Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

35 φράσεις που πρέπει να πεις στη ζωή σου.

Υπάρχουν κάποιες φράσεις  που πρέπει πραγματικά να λέγονται. Δεν είναι περίπλοκες. Δεν είναι ποίηση. Είναι απλές και  σύντομες προτάσεις με μεγάλη σημασία. 
 35.  «Αναρωτιέμαι»
Κάντε μία στάση,  σκεφτείτε και αναρωτηθείτε αν αξιοποιείτε με τον καλύτερο τρόπο τον χρόνο σας.
 34.  «Σήμερα ήταν μια καλή μέρα"
Αν μπορείτε να το πείτε  μια φορά, τότε μπορείτε να το πείτε ξανά. Και ξανά. Και ξανά.
 33 . "Πιστεύω σε' αυτό."
Σ' ένα Θεό, ένα σχέδιο, μια εταιρεία, ένα πρόσωπο, μια ιδέα, πρέπει να πιστέψτε σε κάτι.
 32. «Δεν είμαι τελειωμένος."
Μόνο εσείς θα  αποφασίσετε πότε ολοκληρώθηκε το έργο της ζωής σας.
 31. "Ευχαριστώ που βοηθήσατε να γίνει πραγματικότητα"
Ευχαριστήστε όσους σας βοήθησαν να πετύχετε κάτι. Τις περισσότερες φορές κανείς δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα μόνος του.
 30.  «Αρκετά"
Στο φαγητό. Στο πιοτό. Στην παρακολούθηση ταινιών. Στις υπερωρίες που κάνετε στη δουλειά. Βάλτε τα όριά σας.
 29. "Μπορώ να τα καταφέρω καλύτερα"
Από τη στιγμή που θα το πείτε, θα είστε πολύ πιο κοντά στην πραγματοποίηση του στόχου σας.
28. "Λυπάμαι."
Αλλά δεν αρκείτε να το πείτε. Θα πρέπει να το εννοείτε. Πραγματικά να το εννοείτε.
 27. "Επέζησα."
Οι στιγμές που ανεβαίνει η αδρεναλίνη, είναι το αλατοπίπερο μιας συναρπαστικής ζωής.
 26.  «Είσαι υπέροχος».
Αφήστε τον εαυτό σας να εκθειάσει  κάποιο άλλο άτομο, και θα αισθανθείτε ταυτόχρονα δυνατός  και αδύναμος.
 25.  "Έκανα ότι καλύτερό μπορούσα"
Αν αυτό είναι αλήθεια, καταφέρατε κάτι εκπληκτικό.
 23. "Πώς μπορώ να σας βοηθήσω;"
Επειδή θα θέλατε κάποιοι άνθρωποι να έρθουν στην κηδεία σας, και αν ακόμα δεν μπορέσουν να έρθουν, τουλάχιστον θα γίνει αισθητή η απουσία σας.
 22. "Είμαι τυχερός."
Είστε τυχεροί, με έναν τρόπο που κανείς άλλος δεν είναι. Οπότε, τι θα κάνετε με την καλή τύχη σας;
 21.  "Το θέλω αυτό".
Προσπαθήστε  για αυτό:  θα πετύχετε ό, τι  επιθυμείτε πραγματικά.
 20. «Αυτό είναι λάθος."
Αν δεν το έχετε πει πότε, τότε ενσαρκώνετε τη συγκεκριμένη φράση.
 19 . "Εγκαταλείπω".
Δεν αξίζουν όλα την προσοχή μας και την προσπάθεια μας. Πολλές φορές δεν το καταλαβαίνουμε αυτό μέχρι να φτάσουμε σε προχωρημένο στάδιο μιας άσχημης κατάστασης.
18. «Δεν είναι αυτό πολύ  όμορφο;"
Όσο πιο συχνά  παρατηρείτε το πανέμορφο κόσμο γύρω σας, τόσο πιο ευτυχισμένοι θα είστε.
 17. "Συγχαρητήρια".
Πείτε το  χωρίς να νιώθετε ζήλια.
 16. «Μπορώ να το μάθω πολύ καλά αυτό."
Η ικανότητα να μαθαίνουμε είναι ο  θεμέλιος λίθος κάθε ταλέντου.
 15.  "Κρατήστε την ουσία."
Αναζητήστε τις μικρές χαρές της ζωής  σε τακτική βάση και θα διαπιστώσετε ότι είναι πιο εύκολο να προσπαθήσετε  για μεγαλύτερες χαρές.
 14. "Αυτός  είμαι."
Την  ενέργεια που ξοδεύετε για να προσποιείστε ότι είστε κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είστε, καλύτερα να την ξοδέψετε κάπου αλλού.
13. "Θα το προσπαθήσω."
Σκεφτείτε πόσο άσχημο είναι να λέτε ότι δεν θέλετε ούτε να προσπαθήστε.
 12.  «Πες μου περισσότερα."
Γνωρίζοντας καλύτερα και σε βάθος κάποιο αξιόλογο άτομο  (ή κάποιο θέμα) θα σας βοηθήσει να ισχυροποιήσετε περισσότερο τη δική σας θέση στον κόσμο.
11.  «Αυτό είναι το αγαπημένο μου."
Απολαύστε ό, τι αγαπάτε και πείτε το αυτό όσο πιο συχνά μπορείτε.
 10.  "Αυτό το κέρδισα μόνος μου"
Θα είστε υπερήφανοι για ότι αποκτήσατε και καταφέρατε με τις δικές σας  δυνάμεις.
 9.  "Δεν με νοιάζει."
Μια πολύ σημαντική ικανότητα είναι να μπορεί κάποιος να διακρίνει μεταξύ του τι είναι σημαντικό και τι είναι ασήμαντο.
 8.  "Εύρηκα!"
Είναι υπέροχο συναίσθημα να είστε ο πρώτος που  γνωρίζει κάτι.
 7.  "Πάμε!"
Το που θα πάτε, πολλές φορές έχει λιγότερη σημασία από τον ενθουσιασμό που έχετε για το ταξίδι.
 6.  "Σου έχω εμπιστοσύνη».                                                                                                                                  Όλοι χρειαζόμαστε συμμάχους, και αυτή η αποδοχή βοηθά στο να σφυρηλατήσουμε συμμαχίες.
 5  «Δεν ξέρω πώς να το κάνω αυτό."
Είναι καλύτερα να το παραδεχτείτε και να προσπαθήσετε να μάθετε, από το να υποκρίνεστε και να έρχεστε σε δύσκολη θέση.
 4.  «Είμαι φοβισμένος».
 Ο φόβος αποτελεί  περιουσιακό στοιχείο. Μπορεί να σας σώσει από κάποιο  κίνδυνο και να σας προειδοποιήσει  για επερχόμενα προβλήματα. Μην αγνοείτε το μυρμήγκιασμα που νιώθετε στη σπονδυλική στήλη σας.
 3.  "Αυτό πρόκειται να λειτουργήσει."
Όταν  λέγεται με ειλικρίνεια, είναι  επιβεβαίωση  δύναμης.
 2.  "Πήρα μια απόφαση."
Η  λήψη  μελετημένων αποφάσεων αποτελεί προϋπόθεση για να προχωρήσουμε μπροστά.
 1.  "Σ 'αγαπώ".
Όλοι θέλουμε να το πούμε αυτό, και όλοι θέλουμε να μας το πουν.
__________
  της Jessica Hagy,  καλλιτέχνη και συγγραφέα, γνωστή για το βραβευμένο blog της, indexed.  Το τελευταίο της  βιβλίο έχει τίτλο  «How to Be Interesting».
ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Ένα σπάνιο προικοσύμφωνο.

