Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος: Η ζωή, ο φρικτός θάνατος και τα θαύματά του.

Εορτή του Αγίου Γεωργίου σήμερα 23 Απριλίου και σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, τιμάται η μνήμη του. 
Η ημερομηνία μνήμης του, είναι κινητή, αλλά συνήθως εορτάζεται στις 23 του Απρίλη. Εάν όμως το Πάσχα πέφτει μετά τις 23 Απρίλη, τότε εορτάζεται την επόμενη μέρα του Πάσχα (Δευτέρα της Δικαινησίμου).
Ο Αγ. Γεώργιος είναι πολιούχος: Γερακαρού Θεσσαλονίκης, Εράτυρα Κοζάνης, Βεύη Φλώρινας, Σουφλί, Γουμένισσα Κιλκίς, Νεμέα, Νεάπολη Ηλείας, Νεάπολη Βοΐου Κοζάνης, Μελίσσια Αττικής, Καματερό Αττικής
ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΚΑΙ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΣ
Ο λαοφιλής Άγιος Γεώργιος ο μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος γεννήθηκε περίπου το 275 μ.Χ. στην Καππαδοκία, από γονείς χριστιανούς. Ο πατέρας του, μάλιστα, πέθανε μαρτυρικά για το Χριστό όταν ο Γεώργιος ήταν δέκα χρονών. Η μητέρα του τότε τον πήρε μαζί της στην πατρίδα της την Παλαιστίνη, όπου είχε και τα κτήματα της. Όταν έγινε 18 χρονών, στρατεύθηκε στο ρωμαϊκό στρατό. Αν και νέος στην ηλικία, διεκπεραίωνε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις τέλεια. Όλοι τον θαύμαζαν για το παράστημα του. Γι' αυτό, γρήγορα τον προήγαγαν σε ανώτερα αξιώματα και του έδωσαν τον τίτλο του κόμη και ο Διοκλητιανός τον εκτιμούσε πολύ.
Ομολογητής
Από την εποχή του αυτοκράτορα Δεκίου μέχρι την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο ο Διοκλητιανός, το 283 μ.χ., η Χριστιανική Εκκλησία μεγάλωσε πάρα πολύ, γιατί επικρατούσε ειρήνη. Οι Χριστιανοί πήραν πολλές δημόσιες θέσεις, έκτισαν πολλούς και μεγάλους ναούς, διάφορα σχολεία και οργάνωσαν την διοίκηση και τη διαχείριση των εκκλησιών και της φιλανθρωπίας.
Ο Διοκλητιανός αρχικά εργάστηκε για την οργάνωση του κράτους του. Προσέλαβε στρατηγούς για βοηθούς του που τους ονόμασε αυτοκράτορες και Καίσσαρες κι αφού πέτυχε να υποτάξει τους εχθρούς του κράτους και να σταθεροποιήσει τα σύνορα του, στράφηκε στα εσωτερικά ζητήματα. Δυστυχώς, στράφηκε εναντίον της Χριστιανικής Θρησκείας για να ανορθώσει την ειδωλολατρία.
Γι' αυτό το λόγο λοιπόν, κάλεσε τους βοηθούς του Καίσσαρες το 303 μ.χ. και τους στρατηγούς στην πρωτεύουσα του ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους σε τρεις γενικές συγκεντρώσεις. Ανάμεσα τους βρισκότανε και ο 28χρονος Γεώργιος, που διακρίθηκε πολλές φορές στους πολέμους.
Συγκεντρώθηκαν λοιπόν όλοι, για να πάρουν αποφάσεις για την εξόντωση και τον αφανισμό της Χριστιανικής πίστης. Πρώτος μίλησε ο Διοκλητιανός και επέβαλε σε όλους ν' αναλάβουν τον εξοντωτικό αγώνα εναντίον του Χριστιανισμού. Όλοι υποσχέθηκαν ότι θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια, για να εξαλείψουν την Χριστιανική Θρησκεία από το Ρωμαϊκό κράτος. Τότε ο γενναίος Γεώργιος σηκώθηκε και είπε: «Γιατί, βασιλιά και άρχοντες, θέλετε να χυθεί αίμα δίκαιο και άγιο και να εξαναγκάσετε τους Χριστιανούς να προσκυνούν και να λατρεύουν τα είδωλα»;Και διακήρυξε την αλήθεια της Χριστιανικής Θρησκείας και την Θεότητα του Χριστού.
Μόλις τέλειωσε, όλοι συγχυστήκανε μ' αυτή την ομολογία του και προσπάθησαν να τον πείσουν να μετανοήσει,  για όσα είπε, καταπραΰνοντας έτσι και τον Διοκλητιανό. Αλλά ο Γεώργιος ήταν σταθερός και με θάρρος διακήρυσσε την Χριστιανική του πίστη.

