαρά για την επικράτηση της αλήθειας. Όλα τα καλύπτει, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. H αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει. Eνώ τα άλλα, είτε προφητείες είναι αυτές, θα καταργηθούν, είτε γλώσσες είναι, θα πάψουν, είτε γνώση, θα καταργηθεί. Γιατί μόνο ως ένα βαθμό γνωρίζουμε και ως ένα βαθμό προφητεύουμε. Mα όταν έρθει το τέλειο, τότε το ατελές θα καταργηθεί. Παιδάκι όταν ήμουνα, σαν παιδάκι μιλούσα, σαν παιδάκι σκεφτόμουν, σαν παιδάκι έβγαζα συμπεράσματα. Mα όταν έγινα άντρας, σταμάτησα να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν παιδάκι. Γιατί, πραγματικά, τώρα βλέπουμε απροσδιόριστα σαν σε θαμπό καθρέφτη. Tότε όμως θα δούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Tώρα γνωρίζω μονάχα ως ένα βαθμό, τότε όμως θα γνωρίσω τέλεια, όπως ακριβώς με έχει γνωρίσει ο Θεός. Aυτά, λοιπόν, που μένουν τελικά, είναι η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Aυτά τα τρία, με κορυφαία τους, όμως, την αγάπη.

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Ο άγιος Γεώργιος πολιούχος του χωρίου μας.

Άγιε μου Γιώργη αφέντη μου κι αφέντη καβαλάρη,
αρματωμένος με σπαθί και με χρυσό κοντάρι.
Άγιος είσαι στη μορφή και άγγελος στη θεότη
παρακαλώ βοηθά με άγιε μου στρατιώτη
από το άγριο θεριό και δράκοντα μεγάλο
οπού τον πήγαιν’ άνθρωπο κάθε πρωί και βράδυ.
Κι αν δεν τον πήγαιν’ άνθρωπο κάθε πρωί στην ώρα,
κανένανε δεν άφηνε νερό να πιεί στη Χώρα.
Τα βουλετιά ερίξανε τινός θέλει να τύχουν
και τύχανε τα βουλετιά σε μια βασιλοπούλα,
όπου την έχει η μάνα της μία και ακριβούλα.
"-Το βίον όλον πάρτε μου, πάρτε και το παιδί μου
πάρτε και την κορόνα μου που’χω στην κεφαλή μου."
Λαός πέφτει αρίθμητος, στο βασιλιά πηγαίνει
"-Για δος μας το παιδάκι σου, μη πάρουμε και σένα."
"-Πάρτε το και στολίστε το και κάνετέ το νύφη
και αμέτε το στον δράκοντα να το γλυκομασίσει."
Στα χείλια πα του πηγαδιού του βάλαν αλυσίδα
και δέσανε την άμοιρη άτυχη κορασίδα.
Ο Γιώργης εσηκώθηκε, λέγει να την γλιτώσει
και από το άγριο θεριό να την ελευθερώσει.
Το βρίγο του καβάντισε και τον εδεποτίζει,
στα χείλια πα στου πηγαδιού πηγαίνει και καθίζει.
"-Σύρε, σύρε αφέντη μου, μη φάει και εσένα
τούτο το άγριο θεριό που θε να φάει εμένα."
"-Άφησμι κόρη μου, άφησμι λίγο ύπνο να πάρω
και εγώ φονεύω το θεριό και από εδώ σε βγάνω."
"-Ξύπνα, ξύπνα αφέντη μου και το νερό αφρίζει
και ο δράκοντας τα δόντια του για μένα τ’ακονίζει."
Ο Γιώργης εσηκώθηκε σαν παραλογισμένος
και το κοντάρι άρπαξε, σαν πού’ταν μαθημένος.
Μια κονταριά του έδωκε και τού’ρθε μες στο στόμα
και καταγής τον ξάπλωσε σαν τον νεκρό στο χώμα.
"-Σύρε κόρη μ’ στο σπίτι σου, σύρε και στους γονείς σου
και πες τους ποιος σου χάρισε σήμερα τη ζωή σου."
Ο βασιλιάς σαν τ’ άκουσε πολύ χαρά του κάνει
"-Το βίον όλον πάρε μου, πάρε και το παιδί μου,
πάρε και την κορόνα μου πού’χω στην κεφαλή μου."
"-Χαίρε βασιλέα το σπίτι σου, χαίρε και το παιδί σου
χαίρε και την κορόνα σου πού’χεις στην κεφαλή σου.
Θέλεις να κάνεις χάρισμα, κάνε μιαν εκκλησία
και βάλε και ζωγράφισε Χριστό και Πανάγια
και από την μπάντα την δεξιά βάλε έναν καβαλάρη
αρματωμένο με σπαθί και με χρυσό κοντάρι."