(Από τον Λαρισαίο φίλο μας Κ.Γ. λάβαμε ένα προικοσύμφωνο του 1671, καταχωνιασμένο στα αρχεία της Νομαρχίας Κυκλάδων. Η αγωνία του πατέρα της νύφης, ο οποίος μιλά και στο όνομα της μακαρίτισσας γυναίκας του, να ικανοποιήσει τον γαμπρό και έμμεσα την κόρη του, είναι συγκινητική.)

«Εν έτι 1671 μηνί Ιανουαρίω ημέρα δεκάτη εν Σύρω.

Εν ονόματι της Αγίας Τριάδος και της Κοκκίνης προστάτιδος της νήσου Σύρου Προικοσύμφωνον της πρώτης μας κόρης και της θυγατρός του Κωστάκη και της Σμαράγδας και της μακαρίτισσας της γυναικός μου Πιπινίτσας ήτις θα πάρη νόμιμον σύζυγον τον Ντεμογιαννάκη του Κωνσταντάκη της Πιπινίτσας Πηνελόπης Βαρβαρίτσας.

Και εγώ και η μακαρίτισσα η γυναίκα μου Πιπινίτσα δίδομεν την συγκατάθεσίν μας εις το να πάρη η κόρη μας Κατή, νόμιμον σύζυγον και να τον έχη να τον νέμεται μέρα νύκτα, τον Ντεμογιαννάκη Μανωλάκην του Κωνσταντάκη και της Πιπινίτσας Πηνελόπης Βαρβαρίτσας.

Εν πρώτοις δίδομεν από τα φύλλα της καρδιάς μας την ευχήν να τρισευτυχήσουν και να πολυχρονίσουν.

Δεύτερον δε τέσσαρα εικονίσματα το πρώτον εις ξύλον δυνατόν και χονδρόν δύο δάκτυλα και τα άλλα εις αχιβάδα.

Τρία υποκάμισα τα δύο μικρά και το ένα μεγάλο, δύο μικρά αποκατινά (εσώβρακα) παστρικά, ατρύπητα και ολόγερα.

Δύο μισοφόρια ολόγερα και μπουγαδιασμένα.

Ενάμισυ ζευγάρι κάλτσες εως ότου να γίνη ο γάμος έχη καιρόν να πλέξη και την άλλη για να γίνουν δύο ζευγάρια.

Ενα φουστάνι από τσίτι ριγωτό, άλλο ένα από σακονέτα της μακαρίτισσας της γιαγιάς μου.

Ενα μανδύλι του λαγιού και δύο μανδοσαλάμια.

Μια φασκιά για τα καλορίζικα.

Δύο ζεύγη παπούτσια το ένα μπαλωμένο.

Σαράντα πήχες βρακοζώνα και μετά τον θάνατο του παπού μας άλλη τόση.

Του γαμβρού μια σκούφια να την φορή βραδιά παρά βραδιά δια να μη του τρυπήση γρήγορα.

Δύο τσουκάλια κάστρινα της καραίτισσας της γιαγιάς μου.

Δύο φλιτζάνια του καφέ χωματίνια.

Το αμελέτητο με δύο χέρια νεροπαστρικό και άπιαστο.

Τρεις βελόνες της κάλτσας.

Ένα ζάρφι χωματένιο.

Ενα στρώμα μπαλωμένο της μακαρίτισσας της γιαγιάς μου από φύλλα καλαμόφυλλα.

Ενα λύχνο χωματένιο και άλλον έναν από ντενεκέ.

Ενα κλειδί.

Μια ψυράγγα (χωράφι) ίθα με μιά παλέστρα του γαϊδάρου.

Τρία ρεάλια, πέντε παράδες και επτά άσπρα.

Κοντά με όλα αυτά που τους κάμαμεν τους νοικοκυραίους της Σύρου την μίαν κάμαραν του σπιτικού που καθούμαστε και άμα πεθάνω εγώ και ο παππούς της Κατής όλο το σπίτι.

Ακόμη δε και αυτά 2 κόττες ένα πετεινό, είκοσι αυγά, ένα κόσκινο, μία μπιρμπιτσέλια σπητίσια μακαρόνια, και αν προφθάσουμεν θα κάνουμε άλλα τόσα.

Δέκα οκάδες ελιές και πέντε οκάδες χαμάδα, 2 βάζα κάπαρι, δύο ντουζίνες χήνους, σαράντα κοπόνια κρομμύδια όλα αυτά να τα κάμουν θάλασσα να τρών και να πίνουν όλο το οκταήμερο γαμβρός και νύμφη και όλο το συμπεθεριό και οι ποιό κοντά γειτόνοι.

Εις τον γαμβρόν, την Κατή με τα ούλα της.
Ο πενθερός
Κωνσταντάκης της Σμαράγδας
Εν Σύρω τη 10 Ιανουαρίου 1671»


Αγαπητέ φίλε, σε ευχαριστούμε θερμά. Όσον αφορά το… αμελέτητο που διαβάσατε στο κείμενο, προς αποφυγή παρανοήσεων, εξηγούμε ότι αναφέρεται στο τσουκάλι ή δοχείο νυχτερινής ανακούφισης!                  ΠΗΓΗ:
http://paliaathina.com

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Ο μοναχικός θρήνος - το ζεϊμπέκικο.

