Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Βία κατά των γυναικών.

Η μεγάλη θυσία των «Πεταλούδων»

Καθώς το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας και της βίας κατά των γυναικών βρέθηκε ξανά χθες στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η ιστορία των γυναικών που έδωσαν τη ζωή τους για να πάρει ο ΟΗΕ την απόφαση να θεσπίσει επίσημα την 25η Νοεμβρίου ως μέρα κατά της έμφυλης βίας.

Στη μνήμη της θυσίας των τριών αδερφών Μιραμπάλ (Πάτρια, Μινέρβα και Μαρία Τερέζα), που δολοφονήθηκαν στις 25 Νοεμβρίου 1960, ο ΟΗΕ καθιέρωσε την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυν
Στη μνήμη της θυσίας των τριών αδερφών Μιραμπάλ (Πάτρια, Μινέρβα και Μαρία Τερέζα), που δολοφονήθηκαν στις 25 Νοεμβρίου 1960, ο ΟΗΕ καθιέρωσε την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών.
Ο λόγος για την πολιτική δολοφονία των αδερφών Μιραμπάλ, των «Πεταλούδων» όπως ήταν το ψευδώνυμό τους στην παρανομία, στις 25 Νοεμβρίου του 1960 και τον αντιδικτατορικό τους αγώνα ενάντια στην καταπίεση του καθεστώτος που είχε εγκαταστήσει στη Δομινικανή Δημοκρατία ο Ραφαέλ Λεονίντας Τρουχίγιο Μολίνα για περίπου 30 χρόνια από το 1930 μέχρι το 1961.
Οι τέσσερις αδερφές, γόνοι της μεσοαστικής οικογένειας των Μιραμπάλ (ο πατέρας τους Ενρίκε Μιραμπάλ Φερνάντεζ ήταν έμπορος), η Πάτρια, η Δεδέ (η μόνη που ζει ακόμη), η Μινέρβα και η Μαρία Τερέζα, μεγάλωσαν στη Δομινικανή Δημοκρατία τα χρόνια της παντοκρατορίας του Τρουχίγιο, της βίας και της τρομοκρατίας του καθεστώτος, ενώ εξαιτίας της πολιτικής του δικτάτορα έχασαν την περιουσία τους.
Στο κίνημα
Η τρίτη κόρη των Μιραμπάλ, η Μινέρβα, ήταν αυτή που υπό την καθοδήγηση του θείου της ανέλαβε πρώτη ενεργό ρόλο στο πολιτικό κίνημα εναντίον της δικτατορίας. Η Μινέρβα κατάφερε σε καιρούς δύσκολους για τις γυναίκες να σπουδάσει Νομική, χωρίς όμως ποτέ να μπορέσει να ασκήσει τη δικηγορία καθώς το 1949 απέρριψε το ερωτικό ενδιαφέρον του ίδιου του δικτάτορα Τρουχίγιο.
Η αδελφή τους Δεδέ είναι η μόνη που επέζησε από το μένος του δικτάτορα Τρουχίγιο
Η αδελφή τους Δεδέ είναι η μόνη που επέζησε από το μένος του δικτάτορα Τρουχίγιο
Η Μαρία Τερέζα ακολούθησε την αδερφή της στην πολιτική δραστηριότητά της εναντίον του Τρουχίγιο, ενώ λίγο αργότερα στο αντιδικτατορικό κίνημα μπήκε και η μεγαλύτερη αδερφή τους η Πάτρια.
Η Δεδέ ήταν η τελευταία που μπήκε στο κίνημα και η μόνη που δεν δολοφονήθηκε από τους άνδρες του Τρουχίγιο, το καθεστώς του οποίου θεωρείται από τα σκληρότερα του 20ού αιώνα στην αμερικανική ήπειρο (θεωρείται ότι περισσότεροι από 50.000 δολοφονήθηκαν από την αστυνομία και τον στρατό).
Οι τρεις αδερφές ήταν αυτές που ίδρυσαν την οργάνωση «Κίνημα 14ης Ιουνίου», που είχε σκοπό την ανατροπή με κάθε μέσο της δικτατορίας. Μαζί τους ενάντια στο καθεστώς πάλευαν και οι σύζυγοί τους. Τα ζευγάρια είχαν πολλές φορές φυλακιστεί και βασανιστεί από τις αρχές κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, έτσι και τον Νοέμβριο του 1960. Στις 25 Νοεμβρίου η Πάτρια, η Μινέρβα και η Μαρία Τερέζα, επισκέφθηκαν τους συζύγους της Πάτρια και της Μινέρβα στη φυλακή.
Κατά την επιστροφή τους προς το σπίτι, ο Βικτόρ Αλιθίνιο, ο Πένα Ριβέρα και κάποιοι άλλοι άνδρες της μυστικής αστυνομίας του Τρουχίγιο, σταμάτησαν το αυτοκίνητο, κατέβασαν τις «Πεταλούδες» από αυτό, τις έσυραν σε μια φυτεία ζαχαροκάλαμου και αφού τις κακοποίησαν και τις βασάνισαν, τις δολοφόνησαν με καδρόνια.
Εν συνεχεία, τις έβαλαν στο αυτοκίνητο και το έριξαν σε ένα δέντρο για να φαίνεται ο θάνατός τους σαν ατύχημα. Φυσικά η ιστορία έγινε γνωστή. Μερικούς μήνες αργότερα, τον Μάιο του 1961, ο Τρουχίγιο έπεφτε νεκρός σε ενέδρα από άτομα του καθεστώτος του.
Η ιστορία της Πάτρια, της Μινέρβα, της Μαρία Τερέζα και της Δεδέ (της μόνη από τις τέσσερις αδερφές που ζει ακόμη) έχει εμπνεύσει συγγραφείς και σκηνοθέτες καθώς είναι μια ιστορία που επιβεβαιώνει τη φράση του Μαρξ: «Οποιος ξέρει από Ιστορία, γνωρίζει ότι οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές είναι αδύνατες χωρίς τη χειραφέτηση των γυναικών. Η κοινωνική πρόοδος μπορεί να μετρηθεί επακριβώς σε σχέση με την κοινωνική θέση του ωραίου φύλου, συμπεριλαμβανομένων και των άσχημων».
ΒΙΒΛΙΑ - ΤΑΙΝΙΕΣ
Ο αγώνας τους έγινε τέχνη
Η ιστορία των «Πεταλούδων» έχει αποτελέσει τη βάση για δύο ταινίες του «In the Time of the Butterflies» και του «Ο Τροπικός του Αίματος», ενώ η Δεδέ Μιραμπάλ έχει γράψει η ίδια ένα βιβλίο το «Vivas de su Jardin» και έχει δώσει συνεντεύξεις για τη ταινία «Τροπικός του Αίματος» και για το ντοκιμαντέρ «Code Name: Butterflies».
Η ιστορία τους ακόμη και σήμερα προκαλεί θαυμασμό και η Δεδέ έχει επιφορτιστεί με το να την κρατήσει ζωντανή καθώς είναι υπεύθυνη για το Μουσείο Ερμάνας Μιραμπάλ στην επαρχία Σαλσέδο, που πλέον έχει πάρει το όνομα των αδελφών Μιραμπάλ.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Ο δεύτερος «θάνατος» των ηρώων της Αλβανίας.