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Της Παναγιάς το κλάμα*

Κάτω στα Ιεροσόλυμα και του Χριστού τον τάφον, 

η Παναγιά εκάθητο μόνη και μοναχή της, 

Την προσευχή της έκανε για τον μονογενή της. 

'κούει βρονταίς, ΄κούει στραπαίς και οντηραίς μεγάλαις· 

άγια βώδια σφάζουσιν ή πρόβατα συζεύγουν; 

Χύνει να δη την πόρτα της να δη την γειτονιά της. 

Θωρεί πάνω, θωρεί κάτω, θωρεί, ψυχή δεν βλέπει· 

θωρεί τον ουρανόν θαμβόν και τ' άστρα βουρκωμένα 

το φεγγαράκι τάγλαμπρόν στο αίμα βουτηγμένον. 

Και πάλι κι ανατήρησε θωρεί τον άϊ-Γιάννη, 

θωρεί τον και κατέβαινε κλιαμένον και δαρμένον, 

κι εκράτει μεσ' την χείρα του μανδήλι ματωμένον 

κι εκράτει και στην άλλη του μαλλιά της κεφαλής του 

κι εκράτει και στα νύχια του κρέας του μαγουλού του. 

Κι η Παναγιά τον ερωτά κι η Παναγιά του λέγει: 

-Άϊ μου Γιάννη Πρόδρομε και βαπτιστά του Γυιού μου, 

δεν είδες το παιδάκι μου και τον μονογενή μου; 

-Δεν έχω στόμα να σου πω, χείλη να σου μιλήσω 

και σιδερένια σωτικά να σου το μολογήσω. 

Θωρείς το κείνο το βουνό, το υψηλό, το μέγα 

πούχει την μαύρη γη κορφή, τον ουρανόν παντέρα; 

Εκεί τον έχουν οι 'βριοι εξόγκωνον δεμένον 

σαν κλέπτη τον επιάσανε, σαν πόρνο τον κρατούσι 

σαν να χωρίζη αντρόγυνο εκεί τον τυρανούσι. 

Βγάζουν τον χρυσοσκούφιον και βάζουν του αγκαθένιο. 

Βγάζουν το χρυσοζώναρον και βάζουντου τον βάτον. 

Βγάζουν τα χρυσοπάπουτσα και βάζουν του τσαρούχια. 

Η Παναγιά σαν άκουσε λιγοθυμιά της ήλθε. 

Σταμνιά νερό την 'πηρετούν τρία κανιά τον μόσχον 

και έξη το ροδόσταμον ώστε που να συμφέρη. 

Κι η Παναγιά συνέφερε κι αυτόν τον λόγον είπεν: 

-Ας έλθ' η Μάρθα, η Μαρία και του Λαζάρου η μάνα 

και του Προδρόμου (1) η αδελφή και η άλλη Αλισάβη, 

και πάμε να τον πάρωμεν προτού μας τον σταυρώσουν 

και πριν του βάλουν τα καρφιά και μας τον θανατώσουν. 

Στρατί, στρατί, το πιάσανε, στρατί το μονοπάτι, 

και το στρατί τους έβγαλε σ' ένα μικρό βρυσάκι, 

κι εδίψασεν η Παναγιά 'σκύψεν να πιη λιγάκι· 

'κούει χαλκιά κι ηχάλκευε χαλκιά με τα παιδιά του, 

χαλκιά με τη γυναίκα του και με τη φαμιλιά του 

-μωρή μωρέ ατσίγγανε, ήντανε αυτά που κάνης, 

-βριοί μου παραγγείλασι περόνια να τους κάμω. 