zemp
Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα· είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε. Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:
Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι,
ρίξε μια γλυκιά πενιά,
σαν γεμίσω το κεφάλι,
γύρνα το στη ζεϊμπεκιά.
(Τσέτσης) 
Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι' αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει.Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.
Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά:
Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα
του θανάτου η καμπάνα και για μένα.
(Τσιτσάνης)
 *****
Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου,
όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου.
(Βαμβακάρης) 
Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα*· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις. Οι τσιχλίμαγκες με το τζελ που πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα εκφράζουν ακριβώς το χάος που διευθετεί η εσωτερική αυστηρότητα και το μέτρο του ζεϊμπέκικου.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι· απάδει προς το πνεύμα. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω παντελώς αναίσθητα.
Είναι χορός μοναχικός. Όταν το μνήμα χάσκει στα πόδια σου, ο τόπος δεν σηκώνει άλλον. Είναι προσβολή να ενοχλήσει μια ξένη κι απρόσκλητη παρουσία. Γι' αυτό κάποιοι ανίδεοι αριστεροί διανοούμενοι ερμήνευσαν την επιβεβλημένη ερημία του χορού με τα δικά τους φοβικά σύνδρομα· αποκάλεσαν το ζεϊμπέκικο «εξουσιαστικό χορό», που περιέχει, δήθεν, μια «αόρατη απειλή». Είδαν, φαίνεται, κάποιον σκυλόμαγκα να χορεύει και τρόμαξαν. Όμως, και έναν κυριούλη αν ενοχλήσεις στο βαλσάκι του, κι αυτός θα αντιδράσει.
Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός. Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων· είναι προσβολή γι' αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί. Και στο μάτι δεν κολλάει.
Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας· είναι θηλυκό ή τίποτα. Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά όλα τ' άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο. Κι αν το εποικοδόμημα γέρνει καμιά φορά χαρωπά, η βάση μένει ακλόνητη. Εξαιρούνται οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας που μπορεί να έχουν προσωπικά βάσανα: χηρεία ή πένθος για παιδιά. (Κι όμως είδα σπουδαίο ζεϊμπέκικο από δύο γυναίκες· τη Λιλή Ζωγράφου, που αυτοσχεδίαζε έχοντας αγκαλιάσει τον εαυτό της από τους ώμους με τα χέρια χιαστί σαν αρχαία τραγωδός· και μια νεαρή πουτάνα σε ένα καταγώγιο των Τρικάλων, πιο αυτεξούσια απ' όλους τους αρσενικούς εκεί μέσα.)
Η μεγάλη ταραχή είναι οι χωρικοί. Σε πλατείες χωριών, με την ευκαιρία του τοπικού πανηγυριού ή άλλης γιορτής, κάτι καραμπουζουκλήδες ετεροδημότες χορεύουνε ζεϊμπέκικο στο χώμα· προφανώς για να δείξουνε στους συγχωριανούς τους πόσο μάγκες γίνανε στην πόλη. Οι άνθρωποι της υπαίθρου δεν έχουν μπει στο νόημα κι ούτε μπορούν να εννοήσουν. Τα δικά τους ζόρια είναι κυκλικά· έρχονται, περνάνε και ξαναέρχονται σαν τις εποχές του χρόνου. Δεν είναι όλη η ζωή ρημάδι. Γι' αυτό χορεύουν εξώστρεφα, κάνουν φούρλες, σηκώνουν το γόνατο ή όλο το πόδι, κοιτάνε τους γύρω αν τους προσέχουν, χαμογελάνε χορεύοντας. Μιλάνε με τον Θεό των βροχών και του ήλιου, όχι τον σκοτεινό Θεό του χαμόσπιτου και των καταγωγίων.
Δεν γίνεται καν λόγος για το τσίρκο που χορεύει επιδεικτικά, σηκώνει τραπέζια με τα δόντια και ισορροπεί ποτήρια στο κεφάλι του. Ή τη φρικώδη καρικατούρα ζεϊμπέκικου που παρουσιάζουν οι χορευτές στις παλιές ελληνικές ταινίες και προσφάτως στα τηλεοπτικά σόου.
Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια. Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν' ανοίξει η γη να μπει». Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει. Πότε μ' ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο.
Τα παλαμάκια που χτυπάνε οι φίλοι ή οι γκόμενες καλύτερα να λείπουν. Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται. Το πιο σωστό είναι να περιμένουν τον χορευτή να τελειώσει και να τον κεράσουν. Να πιούνε στην υγειά του· δηλαδή να του γιάνει ο καημός που τον έκανε να χορέψει.
Ειπώθηκε πως το ζεϊμπέκικο σβήνει. Ο αρχαϊκός χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922 έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο· δεν έχει θέση σε μια νέα κοινωνία με άλλα αιτήματα και άλλες προτεραιότητες. Μπορεί και να γίνει έτσι. Αν χαθούν η αδικία, ο έρωτας και ο πόνος· αν βρεθεί ένας άλλος τρόπος που οι άντρες θα μπορούν να εκφράζουν τα αισθήματά τους με τόση ομορφιά και ευγένεια, μπορεί να χαθεί και το ζεϊμπέκικο.
Όμως βλέπεις μερικές φορές κάτι παλικάρια να γεμίζουν την πίστα με ήθος και λεβεντιά που σε κάνουν να ελπίζεις όχι απλώς για τον συγκεκριμένο χορό, αλλά για τον κόσμο ολόκληρο.
---------
* Ο μάγκας είναι άντρας σεμνός, καλοντυμένος και μοναχικός. Δεν είναι επιδεικτικό κουτσαβάκι και αλανιάρης. Όπως αναφέρεται και στο Μείζον Ελληνικό Λεξικό, «μάγκας: έξυπνος και με συμπεριφορά που ταιριάζει σε άντρα».
 Άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου στην εφημερίδα Τα Νέα, 14/9/2002. 

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

Εθνομάρτυρες κληρικοί το 1940.


1. Ιερεύς Γεώργιος Σιούλης, από το χωριό Αγία Αναστασία Ιωαννίνων. Ήταν εντεταγμένος στην Εθνική Αντίσταση, γι’ αυτό οι Γερμανοί τον συνέλαβαν μαζί με άλλους αγωνιστές, προκειμένου να του αποσπάσουν πληροφορίες, μα τα βασανιστήρια που του έκαναν, δεν τον ελύγισαν.

 Τον μαχαίρωσαν στο πρόσωπο και στο σώμα και, στην συνέχεια, τον έκαψαν ζωντανό, μαζί με τους υπολοίπους. Δύο χωρικοί, τους βρήκαν. Στάχτη και καμένα κόκκαλα παντού. Κατά θαυμαστό τρόπο, μόνο το σώμα του παπά είχε μείνει ακέραιο. Το πρόσωπό του ήταν τρυπημένο με μαχαίρι. Στην τσέπη του βρέθηκε η Καινή Διαθήκη.
2. Πατέρες Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων. Ύστερα από τον θάνατο κάποιων Γερμανών Στρατιωτών από Αντάρτες, Γερμανοί πήγαν στο Μέγα Σπήλαιο και για αντίποινα συνέλαβαν τους μοναχούς του. Τους οδήγησαν σε μια κοντινή τοποθεσία, την «Κισσωτή».
Τελευταίος στην σειρά λόγω της κούρασης, και ο πρώην ποιμένας τους, ο Γαβριήλ Κόσσυφας, ο γηραιότερος της Μονής, 96 χρονών. Τα πολυβόλα ήταν ήδη στημένα, όταν έφτασαν. Οι μελλοθάνατοι, δεν είχαν αμφιβολία για το τι τους περιμένει. Ο Γερμανός επί κεφαλής, διατάζει τους δεσμώτες του να ζητωκραυγάσουν υπέρ του Χίτλερ. «Όχι, παιδιά μου!», φωνάζει ο γέρος προεστώς της Μονής, «Εμείς, ας σηκώσουμε τα μάτια στον ουρανό κι ας φωνάξωμε ‘ζήτω η αιωνία Ελλάς’»!
Ζητούν ο ένας από τον άλλον συγχώρεση και ξαφνικά η Κισσωτή αντιλαλεί από ψυχωμένες ζητωκραυγές: Ζήτω η Ελλάς! Ακολούθησε ο ήχος των πολυβόλων…
Τα σεπτά τους σώματα, οι Γερμανοί τα πέταξαν σε μια διπλανή χαράδρα.
ΠΗΓΗ: orthodoxianpress.com

Το τραπέζι της Τσικνοπέμπτης και ο γάμος της Κουλούρους.