Κατά την επιμνημόσυνη δέηση που ετελέσθη φέτος, ανήμερα την 28η Οκτωβρίου, στο νεκροταφείο των Ελλήνων στρατιωτών του ελληνοϊταλικού πολέμου στην Κλεισούρα της Αλβανίας, πλησίασε τον ακόλουθο Αμυνας της πρεσβείας μας στα Τίρανα, Σπύρο Ρώσση, ένας άγνωστός του ηλικιωμένος. Παρουσία και άλλων μελών της διπλωματικής αποστολής, δήλωσε ότι ονομάζεται Απόστολος Αναστασόπουλος, κατάγεται από την Κοζάνη, και έδειξε με δάκρυα στα μάτια μια φωτογραφία του πατέρα του με στρατιωτική στολή, λέγοντας πως ψάχνει επί δεκαετίες να εντοπίσει τα οστά του. Ο σεβάσμιος άνδρας προσφέρθηκε μάλιστα να υποβληθεί σε έλεγχο DNA, εφόσον προχωρήσει μια τέτοια διαδικασία για την αναγνώριση και ταυτοποίηση και άλλων πεσόντων, ενώ παρέδωσε και έγγραφα με τα στοιχεία του πατέρα του, τα οποία και παρέλαβε ο κ. Ρώσσης. Εβδομήντα τρία χρόνια μετά το έπος του ’40, χιλιάδες Ελληνες στρατιώτες που έπεσαν στα βουνά της Αλβανίας καταδιώκοντας τους Ιταλούς, «προσμένουν» τη «δεύτερη ταφή» τους. Οι έρευνες για τον εντοπισμό των πρόχειρων «κοιμητηρίων» τους, η εκταφή των οστών και ο ενταφιασμός τους σε δύο μεγάλα νεκροταφεία, που έχουν δημιουργηθεί στην Κλεισούρα και τους Βουλιαράτες, κατόπιν συμφωνίας των δύο χωρών, κωλυσιεργούν. Η αλβανική πλευρά, μολονότι έχουν ρυθμισθεί οι λεπτομέρειες για την όλη διαδικασία, εμποδίζει με διάφορες προφάσεις τη σύγκληση της μεικτής επιτροπής. Ετσι, τα συνεργεία δεν έχουν ανεβεί ακόμη στα βουνά προκειμένου να αρχίσουν να σκάβουν στα σημεία που έχει υποδείξει η Ελλάδα, με βάση στρατιωτικούς χάρτες της αλλά και άλλους που έδωσε η Ιταλία, όπου υπάρχουν μικρά νεκροταφεία που φτιάχτηκαν τις μέρες του πολέμου για να ενταφιαστούν οι νεκροί στρατιώτες. Προς τι αυτή η κωλυσιεργία, αφού Αθήνα και Τίρανα υπέγραψαν τον Απρίλιο του 2010, σε επίπεδο πρωθυπουργών, συμφωνία για τη δημιουργία δύο μεγάλων νεκροταφείων για τη μεταφορά εκεί των οστών των Ελλήνων στρατιωτών που θα εντοπίζονταν στα αλβανικά βουνά, η οποία, μάλιστα, επικυρώθηκε το 2010 από το Κοινοβούλιο της Αλβανίας; Επισήμως δεν δίδεται κάποια πειστική εξήγηση, ακόμα και στις επίσημες διμερείς συναντήσεις όταν τίθεται το θέμα από ελληνικής πλευράς, με τους Αλβανούς να προβάλλουν τεχνικής φύσεως ζητήματα. Ανεπισήμως αποτελεί κοινό μυστικό ότι οι κατά καιρούς αλβανικές κυβερνήσεις δείχνουν να μην τολμούν να αγνοήσουν τις αντιδράσεις ακραίων εθνικιστικών κύκλων, κάποιων διανοούμενων με επιρροή στην κοινή γνώμη και μερίδας των ΜΜΕ. Ολοι αυτοί δείχνουν να φοβούνται τους νεκρούς! Θεωρούν την παρουσία κοιμητηρίων στις κορυφογραμμές από την Κορυτσά έως την Κλεισούρα και το Αργυρόκαστρο άτυπες προωθημένες «πυραμίδες» νοητών συνόρων που υποκρύπτουν εδαφικές διεκδικήσεις της Ελλάδας εις βάρος της Αλβανίας και τους