Εκείνοι μούπαν τέσσερα και εγώ τους κάνω πέντε 

τα δυο στα δυο του γόνατα, τα δυο στα δυο του χέρια 

και τ' άλλο το φαρμακερό να μπήξουν στην καρδιά του 

να τρέξη αίμα και νερό να λιγωθή η ψυχή του. 

-Μωρή μωρέ ατσίγγανε ψωμί να μην χορτάσης 

ουδέ την τραχηλίτσα σου ποτέ να μην αλλάξης: 

μωρή μωρέ ατσίγγανε δείξε μου τον υιόν μου. 

Για δείξε μου τον γιόκα μου και τον μονογενή μου. 

Θωρείς εκείνο το βουνό το υψηλό το μέγα 

πούχει την μαύρη γην κορφή τον ουρανόν παντέρα; 

Εκεί τον έχουνε οι 'βριοί εξόγκωνον δεμένον. 

Ώραις η Παναγιά 'κλαίεν, ώραις και μοιρολόγα 

στρατί, στρατί τον πιάσανε, στρατί το μονοπάτι· 

το μονοπάτ' τους έβγαλεν εις του ληστού την πόρταν 

βρίσκει την πόρτα σφαλιστή και τα κλειδιά παρμένα, 

τα έρημα παράθυρα σφιχτά μανταλωμένα, 

κι έδεσε τα χεράκια της την πόρτα παρεκάλει: 

-Άνοιξε πόρτα του βριού και πόρτα του Πιλάτου! 

Κι η πόρτα απ' τον φόβο της ανοίγει μοναχή της. 

Μπαίνει πάνω η Παναγιά καθίζει στο κρεββάτι. 

-Παρακαλώ σε Μωϋσή, δείξε μου τον υιόν μου. 

-Θωρείς τον κείνον τον χλωμόν, κείνον τον κιτρινιάρην; 

Εκείνος ειν' ο γιόκας σου και ο μονογενής σου, 

Η Παναγιά σαν τ' άκουσε λιγοθυμιά της ήλθε: 

-Φέρτε μαχαίρι να σφαγώ κρημνόν για να κρημνίσω 

κι ένα ποτάμι θάλασσα για να ψυχομαχήσω. 

Χριστός απολογήθηκεν όπου 'ταν σταυρωμένος. 

-Μάνα μου σαν πνιγής εσύ, πνίγονται κι άλλαις μάναις 

άμε, μάνα στο σπίτι μας και στο αρχοντικό μας 

και πίνε άδολο κρασί κι αφράτο παξιμάδι, 

να φαν μανάδες με παιδιά, παιδιά δίχως μανάδες 

και τα καλά τ' αντρόγυνα με τους καλούς των άνδρες, 

μάνα το μέγα Σάββατο που παίζουν οι καμπάναις 

τότε και σύ μανούλα μου θα 'δης χαραίς μεγάλαις. 




* Τραγουδιέται από μαυροφόρες γυναίκες, στην Κάλυμνο, στην αγρυπνία της Μεγάλης Παρασκευής. 

1. Η παράδοσις συγχέει εδώ τον Ευαγγελιστήν Ιωάννην με τον Πρόδρομον. 

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Μάνα μου, μάνα...

Νίκος Γκάτσος

Μάνα μου, μάνα,
στο δρόμο μου σπείρανε πίκρα κι αψιθιά.
Μάνα μου, μάνα,
τα νιάτα μου γείρανε κάτω απ΄τα σπαθιά.

Ουρανέ μου,
στείλε μου νερό να ποτίσω την έρημο,
να φυτρώσει λουλούδι δροσερό
στο κορμί μου τ΄αέρινο.
Μάνα μου, μάνα,
την άνοιξη φέρε μου πάνω στο σταυρό.

Μάνα μου, μάνα,
ηλιόλουστη μέρα μου, πότε θα σε βρω;

Ουρανέ μου,
διώχ΄τη συννεφιά να περάσω τα σύνορα
κι ένα βράδυ πάνω στα βουνά
να χτυπήσω τα σήμαντρα.
Μάνα μου, μάνα,
στα χέρια μου σήμερα καίνε τα καρφιά.

Μάνα μου, μάνα,
τον ήλιο σου φέρε μου πάνω στο σταυρό.