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Ένας από τους 300 Σπαρτιάτες του Λεωνίδα πολέμησε τυφλός. Ο Εύρυτος αρνήθηκε να επιστρέψει πίσω στην Σπάρτη και στάθηκε απέναντι στους Πέρσες στη μάχη των Θερμοπυλών...

Το 480 π.Χ. ο Ξέρξης κατευθύνεται προς την Αθήνα με στρατό σχεδόν 2,5 εκατομμυρίων ανδρών με σκοπό να την κατακτήσει. Ο βασιλιάς των Σπαρτιατών, Λεωνίδας, επιστρατεύει 300 επίλεκτους πολεμιστές και μαζί με άλλους 7000  Έλληνες βαδίζει προς το στενό των Θερμοπυλών, όπου σκοπεύουν να εμποδίσουν τον στρατό του Ξέρξη να διαβεί. Δύο από αυτούς αρρωσταίνουν από οφθαλμία, μια σοβαρή φλεγμονή του ματιού, λίγες ημέρες πριν από την μάχη. Καθώς είναι ανήμποροι για σύγκρουση, ο Λεωνίδας τους διατάζει να επιστρέψουν στην Σπάρτη. Ο ένας, όμως, αποφασίζει να αναπαυθεί σε κοντινό στρατόπεδο, διότι σκοπεύει να πολεμήσει ακόμη και τυφλός. Το όνομά του ήταν Εύρυτος. Ο Εύρυτος γεννήθηκε στην Σπάρτη. Ελάχιστα είναι γνωστά για εκείνον, ακόμη και το πότε ακριβώς γεννήθηκε. Μεγάλωσε σύμφωνα με τα σπαρτιατικά έθιμα, εκπαιδεύτηκε από μικρός για μάχη και επιλέχτηκε από τον Λεωνίδα για να συμμετάσχει στην Μάχη των Θερμοπυλών κυρίως επειδή είχε ήδη γιο, που θα συνέχιζε το γένος του. Λέγεται μάλιστα πως μέχρι τότε δεν είχε συμμετάσχει σε καμία μάχη εναντίον βαρβάρων. Γι’ αυτό και δεν ήξερε τι ακριβώς να περιμένει από μία μάχη εναντίον των Περσών. Μαζί με τον Λεωνίδα και τους υπόλοιπους, ο Εύρυτος βάδιζε προς το στενό  των Θερμοπυλών όπου περίμενε να ζήσει την πρώτη του μάχη. Όμως, δεν θα την έβλεπε ποτέ. Ο Εύρυτος άρχισε να χάνει την όρασή του λόγω μόλυνσης. Μαζί με τον Αριστόδημο, ο οποίος επίσης αρρώστησε, διετάχθη από τον Λεωνίδα να γυρίσει πίσω στην Σπάρτη ή να στρατοπεδεύσει στο στρατόπεδο των Αλπηνών. Ο Αριστόδημος επέστρεψε ντροπιασμένος πίσω ενώ ο Εύρυτος επέλεξε να περιμένει στο κοντινό στρατόπεδο μέχρι να αναρρώσει, ελπίζοντας να λάβει μέρος στην μάχη. Δυστυχώς, η όρασή του επιδεινώθηκε σοβαρά. Την τελευταία ημέρα της μάχης, ο ελληνικός στρατός είχε υποστεί μεγάλες απώλειες. Ο Λεωνίδας διέταξε τους υπόλοιπους Έλληνες να υποχωρήσουν ούτως ώστε να φτιάξουν μία ισχυρότερη γραμμή νοτιότερα. Έτσι, εναντίον των Περσών παρέμεινε ο Δημόφιλος με τους 700 Θεσπιείς και ο Λεωνίδας με τους 300 Σπαρτιάτες (κατά άλλους 1000 εάν υπολογιστούν και οι περίοικοι) και τους 400 Θηβαίους. Όλοι γνώριζαν ότι το τέλος ήταν αναπόφευκτο. Μαθαίνοντας για την τελική διάταξη μάχης, ο Εύρυτος σηκώθηκε και διέταξε τον είλωτά του να τον αρματώσει και να τον οδηγήσει στη μάχη. Μολονότι τυφλός, ο Εύρυτος πολέμησε πλάι στους Σπαρτιάτες συμπολεμιστές του στην τελική αναμέτρηση ενάντια στον Ξέρξη. Παρά την ταπεινή του καταγωγή και την ευκαιρία να γλιτώσει, επέλεξε να υπερασπιστεί την πατρίδα και τα ιδανικά του, πεθαίνοντας ένδοξα στο πλευρό του βασιλιά του.... 