Τσικνοπέμπτη ή Τσικνοπέφτη, ονομάζεται η Πέμπτη, της δεύτερης εβδομάδας του Τριωδίου, της Κρεατινής, επειδή αυτήν την ημέρα, στα σπίτια όλης της Ελλάδας ψήνουν κρέας, ή λειώνουν το λίπος από τα χοιρινά, με αποτέλεσμα ο καπνός, η τσίκνα, να σκεπάζει πόλεις και χωριά.
Από την τσίκνα που υπάρχει παντού αυτή τη μέρα, έχει πάρει και το όνομά της και λέγεται Τσικνοπέμπτη.
Αυτήν τη μέρα, ξεκινούν και οι κύριες εκδηλώσεις της Αποκριάς, οι οποίες και κορυφώνονται με τα Κούλουμα, την Καθαρά Δευτέρα.
Βεβαίως την τιμητική τους έχουν τα κάρβουνα και οι ψησταριές.
Αν όμως αποφασίσετε να ξεφύγετε από τα καθιερωμένα, σας έχω μερικές εναλλακτικές λύσεις.
Το έθιμο αυτό, μας έρχεται από τα βάθη των αιώνων, χωρίς όμως να γνωρίζουμε την ακριβή προέλευσή του. 
Εικάζεται πάντως, ότι μάλλον προέρχεται από τις βακχικές γιορτές των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, που παρέμειναν ζωντανές μετά την έλευση του Χριστιανισμού.
Για μας τους Πατρινούς, η Τσικνοπέμπτη, είναι μια μεγάλη γιορτή που όλοι περιμένουν και όλη η πόλη γιορτάζει.
Σε κάθε γειτονιά, στα πεζοδρόμια, στις γωνίες, στα σχολεία, στις δημόσιες κι ιδιωτικές υπηρεσίες, παντού.
Αρκεί μια βόλτα από το πρωί στην πόλη μας, για να βιώσει κανείς, την αυθεντικότητα του εθίμου, να μεθύσει με τις μυρωδιές της τσίκνας και του κρασιού, να γευτεί τις ψητές λιχουδιές και να ξεφαντώσει με τους χορούς και τις μουσικές.
Όλοι ψήνουν και προσφέρουν στους περαστικούς μεζέδες, όλοι γελάνε και χορεύουν. Παντού αυτοσχέδιες ψησταριές, 
όλη η πόλη μια υπαίθρια γιορτή.
Όμως, το επίκεντρο των εκδηλώσεων την Τσικνοπέμπτη, αποτελεί η Άνω Πόλη, η παλιά συνοικία Τάσι και κυρίως η οδός Γερμανού, από την πλατεία Αγίου Γεωργίου ως τα Ταμπάχανα και οι γύρω δρόμοι.
Αυτήν την ημέρα με τα καρναβαλικά δρώμενα και τις μουσικές, αναβιώνει και μια χαρακτηριστική παράδοση, "ο γάμος της Γιαννούλας της κουλουρούς".
Η Γιαννούλα ήταν υπαρκτό πρόσωπο, κι επρόκειτο για μια φτωχή γυναίκα της Άνω πόλης, που έζησε στην περίοδο πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και κύρια δραστηριότητά της ήταν η πώληση κουλουριών, που της εξασφάλιζε τα προς το ζην.
Ορισμένοι Πατρινοί, εκμεταλλευόμενοι την αφέλειά της και το ευφάνταστο του χαρακτήρα της, της έταζαν πως θα την παντρέψουν με τον πρόεδρο της Αμερικής Ουίλσον.
Η σχετική φάρσα περιλάμβανε άφιξη του Ουίλσον με πλοίο στο λιμάνι και άνοδό του στην Άνω πόλη όπου θα τελούνταν και ο γάμος με τη Γιαννούλα.

Η εύπιστη κουλουρού υποδεχόταν τον υποτιθέμενο Ουίλσον, Ιούλσο όπως τον πρόφερε η ίδια, και που φρόντιζαν πάντα να τον ντύνουν με φράκο και ημίψηλο, αλλά ώσπου να αντιληφθεί την ειρωνεία της στιγμής, το πλήθος των συγκεντρωμένων για το γάμο είχε διασκεδάσει με την ψυχή του.
Το θέαμα επαναλήφθηκε αρκετές χρονιές.
Στο δρώμενο, πρωταγωνιστούν νέοι και νέες Πατρινοί, οι οποίοι ακολουθώντας  την πομπή και μεταμφιεσμένοι σε τσιγγάνες, τσιγγάνους και ρεμπέτες, ενσαρκώνουν τους ρόλους του Ουίλσον και της Γιαννούλας.
Η Γιαννούλα, που λέγεται πως η μητέρα της ήταν τσιγγάνα, ντυμένη νύφη μαζί με τις φίλες της, θα περπατήσουν στους κεντρικούς δρόμους της Πάτρας, ξεσηκώνοντας τους περαστικούς και καλώντας τους στον γάμο της.
Αντίστοιχα, κι ο γαμπρός, ο Ναύαρχος Ουίλσον, με τη δική του συνοδεία και μεταφέροντας τη βάρκα του, θα περπατήσουν κι αυτοί στους κεντικούς δρόμους της Πάτρας,  παρασύροντας κι εκείνοι τον κόσμο να συμμετέχει στο μεγάλο γεγονός.
Με τους ήχους των κρουστών και με καρναβαλική διάθεση και ευθυμία, το ζευγάρι θα συναντηθεί στην πλατεία Αγίου Γεωργίου, όπου με τη συνοδεία 
ζωντανής ορχήστρας, στήνεται γλέντι, με παραδοσιακά αποκριάτικα τραγούδια και χορούς.

Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2014

Τι αποκαλύπτει η υπογραφή μας.

Μικροσκοπική, τεράστια, καλλιτεχνική με… κορδελάκια και ουρίτσες, απλή και ξεκάθαρη ή τόσο μπερδεμένη που είναι αδύνατον να την αποκρυπτογραφήσεις.
Η προσωπική υπογραφή θεωρείται ότι είναι το σήμα κατατεθέν μας αποκαλύπτοντας πολλά για τον χαρακτήρα μας, όπως λένε οι γραφολόγοι.
Ή μήπως παρουσιάζει αυτό που εμείς θέλουμε να δείξουμε στους άλλους;....:

Ειλικρινής ή υποκριτική; 
Όπως αναφέρει η διακεκριμένη Αμερικανίδα γραφολόγος Andrea McNicol, στο Psychology Today, η υπογραφή αντιπροσωπεύει τη δημόσια εικόνα μας. Μπορεί να γράφουμε ένα κείμενο με έναν οποιονδήποτε γραφικό χαρακτήρα, όταν όμως φτάνουμε στην υπογραφή τα πράγματα αλλάζουν: είναι σαν να παρουσιάζουμε την ταυτότητά μας. Η υπογραφή αντανακλά τον τρόπο με τον οποίο συστήνουμε τον εαυτό μας δημοσίως – και δε δίνει απαραίτητα την πραγματική μας εικόνα. Δηλαδή ενδέχεται άλλο πρόσωπο να είμαστε στην ιδιωτική μας ζωή και άλλο πρόσωπο να θέλουμε να δείξουμε προς τα έξω. Ένας πεπειραμένος γραφολόγος μπορεί βέβαια να το καταλάβει, αρκεί να συγκρίνει ένα οποιοδήποτε γραπτό μας με την υπογραφή μας.

Μεγάλη ή μικροσκοπική; 
Για παράδειγμα, μια μεγάλη υπογραφή συχνά φανερώνει άνθρωπο που πασχίζει να ακουστεί, να τραβήξει την προσοχή με κάθε τρόπο, γιατί μέσα του ουσιαστικά αισθάνεται μικρός – το ίδιο και μια υπερβολικά στολισμένη υπογραφή. Αντίθετα, μια υπογραφή μικρότερη σε μέγεθος από τον συνηθισμένο τρόπο γραφής του ατόμου, υποδηλώνει κάποιον που δε θέλει να στρέψει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας και προτιμά να περνά απαρατήρητος.

Ευανάγνωστη ή ακατανόητη; 
Αν η υπογραφή είναι ευανάγνωστη, σημαίνει ότι ο κάτοχός της επιθυμεί να είναι αναγνωρίσιμος, δεν έχει τίποτα να κρύψει. Αν είναι μονίμως και επίτηδες δυσνόητη, φανερώνει ότι αυτός που την έγραψε έχει απροθυμία να αποκαλύψει την προσωπικότητά του. Αν είναι δυσανάγνωστη λόγω κεκτημένης ταχύτητας, μπορεί να δείχνει έναν γρήγορο στοχαστή.