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Νέα Πικέρνη.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η Νέα Πικέρνη Ηλείας ήταν οικισμός που άνηκε στον παλιό Δήμο Βουπρασίων 

Ιστορία

42 ελληνικές αλβανόφωνες ορθόδοξες οικογένειες από το χωριό Badessa της περιφέρειας Abruzzi στην Κεντρική Ιταλία, καταγόμενες από το χωριό Πικέρνη στηΒόρειο Ηπειρο, ζήτησαν να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα και να τους δοθούν εθνικές γαίες για καλλιέργεια. Είχαν αρχικά εγκαταλείψει το χωριό τους στα 1742 πιεζόμενοι, στα πλαίσια έντονου "τοπικού πολέμου", κάτι που ήταν συνήθης πραγματικότητα στον αλβανικό χώρο του 18ου αιώνα, από τον τουρκαλβανικό πληθυσμό του γειτονικού εκεί χωριού Μπόρσι, το οποίο βρισκόταν στα 6,5 χιλιόμετρα από την Πικέρνη[1].
Η Πικέρνη (στα αλβανικά Piqueras ή και Piquerasi) βρίσκεται περίπου 25 χιλιόμετρα βόρεια των Αγίων Σαράντα και στα 1905 ανήκε στον καζά Δέλβινου του σαντζακίου Αργυροκάστρου, ενώ στα εκκλησιαστικά θέματα υπαγόταν στην επισκοπή της Δρυϊνουπόλεως[2].
Σύμφωνα με την αγροτική μεταρρύθμιση του 1871[3], που συντελέστηκε από την κυβερνήση του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου, είχαν εξαιρεθεί σε διάφορες περιοχές, όπως λ.χ. στον τότε δήμο Βουπρασίων, κάποιες εθνικές γαίες που δεν εμπίπταν σε αυτήν. Σε τέτοιου είδους γαίες αποφασίστηκε να ικανοποιηθεί το αίτημα μετανάστευσης και μόνιμης εγκατάστασης αυτών των οικογενειών από την Ιταλία, τους αποκεκριμένους και ως "Ιταλοαλβανούς", και να παραχωρηθούν σε κάθε οικογένεια 30 στρέμματα γης. Η περιοχή που επιλέχθηκε για να φτιαχτεί ο λεγόμενος συνοικισμός των "αλλοδαπών" ήταν η θέση "Ταβέρνα" κοντά στο ΚαπελέτοΗλείας. Αυτό επικυρώθηκε με ΒΔ τον Ιούνιο του 1875, και ο οικισμός φτιάχτηκε σε μια περιοχή νότια της Βάρδας και του χωριού Ψάρι Ηλείας και βόρεια τουΚαπελέτου[4], περιοχή του είχε κοντά της, όπως και στην προγονική τους εστία, χωριό με όνομα Μπόρσι[5]. Ο οικισμός απείχε μία ώρα δρόμο στα 1885 από τηΜανωλάδα, την έδρα του τότε δήμου Βουπρασίων[6].
Τελικά, μόνο 13 από τις αιτούσες οικογένειες έφτασαν στην Πάτρα το φθινόπωρο του 1876, όταν ήδη είχε εγκριθεί το αίτημά τους, στο δρόμο τους προς την περιοχή της Βουπρασίας. Στις αρχές του 1877 ο οικισμός τους είχε ήδη αρχίσει να οικοδομείται έχοντας μάλιστα και κρατική επίβλεψη με διορισμένο εκεί μηχανικό για την τεχνική υποστήριξη[7]. Οι οικογένειες αυτές θα επέστρεφαν πίσω στο κράτος αυτά τα στρέμματα μόνο σε περίπτωση που αποφάσιζαν να τις εγκαταλείψουν πριν την πάροδο πέντε χρόνων. Η συνολική έκταση που τους παραχωρήθηκε έφτανε κατ' εκτίμηση το μισό τετραγωνικό χιλιόμετρο περίπου[8]. Το όνομα που επιλέχθηκε στα 1879 για αυτόν το νέο οικισμό ήταν το Νέα Πικέρνη ως ανάμνηση της προγονικής εστίας, σύμφωνα μάλιστα με σχετική εισήγηση του Φιλολογικού Συλλόγου "Παρνασσός". Ο ίδιος σύλλογος υλοποίησε την ίδια χρονιά, πέρα από την ονοματοθεσία της "αποικίας", και σχέδιο εξελληνισμού των "ελληνοαλβανών", όπως ελέχθη χαρακτηριστικά, μέσω της δημιουργίας εκεί σχολής απόρων παιδιών, γεγονός καινοφανές για την ευρύτερη περιοχή της οποίας η αγραμματοσύνη εκείνη την εποχή άγγιζε το 92%. Η σταδιακή μέχρι το 1889 πληθυσμιακή συρρίκνωση του οικισμού είχε οδηγήσει την εκεί σχολή να γίνει το διδακτήριο "των πέριξ χωρίων", ήδη από το 1882, και να μεταφερθεί εντέλει το 1884 στο Καπελέτο[9].
Η πληθυσμιακή συρρίκνωση του οικισμού της Νέας Πικέρνης είναι αποτέλεσμα τόσο λόγω θανατηφόρων ασθενειών, όπως λ.χ. 27 νεκροί από μηνιγγίτιδα το 1881[10], όσο και κατά πάση πιθανότητα εξαιτίας των προστριβών των ντόπιων κατοίκων των χωριών της ευρύτερης περιοχής με τους νεοφερμένους, γεγονός που οδήγησε εντέλει στην αδυναμία ενσωμάτωσης των "ξένων" εκεί, όπως τόνισε στα 1899 ο Αθανάσιος Πετρίδης. "Ανέκυψαν εγχώριοι ζηλοτυπίαι", όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε για αυτές τις προστριβές, και αποφασίστηκε η αποστολή εκεί ιεροκήρυκα για να ειρηνεύσει πνευματικά τόσο τους "Ιταλούς" όσο και τους "αρχαίους κάτοικους" της περιοχής, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά[11][12].
Ο οικισμός διαλύθηκε τυπικά το 1920. Η βραχύχρονη ζωή αυτού του οικισμού οδήγησε στη λήθη από τη συλλογική μνήμη την ύπαρξή του και το μόνο που διασώζεται είναι ο χαρακτηρισμός της περιοχής που χτίστηκε ο οικισμός ως "τα Ιταλικά"[13].