Πηγή:mixanitouxronou.gr

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

Παράπονο μόνο…

Δε σου κράτησα ποτέ κακία. Παράπονο μόνο… Να ήξερες πόσες νύχτες προσπαθούσα με τη σκέψη μου να επικοινωνήσω μαζί σου… Να σου στείλω ένα μήνυμα… Κι εσύ δεν άκουγες… Ξέρεις, ο πονεμένος αποζητά τον ίσκιο ενός ανθρώπου, για να καθήσει από κάτω, να κουρνιάσει και να κλάψει με την ησυχία του. Ο πόνος θέλει μια σκέψη Ένα καταφύγιο για να καταλαγιάσει. Όταν δεν υπάρχει τίποτα γίνεται πιο σκληρός Πιο κοφτερός Σε παίρνει το κατόπι κι όπου σε βρει σε μαχαιρώνει, ώσπου να σε ρημάξει… Μόνο οι πολύ δυνατοί, οι πολύ οχυρωμένοι τα βγάζουν πέρα Κι εγώ δεν ήμουν ποτέ τόσο δυνατή Και καθόλου οχυρωμένη. Εσύ ήσουν πάντα ένας καλός καραβοκύρης Είχες πυξίδα Κρατούσες την ρότα σου σταθερή Άραξες το σκάφος σου σε απάνεμο λιμάνι. Εγώ το δικό μου το βούλιαξα Ναυάγησα Ήρθα εδώ γιατί με πέταξαν τα κύματα Ταξίδευα σ’ ένα άγνωστο πέλαγος κι είχα τ’ αυτιά μου ανοιχτά μόνο για τις σειρήνες. Όπου μου λέγαν πήγαινα… 

Απόσπασμα απο το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη: «Το ταξίδι που λέγαμε», Εκδόσεις Καλέντης 2007

Πηγή:ithaque.gr

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Προς το κλεινόν πρωθυπουργόν κλαυσίλαον τον οχληρόν .

Δεν είσαι συ, που βούλιαξες στα χρέη την Ελλάδα; Δεν είσαι συ, που έκαμες τον βίον σου σου φυλλάδα; Δεν είσαι συ, που έλεγες πως η Ελλάς θα ζήση; Δεν είσαι συ ο αίτιος, που η Ελλάς θα σβήση; Δεν είσαι συ, που έκαμες τον κόσμον να στενάζη των δε απόρων φοιτητών κανείς να μην σπουδάζη; Δεν είσαι συ, που έβαλες εις ό,τι ξέρεις φόρους; Δεν έκαμες το δάνειον με επαισχύντους όρους; Δεν είσαι συ ο αίτιος των τωρινών πραγμάτων; Δεν μας επώλησες εσύ ως ποίμνιον προβάτων; Δεν έλεγες πως η Ελλάς προώρισται να ζήση; Και τώρα τι λέγεις; Η Ελλάς ίσως χρεωκοπήση, εάν δεν βρούμε δάνειο τους τόκους να πληρώσωμεν; Εσύ τα λέγεις όλ’ αυτά, εσύ ‘σαι, κυρ – Σωτήρα; Εάν συ είσαι ο Σωτήρ, πρέπει και να μας σώσης, πρέπει να βρης και δάνειο τους τόκους να πληρώσής, άλλωστε θα σε είπωμεν δικαίως ολετήρα! Ήδη καλείς τους βουλευτάς είς τας εικοσιεννέα, τι μούτρα έχεις να τους ιδής, τι να τους πείς ως νέα; θα τους ειπής πως ήλθανε ξένοι να μας ιδούν, να μας ζυγίσουν δίκαια και να αποφανθούν, αν πίστιν έχωμεν και ημείς δάνειον να ζητήσωμεν; Αυτά, λοιπόν, στους βουλευτάς έχεις να ειπής σωτήρα του Έθνους ολετήρα!