Ολόκληρη ή κομμένη; 
Αν η υπογραφή δεν περιέχει ολόκληρο το όνομα αλλά μέρος του, ενδέχεται να φανερώνει μια κρυφή επιθυμία αυτοκαταστροφής. Αν κάποιος ξεκίνησε να υπογράφει με ολόκληρο το όνομά του και στην πορεία άρχισε να το μικραίνει, δηλαδή δε γράφει όλα τα γράμματα ή όλα του τα ονόματα, τότε ίσως να αισθάνεται βαθιά μέσα του ένα είδος ξεπεσμού (φυσικά εξαιρείται η μονογραφή που βάζουμε αντί της πλήρους υπογραφής μας λόγω βιασύνης).

Ανεβαίνει ή πέφτει; 
Όταν η υπογραφή έχει την τάση να… πέφτει προς τα κάτω, τότε υποδηλώνει ότι ο κάτοχός της βιώνει ένα είδος κατάθλιψης. Αντίθετα, όταν είναι γραμμένη ίσια ή προς τα πάνω, δείχνει ότι ο υπογράφων είναι ικανοποιημένος από τον εαυτό του – εκτός αν ανεβαίνει υπερβολικά προς τα επάνω, οπότε δεν είναι καλό σημάδι.

Περίτεχνη με σκοπιμότητα; 
Πολλοί βέβαια καταλήγουν σε μια περίτεχνη υπογραφή πιστεύοντας ότι είναι δυσκολότερο να αντιγραφεί. Όμως η αλήθεια είναι ότι μια ευανάγνωστη, φυσική και γρήγορη υπογραφή είναι πολύ πιο δύσκολο να την αντιγράψει κάποιος.

Πηγή:i-diadromi.gr                                                                                                                            
goldenmag-tampouloukia 

Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

Ηρωίδες στα αζήτητα... της ιστορίας! : Οι γυναίκες του '21.


 Της Κούλας Ξηραδάκη*
Η ιστορία της ελληνικής επανάστασης, όπως την έγραψαν οι ιστορικοί και οι απομνημονευματογράφοι της εποχής, «κατήντησε να μοιάζει με τις μονές του Αγίου Όρους όπου θηλυκό κανενός είδους δεν εισχωρεί». Οι ιστοριογράφοι του περασμένου αιώνα (19ου) με την ανδροκρατική αντίληψη που τους χαρακτήριζε, δεν έκριναν άξιο της σοβαρότητας τους ν' ασχοληθούν με τις γυναίκες. Δεν μπόρεσαν να εξοικειωθούν με την ιδέα ότι η γυναίκα όσο κι αν ήταν σε υποδεέστερη μοίρα απ' τον άντρα, είχε το δικαίωμα στην τιμή και την ευγνωμοσύνη της πατρίδας από τη στιγμή που αγωνίστηκε και δεινοπάθησε. Αποτέλεσμα αυτής της ανδροκρατικής αντίληψης ήταν να χαθούν πολύτιμες πληροφορίες για τη συμβολή της Ελληνίδας στον αγώνα του '21.
Στη διάσωση πληροφοριών σημαντική είναι η συμβολή της Καλλιρρόης Παρρέν και των 
συνεργατριών της, που συγκέντρωσαν σπυρί σπυρί τις πληροφορίες και τις δημοσίευσαν στην«Εφημερίδα των Κυριών». Η Σωτηρία Αλιμπέρτη είχε την πρόνοια να μαζέψει υλικό και να συγκροτηθεί, μετά το θάνατό της, ιδιαίτερος τόμος για τις ηρωίδες του '21. Στο τέλος του περασμένου αιώνα (19ος) και στις αρχές του τωρινού (20ός) ιστορικοί, λόγιοι και δημοσιογράφοι με ευρύτερη αντίληψη, δημοσίευσαν άρθρα, νεκρολογίες και μονογραφίες για τις γυναίκες του '21.
Σημαντική πηγή πληροφοριώνείναι και το δημοτικό τραγούδι. Τις ηρωίδες των δημοτικών τραγουδιών μπορεί να τις κατατάξει κανείς σε δυο κατηγορίες: ηρωίδες με ενεργητικό ρόλο, μεδράση και ηρωίδες με παθητικό. Οι πρώτες ειν' αυτές που παίρνουν τα' άρματα και πολεμούν σαν αμαζόνες δίπλα στους άντρες τους, ή και μόνες τους όταν αυτοί λείπουν. Τέτοιες είναι οιΣουλιώτισσες, οι Μεσολογγίτισσες, οι Μανιάτισσες.
Λιγότερο συγκινητικά δεν είναι και τα τραγούδια που ανιστορούν τον ηρωισμό της Ελληνίδας στην παθητική του, ας πούμε μορφή. Αυτά τραγουδούν, τις γυναίκες που χωρίς να πάρουν τα άρματα να πολεμήσουν τους Τούρκους, ξέρουν να κρατήσουν ψηλά τον ηρωικό κλήρο που τους έλαχε,προτιμώντας να θυσιάσουν τη ζωή τους, παρά να προδώσουν την παράδοση που κληρονόμησαν,να μη σκύψουν το κεφάλι στον Τούρκο.
Εκείνο που χαρακτηρίζει την Ελληνίδα των ιστορικών δημοτικών τραγουδιών, τα οποία ας σημειωθεί ότι πήγαζαν αμέσως ύστερα από ένα ιστορικό γεγονός, χωρίς να μπαίνει σ' αυτά κανένα στοιχείο μύθου, είναι η περιφρόνηση του θανάτου, η αδιαφορία για μια ζωή ταπεινωμένη, ηπερηφάνια, το σθένος, η ευψυχία. Για όλα αυτά που μας μιλάνε τόσο εύγλωττα τα δημοτικά μας τραγούδια, οι ιστορικοί του '21 δεν μας είπαν σχεδόν τίποτα.
ʽΌλα αυτά τα δημοτικά τραγούδια που αναφέραμε, είναι εμπνευσμένα από τα δεινοπαθήματα και τους αγώνες του λαού κατά τους προεπαναστατικούς χρόνους. Η επανάσταση του '21 είναι το αποκορύφωμα των αγώνων αυτών. Γι' αυτό και μεις όταν λέμε γυναίκες του '21, δεν αναφέρουμε τις γυναίκες που αγωνίστηκαν περιοριστικά στα χρόνια 1821-27, αλλά ανατρέχουμε στους αγώνες και τα δεινoπαθήματα των γυναικών κατά τους χρόνους της τουρκοκρατίας. Οι αγώνες αυτοί σφυρηλάτησαν τη γυναίκα του '21, αρχίζοντας από την ανυπακοή στον κατακτητή, για να φτάσει στον ένοπλο αγώνα και το ολοκαύτωμα.
* Από τον πρόλογο του βιβλίου