Ελληνες νεκρούς του έπους του ’40 «κατακτητές». Γι’ αυτό και πιέζουν εξάπτοντας με θεωρίες συνωμοσίας στην κοινωνία ανθελληνικά αισθήματα και ιστορικές φοβίες ώστε να μπλοκάρουν την όλη διαδικασία ή και να τη στρέψουν στην κατεύθυνση να πάρουν οι Ελληνες τους νεκρούς τους και να τους θάψουν στην Ελλάδα. Κάπου εκεί βρίσκεται σήμερα το όλο θέμα, που άνοιξε το 1981 κατόπιν αιτήματος της Αθήνας προς τον κομμουνιστή ηγέτη Ενβέρ Χότζα για τον εντοπισμό και τη συγκέντρωση των οστών των Ελλήνων στρατιωτών. Η αλβανική ηγεσία ανταποκρίθηκε καθώς μάλιστα είχε προηγηθεί «συλλογή» από την Ιταλία των δικών της νεκρών και τότε η επιτροπή εμπειρογνωμόνων με τη βοήθεια χωρικών της περιοχής εντόπισε 6.300 τάφους, όσους περίπου και οι Ιταλοί. Η διαδικασία όμως «πάγωσε» καθώς όχι μόνο η Ελλάδα δεν πήρε τους νεκρούς της, όπως ήλπιζε ο Χότζα ότι θα κάνει μιμούμενη την Ιταλία, και να εξαλειφθεί έτσι για πάντα ένα τέτοιου είδους ελληνικό ιστορικό «αποτύπωμα» από τη χώρα του, αλλά το 1987 όταν ο τότε ΥΠΕΞ Κάρολος Παπούλιας επισκέφθηκε την Αλβανία και κατέθεσε στεφάνι σε κάποιο αυτοσχέδιο υποτυπώδες νεκροταφείο στην Κλεισούρα διεμήνυσε ότι «οι Ελληνες νεκροί είναι στον τόπο τους», δήλωση που προκάλεσε δυσφορία στα Τίρανα. Η πρωτοβουλία του κ. Αναστάσιου Διαρκούσης της μακράς νύχτας της δικτατορίας του Χότζα, Ελληνες μειονοτικοί της Αλβανίας έβρισκαν στα βουνά τάφους στρατιωτών και τους φρόντιζαν... Στο χωριό Βουλιαράτες, για παράδειγμα, όπου λειτούργησε νοσοκομείο του ελληνικού στρατού στον πόλεμο, οι κάτοικοι συντήρησαν μέχρι την πτώση του καθεστώτος το νεκροταφείο που είχε δημιουργηθεί για την ταφή των τραυματιών που υπέκυπταν. Το 2005, ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος ανέλαβε την ανακαίνιση, στην πραγματικότητα την ανέγερση εκ θεμελίων, του ιστορικού μοναστηριού του Αγίου Νικολάου στην Κλεισούρα της Πρεμετής και ως προέκταση της μονής έχτισε νεκροταφείο ώστε να τοποθετηθούν στο κενοτάφιο τα οστά των Ελλήνων πεσόντων που βρίσκονται διάσπαρτα στην ευρύτερη περιοχή. Για την πρωτοβουλία του αυτή έγινε στόχος σφοδρότατων επιθέσεων, ακόμη και απειλών, από Αλβανούς εθνικιστές. Στο σημερινό αλβανικό έδαφος σκοτώθηκαν περίπου 8.000 Ελληνες, ενώ στοιχεία υπάρχουν για 5.500. Σημαντική βοήθεια παρείχε μεταπολεμικά στην Ελλάδα η Ιταλία με τη χορήγηση χαρτών. Στο διάστημα 1941 - 1942 οι Ιταλοί συνέλεξαν και έθαψαν στα βουνά της Αλβανίας τούς εκεί νεκρούς τους, ενώ αρκετά χρόνια μετά μετέφεραν τα οστά τους στην Ιταλία. Σε ξεχωριστά νεκροταφεία έθαψαν και τους σκελετούς 6.300 Ελλήνων. Σε κάποιους τάφους μάλιστα έγραψαν «εχθροί στη ζωή - φίλοι στον θάνατο». Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Του απεσταλμένου μας στην Αλβανια Σταυρου Τζιμα