Αθήνησι 23 Οκτωβρίου 1892

Χρήστος Αν. Βαλανδρέας

Πηγή:ithaque.gr

Κυριακή, 8 Απριλίου 2018

Γίνεται Πάσχα χωρίς εσένα;

Δεν γίνεται Πάσχα χωρίς χωματένιο δρόμο. Γίνεται;
Χωρὶς μαντίλι νὰ τὸ βγάλεις ἀπ’ τὴν τσέπη σου, νὰ σκουπίσεις τὰ παπούτσια σου, νὰ μπεῖς στὴν ἐκκλησία… Πῶς νὰ πᾶς στὸ Πάσχα, στὴν Ἀνάσταση ἀπ’ τὴν ἄσφαλτο; Γίνεται Πάσχα χωρὶς τὸ θάμνο του τὸν ἀνθισμένο; Χωρὶς ροδάμι;
Δὲν μοῦ ἀρέσει ὁ ἦχος δηλαδή. Δηλαδή, δὲν μοῦ ἀρέσει ὁ ἦχος ἀπ’ τὸ παπούτσι μου. Προτιμάω ἄλλες καμπάνες.
Ἄλλες φωνές.
Θὰ πάρω τὸν χωματένιο δρόμο καὶ θά ’ρθω. Ξέρω, τόπους τόπους τὸν ἔχει κάνει ρέμα ἡ βροχή. Ὅπως τὸ ψέμα σου. Ὅμως ξέρω. Ξέρω τὸ πάτημα καὶ τὸ περπάτημα.
Τρεῖς ὧρες μὲ τὰ πόδια. μὲ τὸ κερί. Τὸ κερὶ τοῦ νονοῦ μου.
Ἀπ’ τὰ μελίσσια του. Φτιαγμένο μὲ τὸ χέρι του. Μὲ τὸ φιτίλι τὸ χοντρό, μὲ τ’ ἄρωμά του. Μὲ τὸ μέλι του. Μὲ τὸν κόπο, τὸν κόπο τῆς μέλισσας. Μὲ τὸ φόνο τοῦ κηφήνα. Μὲ τὴν ἀγάπη. Μὲ τὸ αὐγὸ τὸ κόκκινο. Μὲ τὸ κουλούρι. Νὰ περιμένει. Νὰ περιμένει τὸ Χριστὸς Ἀνέστη.
Νὰ μοῦ σβήνει. Νὰ μοῦ τὸ ἀνάβεις ξανὰ καὶ ξανά. Νὰ βάζεις τὶς χοῦφτες σου στὸ στῆθος σου, μπροστὰ ἀπὸ τὸν ἄνεμο. Νὰ στάζει τὸ κερί. Στὸ ροῦχο σου. Κι ἐγὼ μὲ τὸ νύχι μου ἐκεῖ. Μὲ τὸ φιλί. Τῆς Ἀνάστασης, τῆς ἀγάπης.
Νὰ ξεκινάω ἀπ’ τὴν ἀρχή, πάλι καὶ πάλι, μυρμήγκι. Νὰ κουβαλάω τὸ φῶς. Στὴ φωλιά μου. Γιὰ τὸ χειμώνα σου.
Νὰ παίζει μαζί μου, νὰ μὲ κοροϊδεύει ὁ ἄνεμος σὰν τὸ παιδὶ τὸ κακομαθημένο. Νὰ μὲ σβήνει. Νὰ μὴ μ’ ἀφήνει.
Νὰ μ’ ἀφήνεις. Κι ἐγὼ ἐκεῖ, ἐκεῖ, ἐκεῖ. Σὰν τὸν Θεὸ τὸν ἐσταυρωμένο. Μὲ ἐπιμονή. Μὲ τὸ χαμόγελο, μὲ τὴν εὐχή.
Γίνεται Πάσχα χωρὶς ἐσένα;
Πρώτη γραμμή. φυλάκιο. Πρώτη γραμμή, χωρὶς ἐσένα. Γίνεται Πάσχα χωρὶς ἐσένα; Γίνεται. Γίνεται κάπου ἀλλοῦ. Γιὰ κάποιους ἄλλους. Ἄλλα αὐγά. Πολύχρωμα.
Ἄλλα σχέδια, ἄλλες ζωγραφιές. Ἄλλα κεριά. λαμπάδες, ψεύτικα λουλούδια, κορδέλες, σχέδια! . . . ἀγορασμένα ἀκριβά. Τσάντες γεμάτες στὰ δύο σου χέρια.
Γίνεται κάπου ἀλλοῦ.
Βγαίνεις σὲ ἄλλη Ὡραία Πύλη. Ἀλλοῦ δίνεις τὸ φῶς, ἔτσι πρέπει. Τὸ ἔχουν πιὸ πολὺ ἀνάγκη. Τὸ χρειάζονται.
Ἐγὼ μπορώ. Ἔχω. Ἔχω τὸν χωματένιο δρόμο. Τὸ δρόμο μου. Καμπάνες, φῶτα, βεγγαλικά, βουνά, κάμποι, ὅλος ὁ κάμπος, ἀστέρια, καράβια φωτεινά, λαμπάδες, κεριά…
Θὰ σ’ τὸ φτιάξω τὸ ξύλινο τ’ αὐγό. Θὰ σοῦ τὸ βάψω σὰν ἀληθινό. Θὰ σοῦ τὸ στείλω. Κανεὶς δὲν θὰ μπορέσει νὰ σὲ πειράξει. νὰ σὲ ραγίσει. Κανεὶς δὲν θὰ τὸ καταλάβει. Οὔτε κὰν ἐγώ.
Θά ’ρθω νὰ τσουγκρίσουμε. Δηλαδή, αὐτὸς ὁ ἦχος μοῦ ἀρέσει. Τὸ τσάκ. Τὸ ράγισμά μου ἀπὸ σένα.
Ὅ,τι φυτρώσει ἀπὸ σένα, θὰ μεγαλώσει. Καημός.
Καημός εἶναι αὐτός. Ἀγάπη. Σεβντάς. Μοῦ ἀρέσει αὐτὸς ὁ ἦχος. Αὐτὸ τὸ τσάκ. Τὸ τσάκισμα. Εἶναι ἀπὸ σένα. Εἶναι σταυρὸς καὶ ἔχει Ἀνάσταση. Χριστὸς Ἀνέστη. φιλὶ στὰ χείλη.
Δηλαδή, μοῦ ἀρέσει αὐτὸς ὁ ἦχος. Αὐτὸ τὸ βάσανο, τὸ τσούγκρισμα μὲ σένα. Τὸ νάζι, τὸ βῆμα αὐτὸ πάνω στὸ δρόμο μου. Αὐτὴ ἡ καμπάνα, ὅπου-όπως χτυπάς καὶ μὲ καλεῖς
Σ‘ ἀκούω ἐγώ. Ἔρχομαι. Ἔννοια σου. Σὲ βλέπω. Εἶσαι στὸ φῶς. Εἶσαι τὸ φῶς.
Εἶμαι στὸ σκοτάδι. Εἶμαι σκοτάδι. Δὲν μὲ βλέπεις.
Γι’ αὐτὸ δὲν μὲ βλέπεις. Σὲ βλέπω ἐγώ. Καὶ σ’ ἀγαπῶ…