 Αντωνούσα η Οπλαρχηγός
 Η περιβόητη Αντωνούσα Καστανάκη ή Καστανοπούλου από το χωριό Κερά Κισσάμου το 1866 ήταν 22 χρόνων. Μια μέρα οι Τούρκοι πήγαν στον πατέρα της και του ζήτησαν ένα βόδι πεσκέσι για τους Τούρκους του Καστελιού και αν δεν το πήγαινε την ημέρα που του όρισαν, θα σκότωναν την επομένη αυτόν και τα κοπέλια του.
Τʼ άκουσε αυτό η Αντωνούσα και εμπόδισε τον πατέρα της να δώσει το βόδι, τον έπεισε μάλιστα να φύγει με την οικογένεια και όλα τα ζωντανά του στα Εννιά Χωριά όπου δεν πατούσε εύκολα τούρκικο πόδι. Την επομένη το πρωί έφτασε ο Τούρκος, βρήκε την πόρτα κλειστή και φώναξε. Η Αντωνούσα ανεβασμένη σε μια συκιά τον πυροβόλησε. Εκείνος σωριάστηκε, πυροβόλησε με τη σειρά του αλλά αστόχησε και η Αντωνούσα πήρε το γιαταγάνι του και τουʼ κοψε το κεφάλι. Ύστερα ζώστηκε τʼ άρματα και βγήκε στο βουνό όπου συνάντησε τους επαναστάτες. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες κατά τον τριετή πόλεμο του 1866-69 και αργότερα στα 1879 στο σώμα του οπλαρχηγού Δημ. Κωναταντουλάκη. Οι Τούρκοι την κυνήγησαν αλλά ποτέ δεν μπόρεσαν να την πιάσουν.
Το 1882 αποφεύγοντας τη δίωξη κατέφυγε στην Αθήνα. Παρουσιάστηκε στον βασιλιά Γεώργιο Αʼ που την ανεκήρυξε οπλαρχηγό. Με την ιδιότητά της αυτή και με σώμα αντρών που είχε συγκροτήσει η ίδια, πήρε μέρος στουςηπειρωτικούς αγώνες. Φορούσε πάντα την ανδρική κρητική στολή της εποχής, τις βράκες. Έτσι το 1911 που επισκέφτηκε το χωριό της χρειάστηκε να δείξει το στήθος της για να πιστέψουνε πως είναι γυναίκα. Πέθανε στον Πειραιά το 1918.


Μαυρογένους
 Ανιψιά του Νικολάου Μαυρογένη, επί πολλά έτη δραγουμάνου του στόλου (1770-1786) και στη συνέχεια ηγεμόνα της Βλαχίας (1786-1790). Γυναίκα με εύθραυστη ομορφιά, λεπτή και λυγερή κορμοστασιά, μεγαλωμένη με ευρωπαϊκή ανατροφή και παιδεία.
Γεννήθηκε στην Τεργέστη το 1796 ή 97, όπου ήταν εγκαταστημένος ο πατέρας της Νικόλαος Μαυρογένης, μέλος της Φιλικής Εταιρείας, στην οποία μυήθηκε και η Μαντώ Μαυρογένους το 1820. Στις παραμονές του αγώνα βρισκόταν στην Τήνο με τον θείο της Φιλικό παπα-Μαύρο, απʼ τον οποίο μυήθηκε στον αγώνα και μαζί του πήγε στη Μύκονο - πατρίδα της μητέρας της - αμέσως μετά την έκρηξη της Επανάστασης.
Έκτοτε η νεαρή Μαντώ διέθεσε όλη την πατρική περιουσία στον απελευθερωτικό αγώνα, ενώ έλαβε μέρος και η ίδια σε πολλές επιχειρήσεις. Με πλοία που εξόπλισε με δικά της έξοδα, καταδίωξε τους πειρατές που λήστευαν τις Κυκλάδες. Συγκρότησε σώμα πεζών, που ανέλαβε την αρχηγία του και υπεράσπιζε τη Μύκονο. Εξόπλισε στόλο από έξι πλοία και τον ένωσε με τις ναυτικές δυνάμεις του Τομπάζη. Αργότερα, συγκρότησε στρατό, που αποτελούνταν από 16 λόχους των 50 ανδρών, και πήρε μέρος στην εκστρατεία της Καρυστίας. Πολέμησε στο πλευρό του Γρηγορίου Σάλα στο Πήλιο, στη Φθιώτιδα και στη Λιβαδειά. Όταν επέστρεψε στη Μύκονο, ασχολήθηκε με την τροφοδοσία του ναυτικού. Η φήμη της γρήγορα ξεπέρασε τα σύνορα του ελληνικού χώρου και από τη θέση αυτή η νεαρή Ελληνίδα απηύθυνε έκκληση βοήθειας στους Ευρωπαίους φιλέλληνες και κυρίως στις Αγγλίδες και Γαλλίδες.
Ξένοι ιστορικοί και περιηγητές εξαίρουν τη συμμετοχή της στα πεδία των μαχών, κάτι που δεν προκύπτει από ελληνικές πηγές. Οι Έλληνες ιστορικοί του 19ου αιώνα παραδόξως την αγνόησαν. «Είναι απορίας άξιον έγραφε το έτος 1890 ο Jules Blancard, πως τέτοια γυναίκα ελησμονήθη εντελώς από όλους τους Έλληνες ιστορικούς».
Με τη λήξη της Επανάστασης, η Μαντώ Μαυρογένους εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο, (κατά τον Λαμπρινίδη, η Μαντώ αναφέρεται και ως κάτοικος Ναυπλίου κατά την απογραφή του πληθυσμού το 1824 ως εξής: Αριθ. 319, Κοκώνα Μαντώ, μετά του αδελφού της, του θείου της και των υπηρετών της. Εν όλω άτομα έξ), και τιμήθηκε με διάταγμα του Καποδίστρια, για της υπηρεσίες της με μια μικρή σύνταξη και τον βαθμό του αντιστρατήγου. Στη Μαντώ ανέθεσε και την εποπτεία του Ορφανοτροφείου το οποίο ίδρυσε στην Αίγινα.
Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια αναγκάστηκε, ύστερα από τον άτυχο έρωτά της με τον Δημήτριο Υψηλάντη και τον θάνατό του ένα χρόνο μετά από τον θάνατο του κυβερνήτη, και την καταδίωξη του Κωλέττη, να επιστρέψει στη Μύκονο.
Φτωχή, έχοντας δωρίσει την τεράστια περιουσία της στον Αγώνα, κατέφυγε κοντά σε συγγενείς της στην Πάρο. Εκεί πέθανε από τυφοειδή πυρετό το 1840. Ενταφιάστηκε, με δημόσια δαπάνη, στο προαύλιο του ναού της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής.
Πηγή: Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού

 Σταυριάνα Σάββαινα
 Στις 12-13 Μαΐου 1821 δόθηκε η μάχη στο Βαλτέτσι που έληξε με τη νίκη των ελληνικών όπλων. Εκεί πολέμησε ο Κολοκοτρώνης, οι Μαυρομιχαλαίοι Κυριακούλης και Ηλίας με τους Μανιάτες κ.ά. Τότε διακρίθηκε και μια γυναίκα, η Σταυριάνα.
Η Σταυριάνα Σάββαινα γεννήθηκε στο Παρόρι της Σπάρτης το 1772. Παντρεύτηκε τον Γιωργάκη Σάββα που τον απαγχόνισαν οι Τούρκοι στον Μυστρά κατά τις πρώτες μέρες της Επανάστασης. Η Σταυριάνα οπλίστηκε και κατατάχθηκε στο σώμα του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και τον ακολούθησε σε όλες τις μάχες. Ελαβε μέρος στην πολιορκία της Τριπολιτσάς, στις μάχες τουΒαλτετσίου και των Τρικόρφων.
Η Καλλιρρόη Παρρέν γράφει στην «Εφημερίδα των Κυριών» της 25-3-1890: Η Σταυριάνα ήτο τεσσαρακοντούτις, μελαχροινή, ευειδής, με ύφος αρρενωπόν, με φωνή βροντώδη, με παράστημα στρατιώτου. Ετέθη υπό τας διαταγάς του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και πήγε στο Βαλτέτσι όπου επολιορκούντο οι Έλληνες. Η Σταυριάνα μόνη μεταξύ των ανδρών αψηφούσε τις σφαίρες και μετέφερε τις πυριτιδοβολές από προμαχώνος εις προμαχώνα.
Οι περί τον Κολοκοτρώνη Μαυρομιχάλης και Πλαπούτας δυσκολεύονταν να πιστέψουν ότι γυναίκα είχε τόσο θάρρος».
Επί Καποδίστρια πάρα πολλοί αγωνιστές υπέβαλαν προς τη Συνέλευση αιτήσεις και ζητούσαν να ληφθεί και για αυτούς κάποια πρόνοια. Στη συνέλευση παρουσιάστηκε η ίδια η Σάβαινα «η ηρωική Μανιάτισσα που είχε ζωστεί όπλα και είχε λάβει μέρος σε πολλές μάχες». Στην αναφορά της μεταξύ των άλλων έγραφε: «Το στάδιον της πολεμικής δόξας είναι βέβαια δια τους άνδρας, όταν όμως είναι λόγος περί σωτηρίας της πατρίδος, όταν όλη σχεδόν η φύσις συντρέχει προς υπεράσπισίν της, αι γυναίκες της Ελλάδος έδειξαν πάντοτε ότι έχουν καρδίαν να κινδυνεύσουν συναγωνιζόμεναι ως οι άνδρες, ημπορούν να ωφελήσουν μεγάλως εις τας πλέον δεινάς περιστάσεις…»
Ο Καποδίστριας, για τις υπηρεσίες της, της έδωσε χορηγία και έβαλε τα παιδιά της στο ορφανοτροφείο που μόλις είχε συσταθεί. Ο Όθωνας όμως την εγκατέλειψε και ζούσε από τιςσυνδρομές των οικογενειών των αγωνιστών.
Όταν πέθανε το 1868 η κυρά Σάββαινα, έκαναν έρανο στο Ναύπλιο για να την θάψουν.

Σουλιώτισσα Δέσπω Σέχου-Μπότση.
Η Δέσπω καταγόταν από τη φάρα των Σεχαίων κιʼ ήταν γυναίκα του Γιωργάκη Μπότση που σκοτώθηκε στο Σούλι. Απορφανεμένη και ξεσπιτωμένη καθώς βρέθηκε μετά τη συνθηκολόγηση η Δέσπω, πήρε τη φαμίλια της και τʼ άρματά της και τράβηξε κιʼ αυτή τον δρόμο της φυγής. Σαν έφτασε στη Ρηνιάσα κατέφυγε σε ένα παλιό πύργο που βρισκόταν στην άκρη του χωριού τον πύργο του Δημουλά, όπως τον έλεγαν. Εκεί η Δέσπω αποφάσισε νʼ αντισταθεί. Να πέσει σκλάβα στα χέρια τους αμαχητί η καρδιά της δεν τοʼ λεγε. Σαν τους είδε από μακριά αρματώθηκε κιʼ αυτή και οι θυγατέρες της κιʼ οι νυφάδες της, έφραξαν γερά τη σιδερόπορτα του πύργου και πιάσανε από ψηλά τʼ ανοίγματα, μετατρέποντας έτσι τα παράθυρα του πύργου σε πολεμίστρες. Οι Τούρκοι προσπαθούν να παραβιάσουν την εξώπορτα, οι γυναίκες από πάνω τους ρίχνουν. Σε λίγο όμως ένα άνοιγμα του μαντρότοιχου τους αφήνει και μπαίνουν στον αυλόγυρο. Οι γυναίκες εξακολουθούν να τους ρίχνουν. Αυτοί ορμούν με κραυγές προς τη σκάλα για νʼ ανεβούν στα πάνω δωμάτια, μα πριν προλάβουν να τις πιάσουν ζωντανές, όπως έλπιζαν, μια θεόρατη λάμψη κιʼ ένας κρότος τρομερός αντήχησε ολόγυρα. Ο κουρνιαχτός τους σώριασε κατάχαμα. Τι είχε γίνει. Η Δέσπω αφού αντιστάθηκε ως την τελευταία στιγμή, σύναξε γύρω τις κόρες, νυφάδες κι εγγόνια,έριξε χάμω όσο μπαρούτι τους είχε απομείνει κι αφού έστειλε από μακριά χαιρετισμό στο Σούλι, έβαλε φωτιά και κάηκαν όλοι.
Η θυσία της Δέσπως ενέπνευσε ποιητές συνθέτες και καλλιτέχνες. Και η λαϊκή μούσα απαθανάτισε τη θυσία της Δέσπως με τα αδρότερα χρώματα:
Της Δέσπως
Αχός βαρύς ακούγεται πολλά ντουφέκια πέφτουν.
Μήνα σε γάμο ρίχνονται, ουδέ σε χαροκόπι.
Η Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μʼ αγγόνια.
Αρβανιτιά την πλάκωσε στου Δημουλά τον πύργο.
- Γιώργαινα ρίξε τʼ άρματα, δεν είνʼ εδώ το Σούλι
εδώ είσαι σκλάβα του πασά, σκλάβα των Αρβανίτων.
- Το Σούλι κι αν προσκύνησε κι αν τούρκεψεν η Κιάφα
η Δέσπω αφέντες Λιάπηδες δεν έκανε δεν κάνει.
Δαυλί στο χέρι άρπαξε, κόρες και νύφες κράζει:
Σκλάβες Τούρκων μη ζήσετε, παιδιά μαζί μʼ ελάτε.
Και τα φουσέκια ανάψανε κι όλοι φωτιά γενήκαν.

Δόμνα Βισβίζη
Η Δόμνα Βισβίζη γεννήθηκε στον Αίνο της Θράκης το 1783. Παντρεύτηκε τον Αντώνιο (Χατζη-Αντώνη) Βισβίζη, πλούσιο πλοίαρχο και εφοπλιστή από τον Αίνο. Ο καπετάν Βισβίζης, γενναίος και ενθουσιώδης πατριώτης, μυήθηκε νωρίς στη Φιλική Εταιρία και προσέφερε πολλά χρήματα για την Επανάσταση. Συμμετείχε σε αρκετές ναυμαχίες μαζί με τη Δόμνα και τα πέντε παιδιά τους. Το πλοίο τους ήταν η «Καλομοίρα», με 140 άντρες και 16 κανόνια. Όταν ο άντρας της έπεσε νεκρός σε μια εκστρατεία στην Αγία Μαρίνα, η Δόμνα με θάρρος ανέλαβε τη διακυβέρνηση της «Καλομοίρας» και εξακολούθησε τον αγώνα. Η γενναία καπετάνισσα επί τρία χρόνια συμμετείχε με το πλοίο της σε ναυμαχίες, πολιορκίες και καταδρομές σε όλα τα ελληνικά πελάγη. Διέθεσε ολόκληρη την περιουσία της για την συντήρηση του πλοίου και του πληρώματος και έφτασε κάποτε η στιγμή που η «Καλομοίρα» ασυντήρητη δεν ήταν πια ικανή να συνεχίσει την ένδοξη δραστηριότητά της. Τον Σεπτέμβρη του 1824, η καπετάνισσα αναγκάζεται να παραχωρήσει το τελευταίο που της απέμεινε από τα υπάρχοντά της, το πλοίο της, στην ελληνική διοίκηση για να μετατραπεί σε πυρπολικό και η ίδια αποσύρεται από την ενεργό δράση.