Δημογραφικά Στοιχεία

Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού της Νέας Πικέρνης υπήρξε η εξής[14]:
ΈτοςΠληθυσμός
187713 οικογένειες
187971 κάτοικοι
188911 κάτοικοι
189622 κάτοικοι
190715 κάτοικοι
1920Δ/Α

Διοικητική Εξέλιξη

Εν συντομία, με το ΦΕΚ 59Α της 25/08/1879 αναγνωρίστηκε ως οικισμός και προσαρτήθηκε στο Δήμο Βουπρασίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 προσαρτήθηκε στην τότε νεοσύστατη κοινότητα Καπελέτου Ηλείας. Την 18/12/1920, όταν έχει διαπιστωθεί η ερήμωση του οικισμού, ο οικισμός καταργήθηκε[15].

Παραπομπές

  1. Jump up Καλλιβρετάκης 2003, σελ. 223-225
  2. Jump up Καλλιβρετάκης 2003, σελ. 224
  3. Jump up Διανεμήθηκαν 2.650.000 στρέμματα από τις εθνικές γαίες σε 357.217 κλήρους και όλοι σχεδόν οι αγρότες έγιναν ιδιοκτήτες γης. Βλ. fhw.gr-αγροτική μεταρρύθμιση (ανακτήθηκε την 17/02/2014)
  4. Jump up Καλλιβρετάκης 2003, σελ. 228-232
  5. Jump up Καλλιβρετάκης 2003, σελ. 240
  6. Jump up Νουχάκης 1885, σελ. 69
  7. Jump up Καλλιβρετάκης 2003, σελ. 232
  8. Jump up Καλλιβρετάκης 2003, σελ. 233
  9. Jump up Καλλιβρετάκης 2003, σελ. 234-235
  10. Jump up Καλλιβρετάκης 2003, σελ. 234
  11. Jump up Καλλιβρετάκης 2003, σελ. 234-236
  12. Jump up Τριανταφύλλου 1995, σελ. 910
  13. Jump up Καλλιβρετάκης 2003, σελ. 237
  14. Jump up Καλλιβρετάκης 2003, σελ. 239
  15. Jump up Βλ. eetaa.gr-Διοικητικές μεταβολές Νέας Πικέρνης (ανακτήθηκε την 16/02/2014)