Νεκροί του Πολυτεχνείου.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια       

   
Ως νεκροί του Πολυτεχνείου αναφέρονται τα θύματα από τα χτυπήματα και τους πυροβολισμούς των σωμάτων ασφαλείας, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβριο του 1973. Η πρώτη επίσημη καταγραφή τον Οκτώβριο του 1974, από τον εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά, εντόπισε 18 επίσημους ή πλήρως βεβαιωθέντες νεκρούς και 16 άγνωστους "βασίμως προκύπτοντες".[1] [2] Ένα χρόνο αργότερα ο αντιεισαγγελέας εφετών Ιωάννης Ζαγκίνης έκανε λόγο για 23 νεκρούς, ενώ κατά τη διάρκεια της δίκης που ακολούθησε προστέθηκε ακόμη ένας. Οι πρώτες (δημοσιογραφικές) προσπάθειες για την καταγραφή των γεγονότων μιλούσαν για 59 νεκρούς ή και 79 θύματα, με βάση τον κατάλογο Γεωργούλα. [3] Σύμφωνα με έρευνα του διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Λεωνίδα Καλλιβρετάκη το 2003, ο αριθμός των επωνύμων νεκρών ανέρχεται σε 24, ενώ αυτός των νεκρών αγνώστων στοιχείων σε 16.[4][5]
Οι τραυματίες των γεγονότων του Πολυτεχνείου που νοσηλεύτηκαν σε νοσοκομείο ή κλινική και έχουν πιστοποιηθεί ανέρχονται σε 1.103, ενώ αδιευκρίνιστος παραμένει ο αριθμός των τραυματιών που δεν έτυχαν καμίας φροντίδας.[6]

Κατάλογος νεκρών πολυτεχνείου

Ακολουθεί ο κατάλογος των νεκρών του Πολυτεχνείου σύμφωνα με την έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.[4]
  1. Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών, δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
  2. Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο).
  3. Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου), όπου και πέθανε.
  4. Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».
  5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.
  6. Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Χαμουρλής».
  7. Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.
  8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του.
  9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, εργάτης, από το Παρθένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19.11.1973.
  10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών, κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Άγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις 10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια), όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος 1974).
  11. Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες, στις 30.11.1973.
  12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Αυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
  13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.
  14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.
  15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
  16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.
  17. Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 5 1/2 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
  18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Άγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
  19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ' Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
  20. Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ' Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.
  21. Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ντερτιλής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
  22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις 27.12.1973.
  23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών, από τον Πειραιά, κάτοικος Νικοπόλεως 4, Καματερό Αττικής. Κτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.
  24. Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Άνω Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος, εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.

Άλλα θύματα της Χούντας

Η Χούντα των Συνταγματαρχών βαρύνεται και για τις παρακάτω δολοφονίες ή θανάτους λόγω ανήκεστης βλάβης που προήλθαν από βασανισμούς.
  • Βασίλης Πεσλής (ετών 15, 21-4-1967)[7]
  • Μαρία Καλαβρού (ετών 24, 21-4-1967)[8]
  • Παναγιώτης Ελής (ετών 47, 25-4-1967)[9]
  • Νικηφόρος Μανδηλαράς, δικηγόρος υπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ
  • Γιάννης Χαλκίδης, (ετών 27, 5-7-1967) στέλεχος της Νεολαίας Λαμπράκη και της ΕΔΑ
  • Γιώργος Τσαρουχάς, πρώην βουλευτής της ΕΔΑ, δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη
  • Σπύρος Μουστακλής, δημοκρατικός αξιωματικός, βασανίσθηκε απάνθρωπα στην ΕΑΤ-ΕΣΑ λόγω της συμμετοχής του στο Κίνημα του Ναυτικού το 1973, κατέστη ανάπηρος και απεβίωσε λόγω βαρύτατων επιπλοκών τη δεκαετία του '80.

Κατάλογος θυμάτων που εκφωνείται στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