Η Δόμνα έζησε δύσκολα και φτωχικά τα υπόλοιπα χρόνια της. Την παρακολουθούμε - μέσα από έγγραφα που σώθηκαν στα ελληνικά αρχεία – να τριγυρνά από τόπο σε τόπο, την Ερμιόνη, το Ναύπλιο, την Ερμούπολη της Σύρου, στερημένη, περιφρονημένη, άστεγη με τα πέντε παιδιά της, να προστρέχει «εις το έλεος της σεβαστής επιτροπής της Ελλάδας και να ζητά βοήθεια»...

Η ηρωική στάση της, η αντρίκια παλικαριά της, η αγέρωχη αντιμετώπιση της μοίρας στις κρίσιμες στιγμές της ζωής της και του αγώνα την αναδεικνύουν πρόσωπο πρωταγωνιστικό. Την υψώνουν σε δυσθεώρητα μεγέθη και την κατατάσσουν τουλάχιστον στην ίδια θέση με την Μπουμπουλίνα και την Μαντώ Μαυρογένους. Πέθανε το 1850.

Επιμέλεια: Λίτσα Δουδούμη
Η ΑΥΓΗ, Ημερομηνία δημοσίευσης: 24/03/2011

Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

"Αν επέστρεφες έστω 5'λεπτά"

Μια μέρα πριν τη Γιορτή του Πατέρα στις 19 Ιουνίου ένα κοριτσάκι 10 ετών δημοσίευσε μια επιστολή για τον εξαφανισμένο πατέρα της ο οποίος πιθανολογείται ότι έχει δολοφονηθεί. Οι 14 επιθυμίες που γράφει μέσα στο γράμμα συγκινούν ακόμα και τον πιο σκληρό χαρακτήρα. “Πόσο μου λείπει η αγκαλιά, τα μάτια σου, τα αστεία σου” αλλά και η ερώτηση για το πώς πέθανε, συγκλονίζουν.
Ο Γκάρι Χάμπσον έχει εξαφανιστεί από τον περασμένο Ιανουάριο και το τελευταίο άτομο που τον είδε ήταν η κόρη του όταν τη γύρισε στο σπίτι από το σχολείο. Μέχρι σήμερα και παρά τις συνεχείς έρευνες της αστυνομίας του East Sussex δεν έχουν βρεθεί τα ίχνη του 42χρονου άνδρα.Το συγκινητικό γράμμα της μικρής δόθηκε στη δημοσιότητα ώστε αυτόπτες μάρτυρες να ...
παρακινηθούν και να δώσουν λεπτομέρειες-στοιχεία για την εξαφάνιση του άνδρα.
Το γράμμα τιτλοφορείται ως “Αν επέστρεφες έστω για πέντε λεπτά” και περιέχει 14 πράγματα που αν είχε την ευκαιρία θα έλεγε στον εξαφανισμένο πατέρα της.
Οι αστυνομικοί επισκέφτηκαν τον τόπο εργασίας του και εντόπισαν κηλίδες αίματος οι οποίες ύστερα από ανάλυση αποδείχτηκε ότι άνηκαν σε εκείνον. Οι αρχές είναι βέβαιες ότι πρόκειται για δολοφονία ωστόσο το νεκρό σώμα του 42χρονου δεν έχει βρεθεί.
“Ενόψει της γιορτής του πατέρα, είναι πολύ δύσκολο για την κόρη μας καθώς μετά από δέκα χρόνια δε θα τη γιορτάσει μαζί του. Μέχρι σήμερα έχει φανεί γενναία και γεμάτη κουράγιο. Συχνά γράφει στον πατέρα της για το πώς αισθάνεται κάτι που τη βοηθά σε αυτήν την δύσκολη κατάσταση“, δήλωσε η μητέρα της, Κέλυ.

Από την πλευρά της, η αστυνομία ζητά όσοι γνωρίζουν στοιχεία να καταθέσουν στις αρχές.

Οι 14 επιθυμίες της 10χρονης
1. Αντίο
2. Σ' αγαπώ
3. Μου λείπεις,
4. Πως πέθανες;
5. Σ' αγαπώ μέχρι την Αρκουδοχώρα και παραπέρα
6. Μου λείπουν οι περίεργες φωνές που έκανες
7.Σου αγόρασα ένα φυτό
8. Μου λείπουν τα χάδια σου
9. Εύχομαι να έφευγαν οι εφιάλτες
10.Εύχομαι να υπήρχε κάποιος να με βοηθήσει να σε βρω
11. 'Οπου και να είσαι ελπίζω να είσαι ευτυχισμένος
12. Εύχομαι να μπορούσα ξανά να δω τα γαλάζια σου μάτια
13. Χρόνια Πολλά για την Ημέρα του Πατέρα
14. Mannamanoo - αυτό είναι δικό μας - Σ΄αγαπάω πατερούλη.

πηγη:ektiesthisi.blogspot.gr

"Γράμμα στην κόρη μου"

Πριν πεθάνω, κόρη μου,θα'θελα να'μαι σίγουρος ότι σου έμαθα:

Να χαίρεσαι τον έρωτα
Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου
Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου
Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή
Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι
Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς
Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις
Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου
Να είσαι φίλη του εαυτού σου
Να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς
Να ξέρεις πως αξίζεις να σ'αγαπάνε
Να μιλάς στους άλλους τρυφερά
Να αγαπάς και να φροντίζεις το παιδάκι που έχεις μέσα σου
Να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων
Να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων
Να μην κυνηγάς το χειροκρότημα αλλά τη δική σου ικανοποίηση από το γεγονός
Να δίνεις γιατί θέλεις,ποτέ γιατί νομίζεις πως είναι υποχρέωσή σου
Να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό
Να μην επιβάλλεις τα κριτήριά σου ούτε να επιτρέπεις να σου επιβάλλουν οι άλλοι τα δικά τους
Να λες το ναι μονάχα όταν το θέλεις και να λες όχι χωρίς ενοχές
Να ρισκάρεις περισσότερο
Να δέχεσαι την αλλαγή και ν' αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου
Να προσπαθείς να γιατρέψεις τις παλιές και τις πρόσφατες πληγές σου
Να φέρεσαι και να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό
Να σχεδιάζεις το μέλλον αλλά να ζεις το παρόν
Να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου
Να καλλιεργείς σχέσεις υγιείς όπου ο ένας στηρίζει τον άλλο
Να κάνεις την κατανόηση και τη συγγνώμη προτεραιότητές σου
Να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι
Να μεγαλώνεις μαθαίνοντας από τις αποτυχίες σου
Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια μες στο δρόμο χωρίς ιδιαίτερο λόγο.!!!

Ο Χόρχε Μπουκάι το Δεκέμβριο του 2009 επισκέφθηκε την Ελλάδα και παρουσίασε το βιβλίο του "Να βλέπεις στον έρωτα", στο ξενοδοχείο «Athens Plaza» στην Αθήνα. Εκεί διάβασε ένα γράμμα-παρακαταθήκη που είχε γράψει στην κόρη του Κλαούντια όταν ήταν 18 χρόνων σε περίπτωση που εκείνος πεθάνει. Στην επιστολή, μεταξύ άλλων, λέει: «Κόρη μου, να χαίρεσαι τον έρωτα. Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου. Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις. Να ξέρεις πόσο αξίζει να σ' αγαπάνε. Να μην εξαρτάσαι από τις επιδοκιμασίες των άλλων. Να δίνεις γιατί θέλεις, όχι από υποχρέωση».

Απο τον Χόρχε Μπουκάι
"Γράμμα στην κόρη μου"

Το διάβασα από το: ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ του Χόρχε Μπουκάι.