Βιβλιογραφία - Πηγές

Εξωτερικές συνδέσεις

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

Η Μάχη της Μανωλάδας.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η μάχη της Μανωλάδας
Ημερομηνία5 Ιουλίου 1316
ΤόποςΗλείαΠελοπόννησος
ΈκβασηΝίκη του Λουδοβίκου της Βουργουνδίας
Ηγετικά πρόσωπα
Armoiries Louis de Bourgogne.svg Λουδοβίκος της ΒουργουνδίαςRoyal Coat and Shield of Majorca c.1276-14th Century.svg Φερδινάνδος της Μαγιόρκας
Δυνάμεις
Βουρβόνοι, ΒυζαντινοίΙσπανοί
Η Μάχη της Μανωλάδας, ήταν μάχη που έγινε στις 5 Ιουλίου 1316 στον κάμπο της Μανωλάδας. Η μάχη έγινε ανάμεσα στον στρατό του νόμιμου πρίγκιπα της Αχαΐας Λουδοβίκου της Βουργουνδίας και του Φερδινάνδου της Μαγιόρκας που διεκδικούσε το πριγκιπάτο για αυτόν.
Ο Φερδινάνδος έφτασε στην Γλαρέντζα στα μέσα του 1315 όπου προσπάθησε να την καταλάβη χωρίς επιτυχία. Στην συνέχεια προχώρησε στο εσωτερικό της Ηλείας καταλαμβάνοντας την πρωτεύουσα του πριγκιπάτου τηνΑνδραβίδα. Την ίδια χρονιά έφτασε και ο Λουδοβίκος στην Πελοπόννησο περνώντας πρώτα από την Βενετία για να ζητήσει βοήθεια. Η γυναίκα του Ματθίλδη του Αινώ που ήρθε πρώτη στον ελληνικό χώρο ζήτησε και κέρδισε την βοήθεια του Ιωάννη Ορσίνη και του βαρώνου της Χαλανδρίτσας που αρχικά είχε υποσχεθεί βοήθεια στον Φερδινάνδο.
Ο Φερδινάνδος βλέποντας αυτό επιτέθηκε στην Χαλανδρίτσα χωρίς να καταφέρει να την καταλάβη. Κατάφερε όμως να εξασφαλίσει βοήθεια, στρατό, από τον Μιχαήλ Καντακουζηνό και το Δεσποτάτο του Μυστρά. Εν τω μεταξύ ο Λουδοβίκος έφτασε στην Πελοπόννησο με τον στρατό του αλλά δεν περίμενε στην Γλαρέντζα τις ενισχύσεις από την Καταλανική εταιρεία του δουκάτου των Αθηνών και προχώρησε να βρεί τον Φερδινάνδο.
Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στον Κάμπο της Μανωλάδας, ο στρατός του Λουδοβίκου έσπασε την πρώτη γραμμή των Βουργουνδών που διοικούνταν από τον Ιωάννη Ορσίνη. Δεν κατάφερε όμως να σπάση την δεύτερη γραμμή που διοικούνταν από τον ίδιο τον Λουδοβίκο, στην προσπάθεια μάλιστα αυτή πέφτει από το άλογο του και σκοτώνεται. Βλέποντας το στράτευμα του την απώλεια του αρχηγού τους καταρρακώθηκε το ηθικό τους και υποχώρησαν προς την Γλαρέντζα.
Ανάμεσα στους αιχμάλωτους από τον στρατό του Φερδινάνδου ήταν και ο Ιωάννης Β΄ ντε Νιβελέ βαρώνος του Γερακίου που εκτελέστηκε επί τόπου σαν προδότης. Την επόμενη ημέρα έφτασαν και οι ενισχύσεις των Καταλανών και μετά από δέκα ημέρες οι ενισχύσεις από την Μαγιόρκα. Ο Λουδοβίκος δεν χάρηκε για πολύ την νίκη του αφού πέθανε μετά από έναν μήνα.