Ο κατάλογος των θυμάτων της Χούντας που εκφωνείται τα τελευταία χρόνια στο πολυτεχνείο περιλαμβάνει τα παρακάτω ονόματα. Συμπεριλαμβάνονται συνολικά 88 ονόματα θυμάτων από ολόκληρη την περίοδο της δικτατορίας (1967-1974).[10][11]
  • Πεσλής Βασίλης
  • Ελής Παναγιώτης
  • Μανδηλαράς Νικηφόρος
  • Καλαντζής Δημήτρης
  • Ρίζος Τάκης
  • Καλαβρού Μαρία
  • Παναγούλης Γιώργος
  • Τσαρουχάς Γιώργος
  • Θεοδωρίδης Γιώργος
  • Κατσικογιάννης
  • Τζαβαλάς Καρούσος
  • Γεωργάκης Κώστας
  • Αντωνίου Ζήσης
  • Τσιτσιρίγκος Φώτης
  • Κούλης Γεώργιος
  • Πετρόπουλος Παναγιώτης
  • Βασιλόπουλος Γιάννης
  • Κωνσταντίνου Γιώργος
  • Αλβάνογλου Θεόδωρος
  • Σινόπουλος Πέτρος
  • Κομνηνός Διομήδης
  • Παντελεάκης Κυριάκος
  • Βάρσος Ιωάννης
  • Έγκελμαν Ντόρις Μαριέτε
  • Γεώργιος Γεριτσίδης
  • Γεωργαράς Μαρίνος - Σπύρος
  • Παπαϊωάννου Δημήτρης
  • Καραμανής Μάρκος
  • Φαμέλης Βασίλης
  • Μαρκούλης Νίκος
  • Σαμούρης Γιώργος
  • Μυρογιάννης Μιχάλης
  • Καραγεωργίου Στέλιος
  • Φιλίνης Γιάννης
  • Δικάλφα Καλλιόπη
  • Τζιάνος Λάμπρος
  • Σταυρέλης Γιάννης
  • Αργυροπούλου Αικατερίνη
  • Δασκάλου Στέλιος
  • Θεοδώρας Δημήτρης
  • Σίμος Γεώργιος
  • Κυριακόπουλος Σάκης
  • Καζέπης Κώστας
  • Καΐλης Γιάννης
  • Αναγνωστόπουλος
  • Αντάρογλου
  • Αντζελόνι Ελενα Μαρία
  • Αργυρίου
  • Βρυώνης
  • Βυθούλκας
  • Γαλάτης Νίκος
  • Γιαννόπουλος
  • Γρέλλος
  • Δημόπουλος
  • Διαμαντάκος
  • Ευαγγελινός
  • Ζησιμόπουλος
  • Ηλιόπουλος
  • Ιωαννίδης
  • Ιωάννου
  • Κούμπουλος
  • Κρητικάκη
  • Λαγαριώτης
  • Μαντζώρος
  • Μαυρογιάννης
  • Μέξης
  • Μικρώνης
  • Μιχαηλίδης
  • Μπονάτος Χρήστος
  • Μώμος
  • Νικολάου
  • Παπαγεωργίου
  • Παπαδόπουλος
  • Ρακιτζής Αλέξανδρος
  • Ράμμος Βασίλειος
  • Σαρμαλής
  • Σπαρτίδης
  • Σταυρόπουλος
  • Σχίζας
  • Σωτηρόπουλος Ιωάννης
  • Τορίλ - Τεκλέτ (Αίγυπτος)
  • Τσιγκούνης
  • Τσικουρής
  • Φραγκόπουλος Θεόφιλος
  • Χαλκίδης Γιάννης
  • Χαραλαμπίδης Γιώργος
  • Χατζηβασιλείου
  • Κατής Κώστας

Παραπομπές

  1. Πατρίς Ολόκληρο το πόρισμα του εισαγγελέα Δ. Τσεβά για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου
  2. «14-10-1974: Πόρισμα Τσεβά για Πολυτεχνείο». Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2008.
  3. ChiosNews.com, «Πρώτη επίσημη έρευνα για το Πολυτεχνείο», 16 Νοεμβρίου 2003. Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2007.
  4. 4,0 4,1 Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Πολυτεχνείο '73: Το ζήτημα των θυμάτων: Νεκροί και τραυματίες
  5. Καθημερινή Η λίστα με τους πραγματικούς νεκρούς της εξέγερσης του Νοέμβρη
  6. thenetwar.com Οι νεκροί και οι τραυματίες του πολυτεχνείου
  7. iospress.gr Η Γνωστή-Άγνωστη αντίσταση στη χούντα
  8. iospress.gr Η Γνωστή-Άγνωστη αντίσταση στη χούντα
  9. Ριζοσπάστης Ο αγωνιστής που δολοφονήθηκε από τη χούντα
  10. Ριζοσπάστης Προσκλητήριο νεκρών
  11. Εορτή Πολυτεχνείου, Λίστα Επετείου

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Η βιογραφία της Έλεν Κέλερ (τυφλή και κουφή συγγραφέας).


Η Έλεν Κέλερ (Ιούνιος 27,1880-Ιούνιος 1,1968) υπήρξε αμερικανίδα συγγραφέας, πολιτική ακτιβίστρια και λέκτορας. Ήταν η πρώτη κουφή-τυφλή που πήρε το πτυχίο Καλών Τεχνών.