Θοδωρής Γκόνης

Πηγή:protagon.gr

*Απόσπασμα από το βιβλίο  «Ο Ύπνος της Αδριανουπόλεως» Θοδωρής Γκόνης (εκδ.ΑΓΡΑ)

ΝΕΑΠΟΛΗ ΗΛΕΙΑΣ

Το χωριό μου βρίσκεται 5 χμ ΒΑ της Βάρδας σε υψόμετρο 70μ ανάμεσα στους ποταμούς Βέργα και Ντρεμούσα. Δοιηκητικά ανήκει στον δήμο Ανδραβίδας Κυλλήνης και έχει 380 κατοίκους (2011)Ιστορικές πηγές κάνουν αναφορά για τον αγωνιστή της επανάστασης του 1821, τον Γερανδρέα Τσουρούλα από το Μπεντένι ,ήταν παλαιά ονομασία του χωριού μέχρι και το 1955.Το 1835 σχηματίζεται ο δήμος Καλοτυχίας(Ψάρι), Ζουλάτικα, Μάζι, Ρετούνη, Καπελέτο, Μπεντένι, Ματαράγκα, Καγκάδι, Μαλίκι, Κόκλα, Μπόρσι, Βάλαγκα, Δαούτι, Ξενιές, Σπάτα, Καλυβάκια, Βάρδα, Λάππα, Κουνουπέλι, Μετόχι. Το 1841 ο δήμος Καλοτυχίας συγχωνεύθηκε στο δήμο Βουπρασίας με έδρα το ψάρι. Το 1911 έχουμε την κατάργηση των δήμων και το χωριό αποτελεί πλέον κοινοτητα. Το χωριό συμπεριλαμβάνει τους οικισμούς Καστανέικα, Λαμπηρέικα, Ραφτέικα, Γιανοπουλέικα, Τζουδέικα και Παναγοπουλέικα.