Η ιστορία του πως ο δάσκαλος της Κέλερ, Annie Sullivan, έσπασε την απομόνωση της -λόγω έλλειψης γλώσσας- επιτρέποντας στο κορίτσι να εξελιχθεί καθώς μάθαινε να επικοινωνεί, έχει γίνει γνωστή μέσα από το έργο “The miracle worker”.
Ως παραγωγική  συγγραφέας, η Κέλερ ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο και δήλωσε ξεκάθαρα την αντίθεσή της στον πόλεμο. Συμμετείχε στην εκστρατεία για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών, τα δικαιώματα των εργατών, τον σοσιαλισμό καθώς επίσης και για άλλους προοδευτικούς σκοπούς.
Παιδική ηλικία και ασθένεια
Η Κέλερ γεννήθηκε στο κτήμα Ivy Green στην Tuscumbia, Alabama από τους Arthur H.Keller και την Kate Adams Keller. Η καταγωγή των Κέλερ είναι από την Γερμανία. Η Κέλερ δεν γεννήθηκε τυφλή και κουφή- αυτό έγινε μετά τους 19 μήνες και αφού απέκτησε μια ασθένεια που πιθανότατα να ήταν οστρακιά ή μινιγγίτιδα. Η ασθένεια δεν κράτησε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Από τότε η μόνη της παρέα ήταν η Martha Washington, η εξάχρονη κόρη του μάγειρα, που μπόρεσε να δημιουργήσει μια νοηματική γλώσσα γι’αυτήν- στην ηλικία των επτά ήξερε εξήντα νοήματα για να επικοινωνεί με την οικογένειά της. Σύμφωνα με τον σοβιετικό κουφό και τυφλό ψυχολόγο Meshcheryakov, η φιλία της Martha και η διδασκαλία της ήταν ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη της Κέλερ.
Το 1886, η μητέρα της, εμπνευσμένη από μια αφήγηση στο “Charles Dickens American Notes” για την επιτυχημένη διδασκαλία ενός άλλους κουφού και τυφλού παιδιού, της Laura Bridgman, έστειλε την νεαρή τότε Helen, συνοδεία με τον πατέρα της, να βρει τον δόκτωρ Julian Chisolm, έναν ειδικό ωτορινολαρυγγολόγο στην Βαλτιμόρη για συμβουλή. Ως επακόλουθο, τους έφερε σε επικοινωνία με τον Alexander Graham Bell, που εργαζόταν με κουφά παιδιά εκείνο τον καιρό. Ο Bell συμβούλεψε το ζευγάρι να επικοινωνήσουν με το Ινστιτούτο Perkins για τους κωφούς, το σχολείο όπου η Bridgman είχε μορφωθεί,  που βρισκόταν στην Νότια Βοστώνη. Ο Michael Anaganos, διευθυντής του σχολείου, ζήτησε από την πρώην σπουδάστρια Anne Sullivan, η οποία τότε ήταν πολύ αδύνατη και μόλις 20 ετών, να γίνει εκπαιδευτής της Helen.
Ήταν η αφετηρία μιας 49χρονης φιλίας, η οποία εξελίχθηκε από γκουβερνάντα σε σύντροφο ζωής. Η Anne Sullivan έφτασε στο σπίτι της Helen τον Μάρτιο του 1887 και ξεκίνησε αμέσως να της διδάσκει με το να σχηματίζει λέξεις στο χέρι της, ξεκινώντας με την λέξη “doll”  για την κούκλα που της είχε φέρει ως δώρο.
Η μεγάλη υπέρβαση συνέβη τον Απρίλιο όταν η Κέλερ κατάλαβε πως οι κινήσεις που έκανε η δασκάλα της στο ένα χέρι , καθώς έτρεχε κρύο νερό στο άλλο της συμβόλιζαν την λέξη “νερό” – τότε εξάντλησε σχεδόν την Sullivan ζητώντας να της μάθει τα ονόματα από όλα τα γνώριμά της αντικείμενα.
Η Sullivan ήταν αυτή που έμαθε στην Κέλερ να μιλά χρησιμοποιώντας την μέθοδο Tadoma μέσω της επαφής με τα χείλη και τον λαιμό των άλλων καθώς μιλάνε, συνδυάζοντας τον συλλαβισμό με τα δάχτυλα στην παλάμη του παιδικού χεριού. Αργότερα η Keller έμαθε την μέθοδο Braille και έμαθε μέσω αυτής όχι μόνο Αγγλικά αλλά και Γαλλικά, Ελληνικά και Λατινικά.
Ξεκινώντας τον Μάιο του 1888, η Κέλερ παρακολούθησε το Ινστιτούτο Perkins για τους τυφλούς. Το 1894, η Κέλερ και η Sullivan μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη για να φοιτήσει στο σχολείο Wright-Humason για κωφούς     και στο Horace Mann επίσης σχολείο για κωφούς. Το 1896 επέστρεψαν στην Μασσαχουσέτη και η Κέλερ εισήχθη στο Cambridge School for Young Ladies πριν κερδίσει την είσοδό της στο κολλέγιο Radcliffe. Ο θαυμαστής της Mark Twain την γνώρισε στον μεγαλοπαράγοντα της Standard Oil Henry Huttleton Rogers, ο οποίος μαζί με τη γυναίκα του πλήρωσαν για τις σπουδές της. Το 1904, στην ηλικία των 24 ετών, η Κέλερ αποφοίτησε από το Radcliffe, και έγινε το πρώτο άτομο κωφό και τυφλό που απέκτησε το πτυχίο Καλών Τεχνών.
Έχει γράψει 12 βιβλία και έχει δημοσιεύσει πολλά άλλα άρθρα.
Μερικά από τα έργα της είναι:
1. The Frost King (στην ηλικία των 11)
2. The Story of my Life (αυτοβιογραφία)
3. Out of the Dark
4. My Religion (θρησκευτική αυτοβιογραφία)
Μερικές διάσημες φράσεις της είναι οι εξής:
“Όταν μια πόρτα ευτυχίας κλείνει, μια άλλη ανοίγει- όμως πολλές φορές κοιτάμε τόσο πολύ την κλειστή πόρτα που δεν βλέπουμε την πόρτα που έχει ανοίξει για μας”.
“Η αισιοδοξία είναι η πίστη που οδηγεί στην επιτυχία. Τίποτε δεν μπορεί να γίνει χωρίς ελπίδα και αυτοπεποίθηση”
“Μόνοι μπορούμε να κάνουμε τόσα λίγα-μαζί μπορούμε να κάνουμε  τόσα πολλά”
“Το μόνο πράγμα που είναι χειρότερο από το να είναι κανείς τυφλός είναι να έχει όραση μα όχι όραμα”

” Τα καλύτερα και πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο δεν μπορεί να τα δει ή να τα αγγίξει κανείς. Πρέπει να τα αισθανθείς με την καρδιά.”
“Το να περπατάς με ένα φίλο στο σκοτάδι είναι καλύτερο από το να περπατάς μόνος στο φως.”
“Όλα όσα απολαύσαμε δεν πρόκειται ποτέ να χαθούν. Όλα όσα αγαπάμε γίνονται κομμάτι μας”
“Πίστη είναι η δύναμη με την οποία ένας κομματιασμένος κόσμος θα αναδυθεί στο φως”
“Κράτησε το πρόσωπό σου κάτω από τις ηλιαχτίδες και ποτέ δεν θα δεις την σκιά..”
_________________________________________________________________________________
πηγές:

Δεν έχω πια χρόνο…

Ο Mario de Andrade (1893–1945), Βραζιλιάνος ποιητής, συγγραφέας,δοκιμιογράφος και μουσικολόγος, έγραψε…
“Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.
Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…
Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…
Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’ όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ώς το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…”

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

«Μεγαλειότατε, χορηγήστε μοτοσικλέτα στον ανάπηρο»

Αιτήματα για ρουσφέτια προς το παλάτι από τις δεκαετίες του ’40, ’50 και του ’60

Του Κωστα Oνισενκο




«Μεγαλιώτατε λαβένω το θάρως να σας γράψω...». Κάπως έτσι ξεκινούσαν εκατοντάδες γράμματα που έφταναν στο παλάτι και στο πρωθυπουργικό γραφείο από κάθε γωνιά της Ελλάδας από πολίτες που ζητούσαν «κάθε είδους» εξυπηρετήσεις και λύσεις σε προβλήματά τους. Αλλα ήταν γραμμένα σε δραματικό τόνο, άλλα αφοπλιστικά ειλικρινή, άλλα προκαλούσαν μόνον θυμηδία και σχεδόν όλα κατατάσσονται στην κατηγορία του... «ρουσφετιού». Μια σειρά από ανάλογες επιστολές, κυρίως από τις δεκαετίες του ’40, ’50 και του ’60 που εντάσσονται στον αρχειακό πλούτο της χώρας, αποτελούν μέρος του υλικού που θα παρουσιαστεί τον Μάρτιο στην έκθεση των Γενικών Αρχείων του Κράτους με θέμα τον Πολιτικό Πολιτισμό. Αιτήματα για δικαστικές χάρες, ρύθμιση αυθαιρέτων, μεταθέσεις είναι τα συνηθέστερα χωρίς να λείπουν οι προτάσεις γάμου προς μέλη της βασιλικής οικογένειας από... κοινούς θνητούς.«Μεγαλιώτατε δεν έχω στέγη και έχω οικογένεια πού να βάλω τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου που σε ένα μήνα με διόχνουν από το σπίτι γιατί δεν έχω να πληρώσω το ενοίκειο», γράφει στις 6/2/1966 κάτοικος Αθηνών ζητώντας να του δοθεί άδεια να χτίσει ένα αυθαίρετο αφού, όπως λέει, το ίδιο έχουν κάνει και άλλες άπορες οικογένειες: «Είναι κάτι οικόπεδα πήσω από το νεκροταφείο της Καισαριανής και κάθωνται πολλές οικογένειες φτωχές και τα έχουν καταπατημένα. Μεγαλιώτατε θα ήθελα να μου δώσετε ένα χαρτάκι από το χέρι σας για να μου επητρέψουν να στήσω και εγώ μία παράγκα» αναφέρει ο βιοπαλαιστής υπενθυμίζοντας στον βασιλιά ότι αφού κι ο ίδιος έγινε πρόσφατα γονιός, συμμερίζεται την αγωνία του.
Ενας ανάπηρος πολέμου από την Ανω Φτεριά Καστοριάς ζητάει συγκεκριμένη λύση στο πρόβλημα των μετακινήσεών του: «Οπως ευαρεστούμενοι επιληφθείτε και μου χορηγήσετε μονίμως μια μοτοσυκλέττα καθ’ όσον τυγχάνω ανάπηρος και ανίκανος (…) ανάπηρος πολέμου 1948 και κατοικώ εις παραμεθόριον και μη εξυπηρετούμενος από συγκοινωνίας χωρίου». Αιτήματα για μεταθέσεις στρατιωτών υπάρχουν στα αρχεία του Παλατιού: «Επί ύπερθεν α υμετέρας επιστολής προς την Α.Μ. ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ – ΜΗΤΕΡΑ, γνωρίζεται υμίν ότι δεν καθίσταται δυνατή η μετάθεσις του υιού σας στρατιώτου (…), λόγω υπηρεσιακών αναγκών» απαντά ένας ταξίαρχος στις 25 Απριλίου 1966 σε μητέρα που επιχειρεί να μεταθέσει τον γιο της βάζοντας «μέσον» τη Φρειδερίκη. Μια γυναίκα από τη Δουμπιά Χαλκιδικής ζητά «μία μικρή πρικοδώτιση» της τάξεως των 2.000 δραχμών για τη νεογέννητη κόρη της Δημητρούλα.
Τα επίσημα κρατικά έγγραφα αναδεικνύουν και... παραδοσιακές πιέσεις από διάφορους επαγγελματικούς κλάδους. Για παράδειγμα, στο πρόγραμμα συναντήσεων στο γραφείο ακροάσεων του πρωθυπουργού μια ημέρα του 1925 περιλαμβάνονται οι «Πανελλήνιος Αστική Ενωσις Ιδιοκτησίας», «Υπάλληλοι Κρεοπωλείων», «Οικοδομικοί Συνεταιρισμοί Αθηνών», «Επιτροπή Προσφύγων Συνοικισμού Ν. Σφαγείων», «Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος», η «κυρία Φωτιάδου» κ.ά. Αραγε πόσοι από αυτούς ικανοποιήθηκαν;
Πολλά είναι και τα αιτήματα για παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη. Γλαφυρή η περίπτωση μιας γυναίκας από χωριό της Λαμίας που ζητάει αναστολή προφυλάκισης για τον πατέρα της μέχρι τη δίκη υποδεικνύοντας ως μάρτυρες της αθωότητάς του τον παπά και τον χωροφύλακα. Η κατηγορία αφορά καλλιέργεια χασίς: «Μεγαλειοτάτη ήστερα από 21 χρόνια με το ντουφέκη στην πλάτη ο πατέρας μου αφοσιομένος πάντοτε στην Α.Μ. και στο κράτος. Τον εξαπάτησε ένας τηχοδιόκτης ονόματη Γεώργιος (…) από την Λαμία έσπηρε δε εις αγρόν μας ήτε στον κήπο μας Καναβούρη μην γνωρήζομε εμής οι χωριάτες τη είναι αυτό δεν μας εξίγησε ότι απαγορεύεται. Και στας 29-8-66 ήλθε η Αστινομία και κατέσχισε αυτό καθώς έκλισε και τον πατέρα μου στας φυλακάς Λαμίας. Δια την αθωότιτα του πατέρα μου ασφαλός θα τιν αποδίξομε όταν γίνη το δηκαστήριον. Αλλά Μεγαλειοτάτη επηδή είναι χειμώνας και έχουμε πρόβατα γύδια και άλογα και κηνδινέβουν να μας φάνε οι λύκοι εδώ» γράφει η γυναίκα διευκρινίζοντας πως «Μεγαλειοτάτη βοηθίστε μας σας παρακαλούμε όπως και ο πατέρας μου βοήθησε εσάς και το κράτος από τον Κομουνησμό 21 χρόνια τώρα με το ντουφέκη στην πλάτη». Η τύχη του αιτήματος αγνοείται...
Ενας... θησαυρός στα Αρχεία του Κράτους
Μελετώντας τα αρχεία της έκθεσης για τον Πολιτικό Πολιτισμό, όπως δηλώνει στην «Κ» ο πρόεδρος της Εφορείας των Γενικών Αρχείων του Κράτους, καθηγητής Μεσαιωνικής Ιστορίας Νίκος Καραπιδάκης, διαπιστώνεται ότι η εικόνα που έχει ο πολίτης για την πολιτική εξουσία είναι σχεδόν... μεταφυσική. «Βλέπουμε συμπεριφορές που ισοδυναμούν με ένα τάμα» σχολιάζει ο ίδιος αναφερόμενος στην ισχύ πολιτικών ταγών και παλατιού στα μάτια ενός φτωχού πολίτη,
ενός φαντάρου, μιας μάνας κ.λπ. «Τα αιτήματα που δέχονται οι πολιτικοί περικλείουν μέσα τους σχεδόν τα πάντα, λες και οι πολιτικοί είναι πανάκεια» συμπληρώνει ο κ. Καραπιδάκης. Αναλυτικά τα εκθέματα θα παρουσιαστούν στα Γενικά Αρχεία του Κράτους (Δάφνης 61, Ψυχικό, τηλ. 210-67.82.200) τον Μάρτιο, ενώ 7 - 8 του ίδιου μήνα θα πραγματοποιηθεί επιστημονικό συνέδριο στο οποίο θα αναπτυχθούν θέματα σχετικά με τον Πολιτικό Πολιτισμό. «Θέλω να τονίσω ότι δεν πρόκειται για ελληνικό φαινόμενο, καθώς αν γινόταν ανάλογη έρευνα και σε άλλες χώρες τα πορίσματα μάλλον δεν θα διέφεραν και πολύ από τα δικά μας» εκτιμά. Το υλικό της έκθεσης αποτελεί μικρό τμήμα του πολύτιμου αρχειακού υλικού που έχουν συγκεντρώσει, ταξινομήσει και προσφέρουν στο κοινό τα Γενικά Αρχεία του Κράτους. Στις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις στο Ψυχικό υπάρχει αναγνωστήριο για το κοινό, ενώ μεγάλο μέρος των αρχείων έχει ψηφιοποιηθεί και διατίθεται μέσω Διαδικτύου.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